Pumasok na kami sa loob at umupo na ako sa couch ng sala. Wala si Luther at may importanteng pinuntahan. Kita ko naman si Bisonga na tila kilig na kilig na lumapit sa akin. Kung kanina lang sobrang galit siya tapos ngayon. Napapailing na lamang ako. Ano pa nga ba ang aasahan ko sa matandang ‘to.
“May aabihin ako,” aniya habang nakangiti. Kumunot naman ang noo ko at humikab.
“Pagod ako,” sagot ko. Gusto ko kasi siyang asarin makabawi man lang nang kaunti. Kaagad na nagbago naman ang ekspresiyon ng mukha niya.
“Bwe it na ‘to,” mura niya at handa na yata akong sakmalin. Nginisihan ko siya nang malaki.
“Ito naman, joke lang. Sige na, kuwento ka na,” wika ko. Bumalik naman ang mood niya.
“O, ito nga. Hindi ba umali kayo?” panimula niya. Napapapikit pa ako minsan dahil inuunti-unti ko
