Pagkalabas ni Mikaela mula sa medyo madilim na bahagi ng resort kung saan siya kinausap ni Brent, mabilis ang lakad niya—halos parang takbo. Nanginginig pa ang kamay niya, hindi dahil sa lamig kundi dahil sa bigat ng sinabi ng lalaking iniwasan niyang banggitin ng ilang taon.
Mahal pa rin daw siya.
Tapos ngayon lang?
Ngayon pa talaga?
Pero habang tumatalikod siya, isang pamilyar na boses ang pumigil sa galaw niya. Hindi malakas. Hindi rin galit. Pero sapat para mapatigil siya sa paglalakad.
“Mika?”
Napalingon siya. At doon siya nanlamig.
Si Chinky.
Nakatayo sa ilalim ng ilaw ng pathway lamp, hawak ang bote ng flavored beer na kalahati na lang ang laman. Halata sa mukha niya na may nakita siya. Yung tipong hindi mo na kailangang itanong kung anong nangyari—kasi nakita niya ang lahat
