The Mafia Prince's Heart

Madaling araw na, pero gising ang lungsod. Sa bawat sulok ng Tondo, may bulungan ng takot, may alingawngaw ng putok ng baril. At sa gitna ng dilim, isang babae ang naglalakad nang walang takot—o baka desperado lang. "Alessa, ’wag ka nang pumunta ro’n! Delikado!" sigaw ni Toni, ang kaibigan niyang sabay na umiiyak at nanginginig habang hawak ang cellphone. "’Wag kang mag-alala. Alam ko ang ginagawa ko," sagot niya bago ibulsa ang telepono. Kahit hindi pa niya talaga alam kung anong naghihintay sa kanya. Bitbit niya ang isang envelope—ang ebidensya na maaaring makapagligtas sa kapatid niyang si Renzo, na kinuha ng sindikatong De Vera. Pero hindi sapat ’yon. Kailangan niya ng mas malaking pwersa. Kailangan niya ng Villareal. Sabi ng kuya niya dati, “Kapag hindi na makatarungan ang sistema, hanapin mo si Matteo Villareal. Bayani sa mga mata ng masama.” Irony. Pero ngayon, irony ang pinanghahawakan niya. Pagdating niya sa harap ng abandonadong bodega sa Pier 17, pinigilan siya ng dalawang lalaki—mga matipuno, naka-itim, at may mga baril. “Wala kang appointment. Umalis ka na habang may oras pa,” malamig na utos ng isa. "Sabihin n’yong si Alessa Ramirez ’to. May dala akong impormasyong ayaw ng amo n’yo na malaman ng De Vera," tugon niya, hindi man lang natinag sa baril na nakatutok sa balakang niya. Nagkatinginan ang dalawang lalaki, tapos isa sa kanila’y tumawag sa radyo. Ilang segundo lang, bumukas ang lumang gate. Sa loob, may anino ng isang lalaki—nakasuot ng leather jacket, nakasilip ang tattoo sa leeg, at may hawak na sigarilyo. Tumigil ito sa paglakad nang makita siya. "Alessa Ramirez," banggit ng lalaki, ang boses ay mababa, parang alon na kalmado pero kayang manalasa. "Matteo Villareal," sagot niya. Saglit na katahimikan. “Ano’ng kailangan mo?” "Ang tulong ng isang halimaw para iligtas ang kapatid ko mula sa ibang halimaw," sagot niya nang diretsahan. Ngumisi si Matteo. Mabilis, parang kidlat. Pero sa likod ng ngiting ’yon ay isang bagay na hindi niya maipaliwanag—interes? Pagdududa? O... pagkilala? “Mapanganib ang mundong ‘to, Alessa,” sabi nito habang lumalapit sa kanya. “Bakit mo gustong pumasok kung alam mong baka hindi ka na makalabas?” Tiningnan niya ito sa mata. "Kasi ang pamilya ko ang kapalit. At kung may isa pang bagay na pinapahalagahan ko gaya ng buhay ko... 'yon ang pamilya ko." Tumigil si Matteo sa harap niya. Magkalapit ang kanilang mukha. Amoy niya ang usok ng sigarilyo, ang bahagyang amoy ng baril, at ang isang bagay na hindi niya inaasahan—isang uri ng lungkot. "Then welcome to hell, Alessa Ramirez," bulong niya. "Let’s raise some demons." Kasabay ng pagbukas ng lumang pinto ng bodega, sumalubong kay Alessa ang amoy ng langis, pulbura, at dugo—hindi sariwa, pero sapat para ipaalala kung anong uri ng lugar ang pinasok niya. Tahimik si Matteo habang nauuna sa paglalakad. Matikas ang tindig, kontrolado ang bawat galaw. Para siyang hari sa sariling teritoryo, at ramdam na ramdam iyon ni Alessa. “Bakit ngayon ka lang lumapit?” tanong ni Matteo habang binubuksan ang isang steel door sa loob. “Hindi ako mahilig makipag-usap sa mga kriminal,” matapang na sagot ni Alessa. Napahinto ito. Dahan-dahan siyang tumingin kay Alessa, sabay ngiti—matipid, pero matalim. “Pero andito ka ngayon, humihingi ng tulong sa pinakamasahol sa kanila.” “Para sa kapatid ko, oo. Ibababa ko ang pride ko kahit kanino.” Tumango si Matteo. "Marunong ka palang lumaban." Pagpasok nila sa kwarto, tumambad ang ilang screens—mga CCTV feed, mapa ng lungsod, blueprint ng mga gusali. Isa itong mini command center. Doon niya napagtanto kung gaano kaorganisado ang Villareal