Bandang hapon ay hindi na ako mapakali kasi uuwi na si Luther. Hihingi lang naman ako ng tawad sa inasal ko kanina. Totoo naman kasing hindi ko dapat ginawa iyon. Paano nga kung may munting buhay na rito sa loob ko eh ‘di dalawa kaming mapapahamak. Ilang saglit pa ay nakarinig ako ng tunog ng sasakyan. Excited na tumayo ako at hinintay na pumasok na sya. Syempre inihanda ko na rin ang Malaki kong ngiti. Natigil lamang ako sa aking kinatatayuan nang makitang pumasok na siya at hindi nag-iisa. Nandito na naman ang babae kahapon. May kalmot pa ang nguso niya kaya natawa ako nang mahina. Nirapan niya lang naman ako at sumunod kay Luther sa itaas. Nawalan na rin ako ng gana na sumunod. Bumalik na lamang ako sa kinauupuan ko at nanood ng cartoons sa malaking TV.
Pinalipat-lipat ko na sa ibang
