BACHELOR'S SECRETS #boyxboy

Kabanata 6: Woods

ZEF POINT OF VIEW

Hindi ko alam kung bakit nandito ulit ako sa tapat ng bahay ni Simon. Nagdadalawang isip ako kung tutuloy ako para kausapin siya o uuwi nalang diretso sa bahay. Hindi pa ako nakapagpaalam kay Mama, mag-aalala mga kapatid koo.

“Hays....” kahit ako mapansin ko bigat ng bugtong hininga ko.

Ang gulo gulo na kasi ng sitwasyon naming dalawa, o baka ako lang talaga nagpapagulo ng isip ko. Sa totoo lang wala akong ideya kung anong pag-uusapan naming dalawa ngayon. Tungkol ba sa research namin o sa nangyari kagabi. 

Argh Nakakasira ng bait, kung hindi lang niya talaga Birthday, hindi ako pupunta dito.

Sinampal ko magkabilaan ang pisngi ko at saka huminga nang malalim, “Zef, umayos ka. Kalma lang. Kalma. Birthday niya ngayon, kailangan ko maging kalmado para hindi ako magkagawa ng eskandalo. Kukunin ko lang ang data sa project namin, tapos alaalis na agad ako” pagkumbinsi ko sa sarili ko sabay ayos ng eyeglass ko.

Huminga ulit ako ng malalim bago pumasok  sa mala mansyon niyang bahay. Hindi ako pwede magpadala sa damdamin ko, gaya ng sabi ko— parehas kaming lalaki kahit na may nangyari sa aming dalawa.

Papalapit na ako sa kwarto niya, unti-unti ko naririnig ulit ang tinig ni Simon. Ang ungol na iyon. Iba na ang isinisigaw, "Ahhh, Audrey. Ahhh. s**t* Audrey, ang sarap ng butas mo. Hmm. hmmnngg.." hindi ko maintindihan ang sarili ko, ang lakas ng kalabog nang dibdib ko. Ibig sabihin si Audrey ang nasa isipan niya ngayon. Hindi na dapat ako magtaka.

Ayoko na sanang magpatuloy pumasok sa kwarto niya pero inisip ko ang project namin. Sisiguraduhin kong matatapos na iyon ngayong gabi para wala na akong dahilan para pumunta pa dito.

Pagsilip ko sa kanya sa kwarto, bumungad sa akin si Simon, walang saplot maliban sa boxerbrief na kanyang suot. Ang kanyang kamay makapasok sa loob ng boxershort niya.  Nakapikit habang nakatingala sa headboard ng kama, inuugat ang braso sa loob ng kanyang suot na boxerbrief.

Pambihirang tao ito.

Niroromansa ang sarili na para bang wala nang bukas. Ang nakakapanlumo, ang mga pangalang inuungol niya sa kanyang kwadradong kwarto. "Audrey ang sikip ng p**e mo, ako lang kakantot sayo ng ganito. Ahhh shit.. ayan. Tangina ang init ng p**e mo. Ako lang gagalaw nito." Bawat bigkas niya ng ngalan ni Audrey, pinipitik ang puso ko sa sakit. Lalo pa siyang naging agresibo nang pumatong siya paibabaw sa unan at saka siya umindayog sa sarap habang nakapikit, nadedemonyo sa panaginip. Bakit— bakit ganoon? Wala namang namamagitan sa aming dalawa pero f**k—

Ang sakit.

Hindi malaman kung nangyari na sa kanila iyon o hindi, kung totoo o puno ng kasinungalingan. Masakit na nalaman kong mas matindi ang pagsigaw sa ngalan ng ni Audrey.

Masakit, kasi nakikita ko siya habang ginagawa niya ang lahat ng iyon sa harap ko, nakasilay sa kanya. Hindi na ako nakapagpigil, umagos na ang luha sa aking pisngi ko at nagsimula na akong humikbi* nagpipigil, na hindi marinig ang aking tinig habang marahan na sinasara ang pinto para hindi marinig ang langitngit. Hindi ako nagtagumpay.

