ค้นใจให้เจอรักจริง

ตอนที่ 4

ตอนที่ 3

“ฮึก อีเต๋อ กูคิดถึงมึง”

หลังจากที่ส่งแม่เข้านอนจากนั้นก็ขอตัวด้วยอ้างว่าฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย ฉันนอนร้องไห้คนเดียวอยู่บนเตียงตั้งแต่กลับมามาถึงบ้าน ทันทีที่ก้าวเข้ามาในบ้านพักฉันฝืนยิ้มให้มารดาเพราะไม่อยากให้ท่านต้องรู้สึกกังวลเกี่ยวกับเรื่องของฉัน แต่เมื่อได้เข้ามาอยู่คนเดียวในห้อง ฉันก็เอาแต่ร้องไห้ออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจ วันนี้นับว่าเป็นวันที่รู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน

“มึงต้องไปจริง ๆ ใช่ไหมเต๋อ”

ฉันเอาแต่ถามตัวเองอยู่ซ้ำ ๆ ว่ามันต้องไปจริงใช่ไหม จากกันได้ไม่นานก็โหยหามันขึ้นมาเสียดื้อ ๆ ความรู้สึกหน่วงเข้ามาเกาะกุมหัวใจอีกระลอก ภาพวันวานที่เราเคยมีร่วมกันฉายวับเข้ามาในหัวสมองของฉัน

เสียงหัวเราะยามกลั้นแกล้งกัน ท่องเที่ยวตามงานต่าง ๆ ต่อจากนี้คงไม่ได้เจอกันแล้ว ใครจะมาร้องเรียกตะโกนโวกเวกหน้าบ้านยามชวนไปดูผู้ชาย แต่เเถว่าไปเตะฟุตบอล ใครจะมาร้องเพลงเสียงอันห่วยแตก

แถมยังเพี้ยนให้ฉันฟังอีก ใครที่จะมาปกป้องกันยามโดนพวกไอ้ชัดเเจ้งมันแกล้งเอา ไม่มีแล้วเพื่อนรักคนนี้ไม่มีจริง ๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกปวดหัวน้ำตาไหลออกมาอาบแก้มไม่ขาดสาย จนในที่สุดก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว มาตื่นอีกทีด้วยความตกใจก็เมื่อได้ยินเสียงดังโครม! และเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากชั้นล่าง

“เอะอะโวยวายอะไรกันวะ” ฉันจึงรีบลุกขึ้นแล้วตรงไปยังด้านล่างทันที ในขณะที่เท้าทั้งสองกำลังจะลงบันไดมา เกิดมีเสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด ปัง!!

“กรี๊ดดด บีมลูกแม่” เสียงกรีดร้องระคนตกใจของเเม่ทำฉันใจสั่น เสียงปืนที่ได้ยินเมื่อครู่ทำขาฉันชะงัก

“มะ..แม่ พี่บีม” ทันทีที่ลงมาถึงก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อเห็นร่างของพี่สาวคนกลางนอนอยู่กับพื้นแน่นิ่งไม่ไหวติง เลือดสีแดงสดของพี่สาวไหลออกมาจนมือของแม่เปรอะเปื้อน

“ฮึก พี่บีม พี่บีม” ฉันถลาเข้าไปหาด้วยความตกใจพยายามเรียกพี่บีม แต่ก็ไม่มีปฎิกิริยาตอบรับแม้แต่น้อย จนฉันต้องวิ่งออกไปหน้าบ้านร้องเรียกให้คนแถวนั้นมาช่วย พี่สาวอีกสองคนกลับเข้ามาพอดี ฉันจึงรีบวิ่งเข้าไปบอกแล้วตามกันเข้ามาในบ้านอีกครั้ง

“ฮึก บีมลูกแม่ทำไมทำแบบนี้” ภาพตรงหน้าทำทุกคนสลดใจแม่กอดร่างอันไร้วิญญาณของพี่บีมเอาไว้แน่น ยกเว้นเขาคนนั้นที่นั่งนิ่งราวกับกำลังช็อกอยู่ เหตุการ์ก่อนหน้าคือพ่อกลับเข้ามาพร้อมกับพี่บีม เกิดมีปากเสียงทะเลาะกัน จนพ่อลั่นว่าจาออกไปว่า ถ้าพี่บีมยังทำตัวฝืนธรรมชาติรักเพศเดียวกันอยู่อย่างนี้ พ่อจะจับพี่บีมคลุมถุงชนให้แต่งงานกับรุ่นน้องที่ทำงานทันที

ในความรู้สึกของทอมอย่างพี่บีมในตอนนั้น ที่ไม่ได้รักผู้ชายมันโคตรขยะแขยงเลยรู้ไหม พ่อผู้ที่ไม่เคยรับฟังความรู้สึกของลูก ไม่เคยเข้าใจลูกเพียงสักครั้งเดียว ยังคงไม่วายสวมบทบาทเป็นผู้บงการชีวิตของทุกคน มันกลายเป็นความกดดันและสุดท้ายพี่บีมทนมันไม่ไหว พุ่งเข้าไปหยิบปืนที่เอวของพ่อ เล็งกระบอกไปที่ขมับขวาตัวเอง เสียงแม่ร้องห้ามทว่ามันก็ไม่ทัน เมื่อพี่บีมลั่นไกปืนปลิดชีวิตตัวเองทิ้งในทันที...

