เสน่หาราเชนทร์

“นำตัวมันสองคนไปประหารเสีย!!” พระสุรเสียงเฉียบขาดกราดเกรี้ยว ทำเอาผู้ที่เพิ่งถูกปลุกจากนิทรารมณ์อ้าปากค้าง ตาเบิกโพลงด้วยความตกใจกลัวสุดขีด “พระแม่เจ้า..ข้าพระองค์มิทราบด้วยเกล้าว่ามาอยู่ที่ห้องบรรทมของพระสนมอุมาวตีได้เยี่ยงใดพะย่ะค่ะ” ร่างกำยำของสหัสดินทร์ องครักษ์คนสนิทแห่งองค์พระยุพราชแห่งอิงฟ้านครทำท่าจะขยับลงจากแท่นบรรทม หากแต่ก็ต้องใจหายวาบเมื่อพบว่าบนกายกำยำของตนนั้นไร้แพรพรรณ คราเหลือบมองพระสนมแห่งองค์ราเชนทร์ก็พบว่านางอยู่ในสภาพมิต่างกัน ร่างบอบบางนั้นสั่นเทาประหนึ่งสกุณาตัวน้อยที่พลัดจากรังลงสู่สายธาร “เจ้าสองคนนึกว่าข้ามิระแคะระคายที่พวกเจ้าลักลอบเป็นชู้ แลหวังปลิดชีพลูกข้าเพื่อหวังครองอิงฟ้านครในภายภาคหน้าเช่นนั้นรึ” พระเนตรทั้งสองวาวโรจน์เหมือนจักแผดเผาทั้งคู่ให้เป็นเถ้าธุลี “พระแม่เจ้าโปรดทรงฟังหม่อมฉันก่อนเถิดเพคะ หม่อมฉันมิเคยคิดคดทรยศต่อองค์ราเชนทร์เลยสักครา จักต้องมีผู้คิดคด แลวางแผนให้พระแม่เจ้าเข้าพระทัยหม่อมฉันกับท่านสหัสดินทร์ผิดเป็นแน่ หม่อมฉันจงรักษ์ภักดีต่อองค์ราเชนทร์เพียงพระองค์เดียว แลอีกมิช้ามินานนานจักถวายพระราชโอรสให้แก่พระองค์เพคะ หากมิเห็นแก่หม่อมฉัน ก็เห็นแก่พระราชนัดดาที่อีกไม่ช้าจะถึงประสูติกาลเถิด เมื่อให้กำเนิดพระราชนัดดาแล้วพระแม่เจ้าจักทำเยี่ยงใดแก่หม่อนฉันก็สุดแล้วแต่พระทัยเถิด” มือบอบบางสั่นประหนึ่งเจ้าเข้าสัมผัสครรภ์ของตนคราเปล่งคำกราบทูลเว้าวอนปนสะอึกสะอื้น “พระราชโอรสงั้นรึ หึ..เจ้าจงจำให้แจ้งแก่ใจเถิดอุมาวตี ผู้ที่จักมอบพระราชโอรสแก่ลูกของข้ามีเพียงโสมาวดีผู้เดียวเท่านั้น ผู้สืบเชื้อสายแม่มดหมอผีอย่างเจ้า..อย่าได้คิดมักใหญ่ใฝ่สูง แลหวังเลยว่าจักได้ครองตำแหน่งพระมหาเทวีแห่งอิงฟ้านคร จับอ้ายอีกาลีบ้านกาลีเมืองสองผู้นี้ไปประหารเสียบัดนี้ อย่าให้มันมีโอกาสแก้ตัว ฤาใช้มนตราล่อลวงให้ลูกข้าหลงเชื่อน้ำคำอีก” สิ้นพระสุรเสียงทรงอำนาจนั้น..พระแม่เจ้าวิลาสินีก็ทรงหมุนพระวรกาย ดำเนินออกจากห้องบรรทมของพระราชโอรส เสียงร่ำไห้ปิ่มว่าจะขาดใจจากอุมาวตรีหาได้หยุดฝีพระบาทซึ่งเยื้องย่างห่างออกไปทุกขณะไม่ พระโอษฐ์บางแย้มยิ้มอย่างพึงพระทัย เมื่อในที่สุดก็สบโอกาสขจัดเสี้ยนหนามคนสำคัญได้สำเร็จ ไม่มีวันเสียหรอกที่พระนางจะยอมให้พระราชโอรสแต่งตั้งนางสนมผู้นั้นขึ้นครองตำแหน่งพระมหาเทวีแห่งอิงฟ้านคร เสียงร้องไห้คร่ำครวญปิ่มว่าจะขาดใจและเนื้อตัวสั่นเทาประหนึ่งตากลมเหมันตร์มาหลายชั่วยามของพระสนมส่งผลให้สหัสดินทร์เม้มริมฝีปากหนาไว้แน่น ชั่วชีวิตของการรับใช้บ้านเมือง สั่งสมความดีความชอบจนกระทั่งได้เลื่อนตำแหน่งเป็นองครักษ์ขององค์พระยุพราชแห่งอิงฟ้านคร ไม่เคยเลยสักครั้งที่ตนจักหละหลวมหรือพลาดพลั้งในหน้าที่เช่นนี้ สิ่งสุดท้ายที่พอจักสำเหนียกได้ก่อนความม่านความทรงจำของสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนความง่วงงุนจะเข้ามาเยือนในราตรีที่ผ่านมา คือมีนางข้าหลวงสองคนนำอาหารมามอบให้พระสนมหนึ่งสำรับ อีกสำรับนั้นถูกมอบให้ตนพร้อมคำกำชับว่าพระแม่เจ้าวิลาสินีมีรับสั่งให้กินให้หมด พระสนมอุมาวตีนั้นดีใจเป็นล้นพ้นกับพระกระแสรับสั่งเปี่ยมด้วยความห่วงหาอาทร จนมิได้ระแคะระคายว่าเหตุร้ายกำลังมาเยือน เช่นเดียวกับตนที่หาได้เอะใจในความผิดปกตินั้นไม่ “พระสนม..กระหม่อมคือผู้เดียวที่สมควรได้รับโทษทัณฑ์ โทษฐานที่ประมาทเลินเล่อจนปกป้องพระสนมกับพระราชโอรสในครรภ์ไว้ไม่ได้” สหัสบดินทร์มองผู้ที่ตนได้รับบัญชาจากองค์ราเชนทร์ให้ปกป้องผองภัยมิให้เกิดแก่นางผู้เป็นที่รักระหว่างที่เสด็จออกว่าราชการต่างเมืองตามคำสั่งของพระราชบิดาและพระราชมารดาด้วยดวงตาเศร้าสร้อย ยามหยั่งรู้แน่ชัดแล้วว่าทุกอย่างล้วนแล้วแต่เป็นแผนการกำจัดพระสนมคนโปรดผู้นี้ทั้งสิ้น “มิใช่ความผิดของท่านดอกสหัสดินทร์ สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นความผิดของผู้คิดมุ่งร้ายหมายขวัญข้ากับท่านต่างหาก ข้าเองก็ตามืดบอดมิต่างจากท่านที่หลงเชื่อคำลวง ข้าขอโทษท่านจริงๆ ที่ต้องพลอยรับเคราะห์กรรมไปพร้อมกับข้าแลลูกในท้อง” น้ำใสไหลนองจากนัยน์ตาสีหม่นลงมาอาบแก้มยามใคร่ครวญจนแน่ใจว่าเกิดเหตุการณ์เช่นนั้นได้อย่างไร มิแปลกใจดอกกับสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยพระแม่เจ้าวิลาสินีแลนางสนมทั้งสามต่างมิเคยต้องใจกับการที่นางถูกองค์ราเชนทร์ยกย่องขึ้นเป็นพระสนมคนโปรดถึงขนาดทรงพาย้ายเข้ามาอยู่ในตำหนักซึ่งมิเคยพาพระสนมคนใดเข้ามา “กรรมใดใครก่อ เขาผู้นั้นจักต้องได้รับผล ข้าอาจเป็นแม่มดหมอผีที่มิได้แก่กล้าสามารถถึงขนาดจักพาท่านหลบลี้หนีความตายนี้ได้ หากเชื่อเถิดสหัสดินทร์..เชื่อเถิดว่าวันหนึ่งคนเหล่านั้นจักต้องได้รับผลกรรมแลกราบกรานวิงวอนให้ข้ากลับมาที่นี่ หาไม่..วิญญาณของพวกเขาจักหาความร่มเย็นเป็นสุขมิได้ชั่วกัลปาวสาน” อุมาวตีกล่าวด้วยใบหน้าเด็ดเดี่ยวเช่นเดียวกับดวงตาสีรัตติกาลซึ่งวาววามระคนปวดร้าวเท่านั้น กลีบปากสีชาดก็เริ่มขยับร่ายเวทคาถา แม้สหัสดินทร์จะไม่เข้าใจความหมายของภาษาโบราณซึ่งมีเพียงผู้สืบเชื้อสายแม่มดเท่านั้นที่สามารถเข้าใจได้ แต่เมื่อฟ้าสว่างยามรุ่งแปรเปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม อากาศโปร่งสบายเกิดมีลมกรรโชกรุนแรง หมู่เมฆคล้อยเคลื่อนเข้ามารวมกันเป็นกลุ่มก้อนและบดบังแสงแห่งดวงอาทิตย์แบบกะทันหัน เลือดในกายขององครักษ์หนุ่มก็เย็นเฉียบ ขนพองสยองเกล้าอย่างมิเคยเป็นมาก่อน เหลือบมองทหารที่รายล้อมอยู่นับสิบคนก็เห็นอยู่ในอาการลุกลี้ลุกลน แสดงท่าทีตื่นกลัวมิแตกต่างจากเขาเลย ..