“Boss, hindi ka pa ba aalis?” tanong ni Levie sa akin habang nakatitig ako sa puntod ni Lola dito sa sementeryo.
“Sige, mauna ka ng umalis,” sagot ko sa kanya. Gusto ko munang manatili pa dito sa
puntod ni Lola dahil hindi ko alam kung kailan ulit makakadalaw sa kanya.
“Kita na lang tayo sa house ni Yuri, boss,” anito at lumakad na palayo sa akin.
I clenched my fist of anger and sorrow. Lumuhod ako sa puntod ni Lola. At nangilid
ang aking mga luha. Ang tao na nagmahal at nag-alaga sa akin ng mahabang panahon ay ako ang naging dahilan kaya namatay. Ang sakit-sakit sa pakiramdamko. Kung pwede lang na ako na lang ang nariyan sa ilalim ng lupa La, gagawin ko. Kung nandun lang ako sa tabi niyo hindi nila ito magagawa sa ‘yo. Lola, sorry. Sorry dahil nawala ka ng dahil sa akin. Sorry kun
