Veil Of Memories

ONE.2

When I woke up the next morning, I felt an uneasy stillness in the air. It was the kind of silence that presses on your skin, making you hyper-aware of every creak and whisper. I shook off the feeling, telling myself it was just nerves from the previous day's encounter. I went through my morning routine, trying to keep my mind focused on the tasks ahead.

Nang makalabas ako ng apartment, there's this odd feeling na hindi ko maipaliwanag talaga. Konti lang ang students and it is quiet than usual—just an eerie calm.

Walking distance lang naman ang apartment ko from school kaya maaga lang din ako nakarating sa classroom.

As the class representative mas maaga ako napasok for possible early announcement from prof. Pero hanggang classroom napaka odd ng vibe. Maaga din mga kaklase ko ngayon, which is very unusual.

Nilapitan ko ang vcr namin para kuhain at icheck ang inibabilin kong attendance kahapon. Pero bago pa ako makalapit ay biglang nag bago ang anyo nito at lumingon saakin.

Mabilis ang naging t***k ng puso ko ng marealize na yon ang lalaking multo kahapon. Gusto kong iiwas ang tingin ko pero di ko magawa.

Unti unti siyang lumapit sa kinatatayuan ko at tila napako din ang paa ko don.

“Nakikita mo ako diba?” Tila nag taasan nag balahibo ko ng dumapo ang malamig na hangin sa mukha ko.

Hindi ako makapag salita na tila ba may nakabusal sa bibig ko. Nag-iba ang itsura ng classroom at naging itim na lamang ang buong paligid ko, ramdam ko ang takot sa buong katawan ko.

Hindi ko naman ito nararamdaman dati pero bakit?

“Xion.. alam kong nakikita mo ako.” Palapit ng palapit ang mukha nito saakin.

“Xion.. Xion.. XION!!!” halos masuka ako sa pagbangon ko ng biglaan mula sa higaan ko.

Panaginip..

Habol ang hininga kong tiningan si Gabriel na bakas ang pag aalala sa mukha.

“Okay ka lang ba? Sorry kung pumasok ako sa kwarto mo. Naririnig ko mga ingit mo sa labas ng kwarto.” Napatingin ako sa paligid.

‘Totoo na ba'to?’

“Anong oras na? sorry. Okay lang ako, masamang panaginip lang.” Tumango ito at pinakita sakin ang screen ng phone niya.

“Ready ka na, intayin na lang kita kahit medyo late na.” Tumango at lumabas na siya sa kwarto ko. Pinunasan ko ang pawis sa noo ko at inisip ang panaginip ko. Masyadong totoo, pakiramdam ko lalagnatin ako.