โลหิตา สะกีระ ทีตา ธามะ อะติเวตายี กายัง สิพะ ปิระโยธานี นาระธะจีตา จุติปายัง... ...เกยา นคระ วินาสะ ณิวาติเป เทวะยัง เอวินัง อิละปายัง ราเชนะ ศิกาเล อิวาเย นะระมะหิเต นะระมะหิเต.. ...เลือดข้าหลั่งสั่งฟ้าสุธาลั่น จิตข้ามั่นมิหวั่นกลัวตัวดับสูญ ข้าสาปส่งเหล่าอ้ายอีเนรคุณ กายเป็นจุณจิตจงลอยคอยรับกรรม ...จวบข้าคืนเวียงพิงก์แห่งอิงฟ้า โลหิตหลั่งหยาดศิลาถอดอาถรรพ์ องค์ราเชนทร์คืนคู่อยู่เคียงกัน พวกสูนั้นจึ่งหลุดพ้นบ่วงมนตรา.. ณิชาใจเต้นแรง ตาเบิกโพลงกับภาพตรงหน้า วินาทีที่ทหารสองนายเงื้อมดาบประหารในมือขึ้นสูงก็หลับตาปี๋เพราะทนเห็นภาพน่าสะพรึงกลัวต่อไปไม่ได้ หลังจากนับหนึ่งถึงสิบในใจแล้วยังไม่ได้ยินสรรพเสียงใดๆ ก็สงบสติอารมณ์และลืมตาอีกครั้ง ตากลมโตของเธอเบิกโพลงขึ้นอีกครั้งเมื่อพบว่าขณะนี้ไม่ได้ยืนอยู่ที่เดิมอีกต่อไป ทว่าเธอกำลังนั่งคุกเข่า มือและเท้าถูกมัดไว้แน่นหนาแทนที่สตรีซึ่งกำลังถูกประหัตประหาร ข้างกายยังเป็นองครักษ์ที่ชื่อสหัสดินทร์คนเดิมซึ่งมองมายิ้มๆ อนึ่งจะให้กำลังใจถึงแม้ว่านัยน์ตาจะเอ่อคลอด้วยน้ำใส อึดใจที่แหงนหน้าขึ้นมองเบื้องบนณิชาก็ใจหายวาบเมื่อดาบคมปลาบในมือของทหารหลวงกำลังฟาดฟันลงมา “กรี๊ดดดดด!! !” หญิงสาวกรีดร้องขึ้นสุดเสียง ก่อนจะทะลึ่งพรวดขึ้นสุดตัวแล้วพบว่าตนเองนั้นกำลังนอนอยู่บนเตียง และเพื่อนสนิทกำลังเขย่าเธอจนหัวสั่นหัวคลอน “เป็นอะไรไปอีกเนี่ยยัยผึ้ง ร้องซะดังลั่นยังกับหมูถูกเชือด เอหัวใจจะวายตายแล้วนะ” คนสะดุ้งตื่นเพราะเสียงหวีดร้องถามเสียงปนหอบ ใจยังเต้นระรัวเป็นกลองศึกที่ถูกกระชากจากห้วงนิทรารมณ์กะทันหัน “ขะ..ขอโทษจริงๆ เอ ผึ้งฝันร้ายอีกแล้ว” คนพูดกระหืดกระหอบบอกด้วยใบหน้าซีดเผือด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอฝันเกี่ยวกับนครที่ชื่ออิงฟ้า ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฝันเห็นสิ่งน่ากลัว แต่เป็นครั้งแรกที่เจออะไรขนพองสยองเกล้าขนาดนี้ “อย่าบอกนะว่าฝันถึงเมืองโบราณนั่นอีกแล้ว” เอวิกาถามกลับด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย ตั้งแต่เป็นแชร์ห้องเช่ากันมากว่าสามปี ณิชาก็เอาแต่ฝันเรื่องเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า และก็บ่อยครั้งที่นอนละเมอให้เธอได้ยิน “ผึ้งขอโทษ แต่มันน่ากลัวจริงๆ น่ากลัวกว่าครั้งก่อนมาก” ณิชาทำท่าอกสั่นขวัญแขวน หายใจแรงจนอกสะท้าน มือไม้ของเธอยังสั่นระริกเมื่อนึกถึงความฝันที่เหมือนจริงเสียจนขนแขนลุกชันไปทั้งตัว “เฮ้อ เอว่าผึ้งอ่านหนังสือประวัติศาสตร์ หรือไม่ก็นิยายย้อนยุคมากเกินไปนะ นอนกันเถอะ เอไม่ไหวแล้ว ห๊าวว” เอวิกาอ้าปากหาวด้วยความง่วงงุน เอื้อมมือไปดับไฟข้างหัวเตียงเสร็จ ก็ล้มตัวลงนอนหันหลัง ปล่อยให้เพื่อนรักหน้าม่อย ไม่มีทางเลือกนอกจากขยับตัวลงนอนและภาวนาขออย่าให้ฝันร้ายอีก