“ฮึก พี่บีม” ฉันเข่าอ่อนทรุดลงไปที่พื้นอย่างหมดแรง เสียงร่ำไห้ดังระงมลั่นบ้าน ทุกคนต่างเสียใจและช็อกกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า

“มึงคนเดียว ที่ทำให้พี่บีมต้องตาย”

ฟางเส้นสุดท้ายของฉันขาดสะบั้นลง ลุกขึ้นตรงเข้าไปกระชากคอเสื้อพ่ออย่างรุนแรงด้วยความโมโหและความเกลียดที่มันเข้าครอบงำ ทำให้ขาดสติเผลอใช้คำพูดจารุนแรงกับท่านไป

“แบงค์ปล่อยมือออกจากคอเสื้อพ่อ” เสียงพี่บลูตะโกนบอกให้ปล่อยคอเสื้อ แต่ฉันไม่ปล่อยอยากจะต่อยหน้าเขาสักหมัดสองหมัดด้วยซ้ำ กล้าดียังไงมาทำกับชีวิตคนอื่นแบบนี้

“นี่กูเป็นพ่อมึงนะแบงค์” พ่อตะคอกย้ำสถานะให้ฟัง

“แล้วนั่นมันลูกมั้ย พ่อฆ่าพี่บีม” ฉันสวนกลับพ่อไปด้วยคำเหล่านี้ เขาเองก็คงตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้า ลูกสาวทั้งคนจะไม่ให้รู้สึกคงจะไม่ใช่

“แบงค์ พอลูก” แม่ร้องไห้สั่นเครือ ร้องเรียกให้หยุดกระทำกิริยาที่ไม่ตีต่อเขา ยังไงเสียคนใจร้ายคนนี้มันก็พ่อบังเกิดเกล้าของฉัน

“ฮึก พอแบงค์ปล่อยเขา” พี่บูมลุกมาแยกฉันกับพ่อดูเหมือนอะไรจะสงบลงทว่ากลับยิ่งแย่ลงกว่าเดิมด้วยซ้ำ ผัวะ!

“พ่อ!” ทุกคนตะโกนพร้อมกัน เมื่อเขาตบเข้าที่หัวกะบาลฉันอย่างแรงจนล้มไปกองที่พื้น

“บีมมันตายเพราะมันทำตัวเอง ไม่เกี่ยวกับกู” พ่อพูดออกมาอย่างไม่รู้สึกอะไร ฉันรีบลุกขึ้นวิ่งเข้าหาเขาอีกครั้ง แล้วผลักเขาไปชนกับขอบโต๊ะจนร่างเขาเซถลาล้มลงไป แต่พี่บลูเข้าไปประคองเอาไว้ทัน แค่นั้นยังไม่จบพ่อเปิดลิ้นชักหยิบปืนอีกกระบอกแล้วเดินเข้ามาจ่อที่หัวของฉัน

“เอาสิ มึงจะกล้ากับกูเหมือนบีมก็เข้ามา”

“มึงไม่ใช่พ่อกู!” อารมณ์โกรธมันพลุ่งพล่านกระโจนเข้าหาพ่ออีกครั้ง แต่แม่เข้ามาคั้นกลางเราสองคนไว้ได้

“อย่าทำลูก ฮือ ๆ แค่นี้คุณยังไม่พอใจอีกเหรอ”

แม่ผู้ที่ไม่เคยต่อว่าหรือด่าทอสามีตัวเอง ตลอดการใช้ชีวิตครอบครัวทนต่อไปไม่ไหว

“อย่ามาสั่งสอนกู หลบไป” ฮิตเลอร์ก็ยังคงเป็นฮิตเลอร์จอมบงการเช่นเดิม เขาผลักแม่ให้หลบไปอย่างไม่กลัวว่าแม่จะเจ็บ ทั้งที่แม่กำลังป่วยหนักอยู่

“แม่!” ฉันเห็นแม่ล้มพับไปกับพื้นข้างศพพี่บีม นี่เขาทำร้ายคนในบ้านอีกแล้ว ลูกตายไปทั้งคนยังไม่สำนึกอีก

“เข้ามาสิไอ้แบงค์ เข้ามา”

“จะยิงก็ยิงเลย ยิงมา!”

