Çiseleyen yağmura rağmen şemsiyemi sırt çantamdan çıkarmamıştım. Elif Hanım ile olan seansım bitince eve geçmek yerine başı boş sokaklarda yürümeye karar vermiştim. Alay ile bir hafta önce bugün tanışmıştık. Sadece bir haftadır tanıdığım birini en yakın arkadaşım olarak görüyordum. Düşünceleri, dünya görüşü bana çok uyuyordu. Aynı dili konuşabiliyorduk. Onu bu kadar değerli kılan da gözümde buydu sanırım. Onunla tanıştığımız gün gittiğimiz kafe buraya yakındı. Adımlarımı o yöne çevirdim. Kim bilir belki onu da kafede görürdüm. Hem belki arar davet ederdim. Şiddetini arttıran yağmurla adımlarımı sıklaştırdım. Kafeye kendimi hızlıca attığımdan o esnada çıkmak üzere olan bir bedene çarptım.
Başımı kaldırdığımda Alay olduğunu gördüm. Kocaman bir gülümseme yayıldı yüzüme.
“Özür dilerim, kusur