syndicate. Hindi ito basta grupo ng mga kanto boy—isa itong imperyo. "Renzo Ramirez," sabi ni Matteo habang sinisilip ang isang file na iniabot ng tauhan niya. “Kaibigan ng nakababatang kapatid ko. Isa sa iilang taong iniligtas siya noon sa enkwentro sa QC.” Napakurap si Alessa. “Iyon ang dahilan kung bakit mo ako pinapasok.” “Hutang na loob. Rare ’yon sa amin. Kadalasan, binabayaran ng dugo.” Tahimik si Alessa. Lumapit si Matteo at inilapag ang folder sa mesa. “May info kaming ang De Vera ay may bagong headquarters sa Navotas. Pero masyado pa ’tong mainit para salakayin.” "Kung alam n’yo na, bakit hindi pa kayo gumagalaw?" Tumayo si Matteo, bumalik ang pagiging malamig ng boses. “Hindi kami gagalaw hangga’t hindi kami sigurado. Sa mundo naming ’to, ang maling galaw ay kamatayan. Hindi chess, Alessa. Baraha 'to. At lahat ng may puso, talo." Napakagat-labi si Alessa. “Kaya mo bang iligtas ang kapatid ko?” Saglit siyang tinignan ni Matteo. Tila may pakiramdam na bumalot sa pagitan nila—hindi pa pagmamahal, pero may bigat, may tensyon. “Depende,” sagot niya. “Sa ano?” “Kung hanggang saan ang kaya mong gawin... para sa kanya.” “Anong ibig mong sabihin?” Lumapit si Matteo sa kanya. Sa sobrang lapit, ramdam ni Alessa ang init ng hininga nito sa pisngi niya. “Handa ka bang pumasok sa giyera, Alessa? Hindi bilang bisita... kundi bilang kasama.” Nanatiling tahimik si Alessa. Ramdam niya ang bigat ng tanong ni Matteo—hindi lang ito tungkol sa pagpasok sa mundo ng karahasan, kundi tungkol sa isang bagay na wala nang balikan. “Kung iyon ang kailangan para mailigtas si Renzo,” sagot niya, diretso ang tingin. “Oo.” Tumango si Matteo, mabagal. “Magsimula tayo sa isang kasunduan.” “Kakasunduan?” “Hindi kita tutulungan nang libre. Sa mundong ’to, lahat may kapalit. Kahit ang utang na loob.” Napakunot ang noo ni Alessa. “Anong gusto mong kapalit?” Hindi agad sumagot si Matteo. Tumalikod ito, humithit ng sigarilyo, saka muling humarap. “Isang linggo. Manatili ka rito sa hideout. Sundin mo lahat ng utos ko. Sasamahan mo ako sa mga operasyon. Gusto kong makita kung kaya mong tumayo sa tabi ko—hindi lang bilang kapatid ng isang kaibigan… kundi bilang kakampi.” Napahigpit ang hawak ni Alessa sa envelope na dala niya. Ang mundo ni Matteo ay hindi kanya. Hindi siya sanay sa baril, sa sindikato, sa mga taong pumapatay nang walang emosyon. Pero ang mukha ni Renzo ang bumalik sa isip niya—ang kapatid niyang laging nakangiti, laging tumatayo para sa kanya. Hindi siya pwedeng umatras. “Sige,” sagot niya. “Gawin nating kasunduan. Pero kapag naligtas na si Renzo, aalis na ako.” Umiling si Matteo. “Hindi gano’n kadali. Kapag pumasok ka rito, hindi na gano’n kasimpleng umalis.” “Tingnan na lang natin,” tugon ni Alessa. Napangiti si Matteo—’yong ngiting bahagya lang umaangat ang labi pero may taglay na bahagyang paghanga. “May kwarto ka na sa taas. Sasabihin ko kay Rico na ipakita sa’yo. Bukas ng madaling araw, sasama ka na sa amin.” “Saan?” “Sa lugar kung saan hindi sapat ang tapang,” sagot niya. “Kailangan mo rin ng tapang ng loob... at tibay ng puso.” Napatitig si Alessa kay Matteo. Sa harap ng lalaking ito na pinaniniwalaan ng lahat na walang damdamin, nakita niya ang isang bakas ng kung ano—hindi pa niya alam kung awa, respeto, o... koneksyon. Habang paakyat siya sa hagdan, bitbit ang sarili papunta sa mundong hindi niya alam kung makakalabas pa siya, alam niyang nagsimula na ang pagbabagong hindi na niya kayang takasan. At sa unang gabing iyon sa hideout ng Villareal syndicate, hindi niya alam—na ang pagsagip niya kay Renzo... ay magiging dahilan ng pagkakatali ng puso niya sa isang lalaking hindi dapat niyang mahalin.