Yollar boş olduğundan diledikleri hızda gidebilirlerdi ama araçlardan beklenmeyecek bir yavaşlıkta otoyolda ilerliyorlardı. Arabada siyah film olduğundan camlardan içerisi görünmüyordu ancak Güz Kağan’ın sık sık arkasına bakıp beni izlediğini hayal edebiliyordum. Muhtemelen şoförden aracı yavaş sürmesini de o istemişti. Yoksa bomboş yolda bu yavaşlık mantıklı değil.
Şehirden gittikçe uzaklaşıyorduk sanki. Yeşilin bollaştığı yollara saptığımızda eve yaklaştığımızı da anladım. Polonezköy’deydik. Demek evi burada. Şehre ve meraklı gözlere oldukça uzak bir yeri tercih etmişti. Yüksek taş duvarlar ve büyük demir kapıyı görünce geldiğimizi anladım. Araçlar iyice yavaşladı. Bende yavaşlayıp kapının açılmasını bekledim. Arkalarından içeri girip motoru kenara park ettim. Eldivenlerimi çıkarıp diz