“ฮือๆ แบงค์ไม่ลูก อย่าพูดกับเขาอย่างนั้น” แม่ร้องปรามฉันไม่ให้ท้าทายคนอย่างพ่อ แม้ปืนจ่ออยู่ตรงหน้าฉันไม่กลัวหรอก พร้อมจะตายตามพี่บีมไปเหมือนกัน

“เอาเส้ ก็ไม่ได้อยากอยู่เหมือนกัน”

“ไม่ลูก แม่จะอยู่ยังไงแบงค์”

“แม่...” คำนี้ทำใจสั่น แม่จะอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีฉัน

“ไอ้เด็กเวร มึงออกไปจากบ้านกูเลยนะ ออกไป”

“พ่อ!” ทุกคนอุทานเรียกชื่อเขา ฉันยืนจ้องหน้าเขาเขม็งอย่างไม่หลบสายตา ในตาร้อนผ่าวสั่นระริกด้วยความโกรธกำมือเข้าหากันแน่น ขบกรามจนเห็นเป็นเส้นเลือดปูด

“มองหน้าทำไม? มึงคิดจะต่อยกู”

“เออ!” ผัวะ!!

“แบงค์!” แม่ร้องเสียงหลง เมื่อฉันหมดความอดทนเลยต่อยเข้าไปที่มุมปากของพ่อเต็ม ๆ เขาหน้าหันตามแรงเหวี่ยงและล้มลงไปในที่สุด ฉันไม่ได้พลั้งมือแต่ตั้งใจจะต่อยเขาจริง ๆ นั่นแหละก็จะตกนรกรับบาปกรรมไปแล้วจะกลัวมันไปทำไม

ฉันพร้อมจะชดใช้กรรมที่ตัวเองก่อเสมอ นรกมันคงเป็นที่สำหรับฉัน อยู่ที่นี่มันไม่ต่างกันเลย บางทีนรกอาจจะดีกว่าบ้านก็ได้ใครจะไปรู้ บอกเลยตอนนี้อารมณ์ฉันพุุ่งสูงมาก กลัวจะบันดาลโทสะพลั้งมือจับพ่อตัวเองทุ่มสู่พื้นและตามไปกระทืบให้ตายคาบ้านไปเลย มันคงจะเป็นข่าวดังใหญ่โตทั่วบ้านทั่วเมือง ก็แค่คิดเพราะเสียงแม่ร้องดังขนาดนั้นสติฉันย่อมมีเสมอ!

“มึงไอ้แบงค์”

“แบงค์หนีไป พี่บอกให้หนีไป” พี่บลูเข้าไปห้ามพ่อที่เล็งปืนมาทางฉัน และพยายามยื้อแย่งปืนจากมือพ่อ เพราะกลัวว่าปืนจะลั่นหากมันยังจ่ออยู่ตรงหน้า

“กูจะยิงมันให้ตาย ลูกชั่วลูกไม่รัก” เขาดากราดเสียงดังลั่นจนคนแถวนั้นต่างก็มายืนมุงดูหน้าบ้าน

“ไปแบงค์ รีบหนีไปลูก” ฉันปรายตามองไปที่แม่ ท่านร้องไห้ปริ่มจะขาดใจ สายตาของแม่ที่มองมาสัมผัสได้ว่า ให้รีบหนีไปไม่ต้องห่วงท่าน ฉันยืนตัวแข็งทื่อขาตายด้านหมดแรงที่จะก้าวหนีออกไป

“ฮือ ๆ แม่” ฉันร้องหาแม่อยากจะพาแม่หนีไปด้วยกัน อย่างน้อยชีวิตที่เหลือก็ยังพอมีแม่เดินไปด้วย

“รีบไปแบงค์ รีบไป” พี่บูมประคองแม่และบอกให้ฉันรับหนีไป ความสับสนและมึนงงทำหัวของฉันหมุน แม่พยายามลุกขึ้นแล้วเดินมาหาในขณะที่พี่สาวทั้งสองดันพ่อเข้าไปขังในห้องน้ำ

“นี่เงินนะแบงค์ รีบหนีไปเร็ว” แม่ยัดมาในมือพยายามดันหลังฉันให้ออกไปจากบ้าน แต่ฉันไม่อยากไปจากแม่

“แม่แบงค์ไม่อยากไป”

“ต้องไป ลูกต้องหนีเดี๋ยวนี้ ไปสิ!” แม่ตวาดใส่เสียงดังจนฉันตกใจ

“ฮือ ๆ แบงค์รักแม่”

“ฮือ แบงค์ ฮือ ๆ”

“ปล่อยกูออกไป กูจะฆ่ามัน” เสียงของพ่อดังเล็ดลอดออกมาด้านนอก พี่สาวทั้งสองจะเอาพ่อไม่อยู่แล้ว

“แบงค์รีบหนีไป พี่จะเอาไม่อยู่แล้ว” พี่บลูตะโกนเสียงดังด้วยแววตาที่น่ากลัว ฉันมองหน้าทุกคนก่อนจะหันหลังวิ่งออกไปหน้าบ้าน ฝ่าฝูงคนที่มุงล้อมอยู่รอบบ้าน