ปลายทางปรารถนา

เสียงหวูดรถไฟดังขึ้น เหมือนเป็นสัญญาณของการเริ่มต้นชีวิตใหม่ หญิงสาวกอดลูกน้อยที่กำลังหลับปุ๋ยแนบอกแล้วน้ำตาไหลอย่างสุดจะกลั้น ปานฉัตรเพิ่งอายุได้หนึ่งขวบ...แต่กลับต้องมาเป็นกำพร้า ต้องระหกระเหินเร่ร่อนพลัดถิ่น จิตใจคนเป็นแม่นั้นตรอมตรมด้วยความสงสาร สงสารทั้งตัวเองและลูก... “ไม่เป็นไรนะคะคนดีของแม่...แม่จะเป็นทุกอย่างให้ลูกเอง” เธอก้มลงจูบหน้าผากลูกรักอย่างอ่อนโยน น้ำตายังคงไหลอาบแก้ม แม้จะพยายามฝืนกลั้นแค่ไหน แต่จิตใจอันบอบช้ำของเธอก็กลัดหนอง จนต้องหลั่งรินน้ำตาออกมาระบายความเจ็บปวดอย่างไม่จบไม่สิ้น การถูกใครบางคนที่เป็นอีกครึ่งหนึ่งของชีวิตหักหลังมันช่างเป็นความทรมานที่หยั่งลึกเกินจะมีสิ่งใดมาเยียวยา ลาแล้วความรักที่เคยหอมหวาน ลาก่อน...คนที่เคยรักกันปานจะกลืน ที่ผ่านมาเธออดทนมากพอแล้ว เพียงเพื่อจะรักษาครอบครัวและคำว่าพ่อของลูกเอาไว้ แต่กลับไม่มีใครเห็นแก่หัวใจอันร้าวรานดวงนี้แม้แต่น้อย ทางเลือกสุดท้ายก็คือขอให้ทุกอย่างจบสิ้นลงเสียที อย่าได้พบได้เจอกันอีกเลยกับความรักแบบท่าดีทีเหลว สุดท้ายก็ต้องพบเจอแต่ความทุกข์ทรมาน ความรักกลายเป็นความร้าวเกิดบาดแผลที่ไม่มีวันรักษาให้หายดีและกลับไปเป็นเธอคนเดิมได้... รถไฟขบวนพิเศษวิ่งลงใต้ ดินแดนอันไกลโพ้นที่ฉัตรอรุณไม่เคยรู้จัก และไม่รู้ด้วยว่าจะต้องเริ่มต้นอย่างไรเมื่อไปถึงที่นั่น ได้แต่หวังว่าอย่างน้อยๆ ก็ขอให้มีที่ปลอดภัยสำหรับเธอและลูก ไม่ต้องอยู่อย่างหวาดระแวงและทรมานใจเหมือนที่ผ่านมา “แม่ขอโทษนะทอป่าน...ที่ทำให้หนูเกิดมาเป็นกำพร้า แม่ไม่รู้...ไม่รู้จริงๆ ว่ามันจะกลายเป็นแบบนี้” หญิงสาวได้แต่เฝ้าโทษตัวเอง แหงนหน้ากลืนน้ำตาไม่ให้หยดใส่ลูกที่กำลังหลับอย่างไม่รู้ชะตากรรมชีวิต ว่าจะไม่มีวันได้กลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว ตั้งแต่วันที่รับรู้ว่าตั้งครรภ์จนถึงวันคลอด...กระทั่งตอนนี้ ไม่มีวันไหนเลยที่เธอจะไม่มีความสุขกับการได้มีปานฉัตรหรือน้องทอป่าน ลูกสาวผู้เป็นทุกอย่างในชีวิต แต่เธอกลับไม่สามารถทำให้ผู้เป็นที่รักมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบได้ ต้องกายเป็นเด็กกำพร้าสิ้นไร้ไม้ตอก เด็กน้อยเพียงขวบเศษถูกหอบพาเร่ร่อนไปตายเอาดาบหน้าอย่างไม่รู้อนาคต มันช่างเป็นความปวดร้าวในใจผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าแม่เหลือเกิน