“ฮือ นีน่าจะทำยังไงดีค่ะ กรณ์” เสียงหญิงสาวในสายดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อเห็นชายหนุ่มยังคงเงียบอยู่
“ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน” ชายหนุ่มถามออกมาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง
“นีน่าอยู่ที่บริษัทค่ะ เค้าให้นีน่าพักงานสามเดือนหรือจนกว่าข่าวลือจะเงียบลง มีผลทันที ฮือ นีน่าอายผู้คน นีน่าอยากตายค่ะ” เสียงหญิงสาวยิ่งร้องไห้หนัก ฟังดูน่าสงสารอย่างมาก
“งั้นคุณจะให้ผมช่วยคุณยังไงดี”
“เอ่อ คุณมารับนีน่าที่บริษัทฯ ได้หรือเปล่าค่ะ” นีน่านึกในใจ แค่นี้ก็ต้องถามเหรอไง ไปเรียนถึงเมืองนอกเมืองนา ทำไมยังซื่อบื้อเหมือนเดิมเนี่ย
“ผมคิดว่ามันไม่เหมาะนะ เพราะข่าวเพิ่งออกมา แล้วคุณจะให้ผมไปรับคุณที่บริษัทอีก จะยิ่งตอกย้ำเรื่องข่าวลือไปอีกหรือเปล่า เอาอย่างนี้ เดี๋ยวผมให้คนของผมไปรับคุณไปส่งที่บ้านแล้วกันนะ” ว่าแล้วปกรณ์ก็วางหูไปทันที
“กรณ์ค่ะ กรณ์ กรณ์ โธ่เว้ย ทำตัวน่าเบื่อเหมือนเดิมจริงๆ ถ้าไม่เห็นว่าเป็นประธานบริษัทใหญ่ พ่
