Nakaalis na ang bruha at ngayon nga ay papagabi na. Hindi pa rin umuuwi si Luther. Hindi naman sa hinihintay ko siya ha hindi lang ako sanay na hindi ko nakikita ang suplado niyang mukha. Sa tingin ko naman ay normal lang ang ganoon.
“V, kain na,” tawag sa ‘kin ni Bisonga. Maging si Mr. Suave ay hindi rin umuuwi. Magkasama kasi sila. Matapos nga naming kumain ay pumanhik na ako sa kuwarto. Nanood muna ako ng palabas sa TV at hindi pa ako inaantok. Mga bandang alas-diyes ay natulog na ako. Ramdam ko ng bumibigay na ang talukap ko eh.
“I’m sorry, I came home late,” wika ng mahinang boses sa taenga ko. Naalimpungatan ako at napatingin sa kamay na nakapulupot sa aking beywang. Napalingon ako at nakita si Luther na nakapikit ang mga mata. Mukhang hindi ko napansing nakauwi na siya. Bumuka a