Dumulas sa kamay ko ang cellphone na hawak ko, lumikha ng malakas na tunog sa kwarto ni Simom dahilan kaya nagising siya't napadilat.

"Shit.." Iyon ang tanging kong nasabi at saka lumingon sa pwesto ko.

Pagkagising niya, sinara ko agad ang pinto at saka bumba ng hagdan. Narinig ko pang bumukas ang pinto ng kwarto ni Simon at tinawag ang pangalan ko* pero hindi ko siya nilingon.

Ngayon alam ko na ang dahilan kung bakit nangyayari sa akin lahat ito. Ako ang may problema, hindi si Simon, at di ko matangap sa sarili ko. Hinding hindi, nakakaasar.

Palabas na ako ng pinto ng may naramdaman kong yumakap sa aking bewang. Dama ko ang kanyang bisig sa likod ko, nagpumiglas ako* lalong humihigpit. Nag-uumapaw ang binibigay niyang tensyon sa buong katawan ko, sobrang init. Nakakagaan ng loob, nakakatakot na baka mahulog ulit ako sa patibong niya.

“Bitawan mo 'ko. Uuwi na ako. Masama ang pakiramdam ko—” Humarap ako sa kanya at saka itinulak siya palayo, “Tangina ka, bakit mo ba ako niyakap?” hindi niya ako binitawan.

“Akala ko hindi kana darating. Salamat—” Matapos niya sabihin iyon, pwersahan ko siyang tinulak palayo. “Zef— please..”

“Tangina tumigil kana!? Hindi kana nakakatuwa—” Hahakbang sana siya nang— “Nandiro ako para kunin lahat ng Data, ako na tatapos. Bibigay ko nalang sayo kapag nakumpleto ko na.” paliwanag ko sa kanya pero palapit parin siya ng palapit, hanggang sa mapasandala ko sa pader. Doon niya ako niyakap na para bang linta.

Nagpumiglas ako s akanya, “Magusap muna tayo ng maayos please, tungkol sa ating dalawa.” ngayon ang lambing nang tinig niya, kainis. Kaklangan ko na itong itigil.

Hindi na malusog ang isip ko sa ganitong tagpo naming dalawa, anumang oras bibigay ako sa mga sinasabi niya. Para siyang kumunoy, lumulubog ako habang patuloy akong gumagalaw. Ngayon hindi ko na mahanap ang sarili ko kapag kaharap siya, naliligaw na ako.

"Wala tayong ibang dapat pag-usapan maliban sa project na tinatrabaho natin. Kung wala na tayong ibang gagawin, aalis na ako" ma-awtoridad kong saad hindi niya ako pinansin. Yunuko siya sa balikat ko at saka bumulong,

"I need you..." bulong niya ang nagbigat kilabot sa katawan ko. Nakakainsi na nakakakilabot, gusto ko siyang saktan.

“Lumayo ka.” mahinang sambit ko. Hindi ako gumalaw o nagpumiglas. Hinayaan ko siya. Hanggang sa siya na mismo ang kumalas. kasunod noon ang maghikbi ko habang nakatalikod sa kanya. “Tangina naman Simon, mmakinigka naman sa akin kahit ngayon lang!”

Natatakot ako sa sarili ko, bakit siya pa.

Pinilit kong iayos ang tindig ko at hindi humarap sa kanya. Nagmatapang, at ngayon* lalo akong nasasaktan sa ginagawa niya, “Ayoko na umabot tayo sa ganitong tagpo. Hindi ko maatim na mawalan la ng kaibigan ngayon. Zef, you're the only one who make me feel alive..” mahina niyang sambit sa likod ko. Naramdaman kong gumagapang ang kamay niya sa balikat ko pababa sa braso ko, “Just this moment.” matapos noon, hinawakan niya ang kamay ko.

