The Girl Who Had Everything
“Ranya!” Masiglang tawag ng isang dalagang naka-high school uniform habang papalapit sa babaeng nakatayo sa harap ng Trevi Fountain.
Tahimik na pinagmamasdan ni Ranya Montefuego ang mga turista at kapwa estudyante niyang naghahagis ng mga barya sa fountain habang may kanya-kanyang dasal at kahilingan.
Hindi niya maintindihan kung bakit ganoon sila kaseryoso. As if naman matutupad talaga ang mga hinihiling nila.
“Nandito ka lang pala. Kanina pa kita hinahanap.”
Nilingon niya ang kaibigan niyang si Clara na halatang habol ang hininga.
“Bakit mo naman ako hinahanap?” tanong niya.
Nagtatakang tumingin si Clara sa kanya.
“Siyempre, akala ko kung saan ka na napunta. Sabi ni Teach, huwag tayong maghiwa-hiwalay. Hindi natin kabisado ang lugar na ’to. Paano kung maligaw ka?”
Napatingin si Ranya sa paligid.
“Hindi naman tayo maliligaw. Nandito lang ang mga teachers at classmates natin.”
Hindi na niya idinagdag ang nasa isip niya.
Kahit mawala siya rito, may makakakita agad sa kanya.
Mula nang dumating sila sa Italy para sa kanilang educational tour, may mga security personnel na lihim na sumusunod sa kanya. Ipinadala siya ng kanyang lolo at mga kuya upang bantayan siya.
Hindi man sila halata, alam niyang naroon lang sila sa paligid.
“Ah!” Biglang napatango si Clara na tila may naalala.
Agad nitong kinapa ang bulsa ng kanyang palda.
“Ano ba ’yan! Wala pala akong barya.”
“Aanhin mo ang barya?” tanong ni Ranya.
“Magwi-wish, siyempre.” Nakangiti itong humarap sa kanya.
“Meron ka ba diyan? Pahiram naman.”
Simple lamang na kinapa ni Ranya ang bulsa ng kanyang blazer at kumuha ng isang coin.
“Here.”
Agad namang lumiwanag ang mukha ni Clara.
“Thank you!”
Pumikit ito at mariing hinawakan ang barya bago ito inihagis sa fountain.
Ilang segundo itong nanatiling nakapikit bago muling dumilat.
“Anong hiniling mo?” usisa ni Ranya.
“Na makapasa ako sa entrance exam ng pangarap kong university.”
Napangiti si Clara habang nakatingin sa fountain.
“Gusto kong maging accountant balang araw. Kailangan kong maiahon sa hirap ang pamilya namin.”
Tahimik na nakinig si Ranya. Alam niya kung gaano kahalaga ang pangarap na iyon para sa kaibigan niya.
Si Clara ang panganay sa apat na magkakapatid. Siya ang pag-asa ng kanilang pamilya. At marahil iyon ang isa sa mga bagay na kinaiinggitan ni Ranya.
May malinaw na direksyon ang buhay nito. May dahilan ito para magsumikap.
Samantalang siya. Hindi niya alam kung ano ang gusto niyang gawin.
Buong buhay niya, hindi niya kailangang mag-alala tungkol sa kinabukasan.
Lahat ay nakahanda na para sa kanya.
Apo siya ni Alejandro Montefuego—isa sa pinakamayaman at pinakamakapangyarihang negosyante sa bansa, isang lalaking may koneksyong kinatatakutan maging ng mga nasa ilalim ng mundo ng krimen.
She was born with a silver spoon in her mouth. Hindi. A golden spoon.
Bukod pa roon, mayroon siyang tatlong kuya na handang ibigay sa kanya ang lahat ng hilingin niya.
Si Rafael Montefuego, ang panganay. Ang susunod na hahawak sa Montefuego Group of Companies. Sa murang edad, kasama na ito ng kanilang lolo sa pagpapatakbo ng mga negosyo nila.
Sunod naman si Daniel Montefuego. Isang mahusay na surgeon at isa sa mga direktor ng Montefuego Medical Foundation.
At ang bunso sa mga kuya niya, si Gabriel Montefuego. Isang internationally acclaimed actor na halos araw-araw laman ng balita at social media.
Sa apat nilang magkakapatid, si Ranya lang ang walang malinaw na plano sa buhay.
Ilang buwan na lamang at magtatapos na sila ng high school.
Habang abala ang mga kaklase niya sa pagpili ng kurso at unibersidad, wala pa rin siyang maisagot kapag tinatanong siya kung ano ang gusto niyang gawin.
“Ayaw mo bang mag-wish?”
Naputol ang pag-iisip niya nang magsalita muli si Clara.
“Ano naman ang hihilingin ko?” tanong niya.
Napatingin sa kanya ang kaibigan.
“Sabagay.”
Napatawa ito nang bahagya.
“Ano pa bang hihilingin mo? Nasa iyo na yata ang lahat.”
Napatingin si Clara sa kanya.
“Mayaman at mabait na lolo. Tatlong gwapong kuya na kayang ibigay sa ’yo ang buong mundo.”
Saglit itong tumigil bago muling nagsalita.
“Kung gusto mong mag-aral sa Harvard o Yale, siguradong kaya mong makapasok doon.”
“Clara.” Agad nitong napansin ang bahagyang pagdilim ng ekspresyon ni Ranya.
“Sorry. Wala akong masamang ibig sabihin.”
“I know.” Muli niyang ibinalik ang tingin sa fountain.
“Hindi ko pa rin alam kung ano ang gusto ko.”
At iyon ang totoo. Simula pagkabata niya, lahat ng gusto niya ay agad na naibibigay.
Mga laruan. Mga damit. Mga alahas.
Maging mga bagay na hindi niya kailangan.
Dahil matapos mamatay ang kanilang mga magulang sa isang plane crash noong isang taong gulang pa lamang siya, ibinuhos ng kanyang lolo at mga kuya ang lahat ng pagmamahal sa kanya.
Hindi nila hinayaang maramdaman niyang may kulang sa buhay niya.
Mahal na mahal siya ng pamilya niya.
At nagpapasalamat siya roon.
Ngunit minsan. Pakiramdam niya ay isa siyang ibong nakakulong sa isang napakagandang gintong hawla.
Komportable. Ligtas. Ngunit hindi malaya.
At ang mas nakakatakot. Hindi niya alam kung paano lumipad kung sakaling buksan ang pinto ng hawlang iyon.
Sino ba si Ranya Montefuego kung wala ang kanyang lolo at mga kuya?
Kaya ba niyang mabuhay nang mag-isa?
O nasanay na siyang umasa sa kanila para sa lahat?
“Kahit ano naman ang piliin mo, siguradong magiging maayos ang buhay mo.”
Napangiti si Clara.
“Ang swerte mo talaga.”
Hindi sumagot si Ranya. Para sa karamihan, oo.
Siya ang babaeng nasa kanya na ang lahat.
Ngunit habang nakatingin siya sa mga baryang lumulubog sa tubig ng fountain, hindi niya maiwasang isipin. Mas naiinggit pa siya sa mga taong may malinaw na pangarap kaysa sa mga taong mayaman.
Dahil sila, alam nila kung saan sila pupunta.
Samantalang siya...
Hanggang ngayon, hinahanap pa rin kung sino talaga si Ranya Montefuego.
