โคลนีลอบถอนหายใจแต่ก็ยังหน้าซีดเผือด เมื่อเผลอสบตาเข้ากับคนตรงหน้าที่หมุนตัวกลับมาพอดี หลังสงครามเดินหายไปในกลุ่มคนแล้ว
ก้มลงมองเธอ มือล้วงกระเป๋ากางเกง ด้วยท่าทางเสมือนผู้ปกครองดุเด็ก
" ใครเลือกชุดให้?"
" คะ?!"
ที่งงไปมากกว่านั้น คำถามนี้ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องที่ประสบพบเจอแต่อย่างใด แต่เป็นคำถามใหม่ซึ่งไม่เกี่ยวกันเลยแม้แต่น้อย
" ชุดที่มันไม่มีสายคล้องแบบนี้ ไม่มีใครบอกใช่ไหม มันไม่เหมาะกับเธอ"
โคลนีอ้าปากเหวอ ตามไม่ทันคำพูดของเขา แต่ฟังจากน้ำเสียงที่หาเรื่อง มันกลับทำให้เธอขุ่นเคืองใจขึ้นมาเสียดื้อๆ
อะไรกัน อยู่ดีๆ ก็มาว่าเธอ
" คุณนี่มัน..เป็นบ้าไปแล้วเหรอ " หญิงสาวกัดริมฝีปาก ขึงตาใส่เขา " ถ้ามันจะไม่เหมาะสมกับฉันน่ะนะ ก็คงเป็นความผิดของใครสักคนที่คุณส่งมาเองนั่นแหละ "
และนั่นทำเขาที่กำลังยกยิ้มอยู่ถึงขนาดหุบยิ้มทันควัน จ้องเขม็งตาลุกวาว ทำราวกับโกรธที่เธอกล้าดีมาขึ้นเสียงกับเขา