Mali ito, maling mali talaga.

Huminga ako ng malalim at saka ko kumalas sa kanya. Pikit matang sumagot sa kanya, "Kung wala kang planong ibigay sa akin ang files, gagawa nalang ako ng panibago.." matapos ko sabihin iyon, binanga ko ang balikat niya at saka naglakas palabas ng kwarto niya.

Paalis na ako nang hawakan niya ang kamay ko. Pagkalingon ko, nakita ko siyang nakayuko sa akin— humihikbi na naman, "Walang namamagitan sa amin ni Audrey. Nakita kita sa iskinita, nakikinig sa amin. And i bet your heared what we've talked about.”

Kumalas ako sa pagkakahawak niya, "Kung ano man ang napag-usapan ninyo, labas na ako sa usapan ninyong dalawa. Wag mo akong idamay.” Isang hakbang nalang sana palabas ng kanyang kwarto nang hawakan niya naman ang kanang kamay ko, ramdma ko ang panginginig ng kanyang kamay.

Umapaw na ang tubig sa mata ko, kainis. Tumingala ako para hindi niya mahalata. Humarap ako sa kanya at, "Tangina naman!”

“Zef, please no.—” singal niya sabay yakap sa akin. Wala na talaga akong maintindihan sa inaasal ng lalaking 'to. Ginugulo niya ang isip ko, bwisit. “Mag-usap muna tayo. Hindi lang tayo nagkaintindihan. 'Yung nangyari sa atin*" hindi ko na siya pinagpatuloy magsalita. Alam ko na kahihinatnan nito.

Tama nga ako, "Itigil mo na ilusyon mo. Kalimutan na natin iyon, lasing  lang tayo—" diretso kong sabi sa kanya, hindi siya sumagot. NNabiglaako nang halikan niya ako sa labi, agad ko siyang nasuntok sa muka. Hindi siya nagpatinag, "Ginugulo mo ako! Ginugulo mo isipan ko! Tangina ka Simon... bwisit...” Kasabay noon ang pag-agos nang luha na kanina ko pa pinipigil. Pinagsusuntok ko siya sa balikat habang umiiyak sa harapan niya maibsan lang ang sakit na nararamdama ko ngayon. Sa aming dalawa, ako lang ang nagmumukang tanga. 

“Shh— Zef, listen to me first. Walang namamagitan sa aming dalawa ni Audrey. Hindi ko siya Fiance gaya ng oagkakarinig mo—” pagmamakawa niya, hindi ko parin siya tinigilan, “Pleqse naman, wag kang ganito sa akin. Sa lahat ng nakilala ko, sayo lang ako naging kampante. Ikaw lang nagparamdam sa akin na ligtas ako.”

"Tumigil kana Simon! Ano bang hindi mo maintindihan sa mga sinabi ko? Pi aparamdam mo sa akin na dapat maguikty ako sayo. s**t lang, natutuliro na ako sayo!” gusto ko pa sana siyang suntukin, nanghina na ang braso ko at napasandal nalang ako sa kanya sa pagod, “Wala akong karapatan na mamagitan sa inyong dalawa, ayokong maging dahilan ng pagtatalo ninyo. Simon, walang tayo at kailan man hindi magiging tayo dahil LALAKI AKO!"

Umiyak nalang ako mang umiyak sa balikat niya, “Sorry Zef, wala akong nakikitang dahilan para lumayo sayo..”

"Simon, intindihin mo naman ako. Hindi mo paba nahahalata? Ikaw ang may kasalanan nito. Bwisit, nababakla ako sayo.” napaluhod ako at nagsimulang manghina ang katawan ko sa aking sinabi, nakakaubos ng lakas. "May sakit ako, malala ito at nakakahawa.  Kinuwestyon ko ang sarili ko simula ng may nangyari sa ating dalawa, dahil saiyo ito.."

