CHAPTER 52
NAGMULAT ako ng mga mata nang marinig na ang maingay na alarm clock sa side table. Mabilis ang t***k ng puso ko at hindi pa rin matanggal ang panginginig sa mga kamay ko.
Takot na takot pa rin ako.
Mabilis akong bumangon at sinulyapan ang bintana. Sumisikat na ang araw pero pakiramdam ko wala akong lakas ng loob na umalis sa lugar na ‘to at tignan pa sa mga mata ang mga taong narito sa buong Headquarters.
Kung pwede lang magback out, kung pwede lang sana talaga.
Nakokonsidera ko na ang desisyon na ganoon, pupunta ako kay mama at babalik na kami sa dati naming bahay, o lilipat na lang sa mas malayo pero mas tahimik na lugar. Malayo sa mga taong nakapaligid sa ‘kin ngayon. Para hindi na kami madamay pa, lalo na ako.
Pero hindi naman ganoon kadali ‘yon. Kaya nandito pa rin
