Apple's POV]
Kinunutan ko ng noo si Shun. Muntik na akong matawa kanina nang makitang lumuha talaga siya. Nakakaaliw tingnan ang lalaking ito. Gustung-gusto kong paglaruan.
"Babaeng kamukha ni Dimples... Please... Huwag mo akong putulan ng sandata! Parang awa mo na! Huhuhu! Mahalaga 'to sa akin. Ito ang karugtong ng buhay ko!"
Huminga ako nang malalim saka humarap sa kaniya. Lalong bumaluktot ang mga kilay ko nang makitang nagpalimbag-limbag na siya sa ibabaw ng mesa na parang bulateng nabuhusan ng bleach. Nakakabiwisit pero gustung-gusto ko namang panoorin.
Lumapit ako, hinawakan ang panga niya at nakipagtitigan sa mga mata niya.
"Parang awa mo na! Huwag mo akong putulan," mahina niyang sabi habang ang mga mata ay naglalakbay sa mukha ko.
Diniinan ko ang pagkakahawak sa panga niya