Pagod na pagod na ako.m sa mga drama ko, gusto ko nalang matapos lahat ito. Nabibigla na ako sa sarili ko, masyadong mabilis ang mga pangyayari.

Ramdam ko ang kamay niyang tumatapik sa likod ko, "Hindi ako nandiri sa nangyari natin, at hinding-hindi mag-iisipin ng masama. Ginusto ko 'yon, Zef." matapos niya sabihin iyon, bigla ko siyang naitulak palayo.

“Isa lang ako sa mga pampalipas oras mo. Hindi na ako magtataka sa mayaman na tulad mo.” iyan na naman siya sa yakap niya sa akin, nakakasakal. Lalo pa siyang nagsumiksik sa leeg ko. Hindi ako makapalag, malakas siya.

"Hindi kita masisisi kung ganyan ang tingin mo sa akin. But please, let me prove to you that I'm worthy enough to your love and trust." Matapos niyang ibulong 'yon, sinimulan niyang papakin ang leeg ko sa halik. Dang, ramdam kong nababasa ang suot kong damit bandang balikat, umiiyak na siya habang hinahalikan ang leeg ko, “I'm begging Zef, don't leave me.”

"Hnng.. Simon, wag— ahh." ayan na naman siya, ang halik niya. Matinding halik na lumalamon sa akin. Mauulit na naman 'to. Hindi ko mapigilan. Nalilibugan na naman ako, “—Layuan mo na ako!”

Gusto ko nang itigil ito, hindi ko magawa. Masyado siyang magaling, nagmamakaawa ang katawan ko na magdikit ang balat namin. Hindi ko maintindihan kung mina-mindfuck niya ako pero s**t lang, ibang ginhawa ang nararamdaman ko kapag kasama ko siya. Ang milyong boltaheng dumadaloy sa katawan ko nagbibjgay tindig balahibo sa akin. Tanaw ko sa mirror wall ang markang iniwan niya sa leeg ko.

Nabigla nalang ako nang hubarin niya ang eyeglass ko, “Let me take this stuff, everythings on me. Hanggang sa may lakas pa ako." bulong niya sa pagitan ng maiinit niyang halik.

"Tama — na.." pagmamakaawa ko. Hindi siya nagpaawat, lalo pang naging sabik, marahas. Marahan niyang ginapang ang kanyang kamay paloob sa aking damit hanggang sa maabot ang dibdib ko* “Hmmmp..”

Umaaray na ako sa sakit kasabay ng pagtirik ng aking u***g. Sa pangalawang pagkakataon, tinablan na ako ng matinding libog kay Simon. Maling mali talaga ito. Hindi tumalab ang lakas ko sa lalaki niyang katawan, pwersahan niya akong isinadal sa pader at hinubaran ng damit. Inangat ang magkabilang kamay ko at isinadal sa pader kasabay ng gapos ng malaking kamay niya sa munti kong pulso.

Nagpupumiglas, nagmamakaawa, masyado siyang mayabang para hindi ipagmalaki ang kanya. Nasilayan ko ulit, talagang may palagong bago sa paningin ko.  Ganoon nalang ba siya kadesperadong subukan ang kakayahan ko? Ganoon ba siya kadesidido na maangkin ako ngayong gabi.

Mas mabuti pa nga ang panahong hindi pa kami mayado magkakilala, walang problemang aalalahanin. Hindi ko iniisip ang mga bagay na ito. Pero ngayon, pakiramdam ko pasan ko ang problema naming dalawa— naiipit ako sa mga pakiusap niya sa akin. Ayokong makita ang sitwasyon ko, natatakot ako na baka anumang oras binigay ang katawan ko sa inaalok niya na panandaliang sarap.

"Hnngg.." impit kong ungol nang simulan niyang susuin ang u***g ko. Diniladilaan paikot kasabay ng pagpitik ng laman naming dalawa sa tuwing napapatindi ang kanyang paghalik, pagsuso na para bang walang bukas. Tulad ng isang sangol na gusto, hayok na makatikim ng gatas, "Simon... Ahhhhhhh.. Shitt. Ayoko na. Please, tama naaaa. Ahhmp."

"Akin ka lang, Zef." singhal niya habang tinatrabaho ang aking katawan, “Maliwanag ba?” Oo, nadala na naman ako sa kanya tulad ng nangyari sa amin noong una kaming magkasama.

Paulit ulit niyang binabangit ang mga katagang iyon. Marahil pinapaalala kung ano ang sitwasyon ko sa aming dalawa ngayon. Ramdam ko anv unti-unting paggapang nang kanyang kamay pababa sa aking pantalon. Masyadong mabilis ang pangyayari. Namaalayan ko nalang hinagis niya ang aking belt kung saan habang kinakalikot ang aking zipper pababa.

"Ahhhhh f**k. Hmmm." impit kong ungol nang lamasin siya ang loob ng pantalon ko. Masyadong garalgal ang galaw, wala siyang pake kung makasakit o may masaktan.

Mariin kong pinikit ang aking mata kasabay ng malalim na paghangos, dahil narin sa init katawan namin at sa kabang gumigising sa katawan ko. Kahit anong tangi sa isip ko, nalilibugan parin ako sa ginagawa niya.

"Simon wag!" sigaw ko. Nahuli na ako.

Naramdaman kong may humahagod na likido sa nakasaludong sundalo ko, taas-baba. Ayaw niya tumigil. Bawat palad humahagod sa kahabaan ko, kapalit ang matinding sarap na pinapakawalan ko.

Nakakabaliw. Dahin sana ako sa mental, nasisiraan na ako ng bait. Lalo pa siyang nangigil ng maramdaman kong higpitan niya ang pagkakakapit. Pansin ang pangingintab na ulo habang nakasaludo. Nakakaramdam na ako. Ang baril na hawak ko, gusto kong pasabugin ang bao ng kanyang ulo.

"Shitmt— Simon.. Hmmo hnnngg..  ahhh... ." wala na, tinakasan na ako ng bait. Hindi siya sumagot sa sinabi ko, walang tugon habang nakasuksok sa kanyang palad* Kapwa kaming pawisan, ako namimilipit na sa sakit, "Malapit na." mahinang sambit ko sa kanya. Sa sandaling iyon, naidilat ko ang aking mata. Tumambad sa akin ang muka ni Simon,  gigil na gigil sa sa paglalaro ng laruan ko. Ngayon nasilayan ko na naman siya, hindi parin nawawala ang lakas ng kanyang appeal. Bawat ulos ng kanyang kamay, malakas na alulong ang sinasambit ko. Mas lalo pa akong nahuhulog sa kanya, wala na.

"Konti nalang— Ahhhhhh" hindi ako mapakali, tuluyan ng kumasa ang ang dala kong armas at pinasabog sa kanyang pisngi. Ilang putok din ang naganap, nakangiti siyang nakahawak sa aking ari. Pinunasan niya ang muka niya gamit ng damit ko.

Napansin kong ngumisi si Simon, "We're just getting started.”

Pwersahan niya akong pinatalikod sa malamig na simento at saka hinubaran ng pantalon. Itinulak niya ako na para bang gusto ihalik sa simento ko. Napansin ko nalang na nilusot niya sa laylayan ng boxerbrief niya ang kanyang alaga.

That damn soldier.

Lumaoit siya sa tenga ko at bumulong, “Walang ibang babae ang nagparamdam sa akin na ligtas ako maliban sa iyo.” ang husky na boses niya ang nagparamdam sa akin ng unang nangyari sa amin nang gabing iyon.

Pambihira, walang wala na talaga ako.

Ramdam ko nalang na kumukuskos na sa likod ko, "Saglit lang!—" hindi niya ako pinansin. Itinutok niya ang kanyang baril sa akin at saka nilawayan bago isabak, "Acckk!! Simon!" hindi ko alam ang mararamdaman ko, hindi ako mapakali. Tinatakasan nang bait at unti-unting nauubos ang lakas ko, “Masakit— dahan dahan— aray!”

Yumakap siya sa akin ng mahigpit, “Sorry, i'll be gentle— no. More sweeter.” mahina niyang sambit habang nakayakap sa bewang ko, “Thank you for your birthday gift, i really appreciate this..” mahina niyang sambit.

Papikit na ako ng may naaninag akong anino hindi kalayuan. Paglingon ko, mayroong nakatayo sa tapat ng pinto. Nakatingin sa aming dalawa habang lumuluha, nakataob na sa sahig ang cake na hawak niya.

Pamilyar ang muka ng babaeng iyon.

Shit, hindi ako maaring magkamali.

"Audrey." pagkabangit ko sa pangalan niya, nararamdam ako ng panginginig ng buong katawan ko. Agad kong tinulak si Simon payo sa akin at saka nagsuot agad ng damit. Sobrang kumakalabog ang dibdib ko sa takot.

“f**k, Audrey! What you're doing here? Hindi ba nagusap na tayo tungkol dito ah?” sambit ni Simon habang nagbibihis.

"Zef— Nicolson, ikaw ang dahilan kung bakit niya tinaggihan ang proposal ng parents ko sa kanya. Mga bakla, mga salot." sarkastikong ngiti ni Audrey habang maiyak-iyak na pinupunasan ang pisngi, "Na-nandito ako. Para ano* para batiin ka. Happy birthday Simon, sana maging masaya kayong dalawa." matapos niya sabihin iyon, nanakbo siya palayo..

“Audrey! Saglit lang! Magpapaliwanag ako!" sigaw ko at saka ako nagasikaso ng sarili ko. Nagbihis agad ako at akmang aalis nang. Hinawakan ako sa braso ni Simon at tinignan ng seryoso, “Ano ba! Bitawan mo na ako!”

"Don't follow her, wala kang pananagutan sa kanya. Walang kaming relasyon, at hindi ikaw ang dahilan ng lahat. Hidni mo pa siya kilala! Mapapahamak ka lang—” tinabig ko ang kamay niya at saka siya sinuntok sa muka.

Tinignan ko siya nang masama, “Hindi kaba kinikilabutan sa mga sinasabi mo?”

Pinunasan niya ang pisngi niya, may dugo ang labi— ngumiti lang siya sa akin, “Why would i? Wala akong pakielam sa kanya, o sa pamikya niya. As long as nandito ka.” uminit ang ulo ko sa sinabi niya at saka ko siya nasuntok ulit sa pisngi. Sumalampak na siya sa sahig.

“Pinatunayan ml lang na mali ang pagkakakilala ko sa 'yo.” inis na sambit ko sa kanya. Ngayon pa, sa ganitong eksena. Kung kailan may tao nang nasasaktan. Kung si Simon ay kayang tiisin ang babae, pwes ibahin niya ako. "Alam ko ang nararamdaman ni Audrey at siguradong hindi mo nararamdaman iyon. Sinula ngayon, dumistansya kana sa akin— ako aayos ng gulo na ginasa natin." nang sabihin ko iyon, nanakbo na ako palabas ng bahay para sundan siya.

Sumigaw pa si Simon, "Wag mo na siyang sundan!—" hindi ko na siya nilingon at nanakbo na ako ng mabilis para sundan siya kahit paika-ika ako. Marami ako dapat ipaliwanag kay Audrey, lahat ng nangyayari sa amin ngayon. Mali ito. Maling mali talaga!

Kailangan ko malinaw kay Audrey kung anong meron sa aming dalawa ni Simon.

Ugh, ayoko talaga ng ganitong eksena.

ITUTULOY...