Waves of the Cold Breeze

Chapter 2

*****

NASA bahay ako ng maghapon at maghapon ding walang ginagawa at nakatunganga. Bantay sarado nila mom and dad, mas pinili pa nga nilang hindi pumasok sa company para lang mabantayan ako.

Nasa loob ako ng traning room at pinagmamasdan ang susuotin ko sana sa upcoming GALA Olympic. Kinuha ko iyon at pumasok sa restroom para muling sukatin, it fit so well to me but I can’t wear this again.

“Mom? Bakit po kayo andito,” nanliit ang boses ko ng makita ko si Mom sa loob ng practice room at mapula ang mga mata.

“Nag-alala lang ako sayo baka kung ano ng mangyari sayo,”

“Wala pong mangyayari saakin, bumisita lang po ako sa tahanan ko HAHAHA” I tried to lift the atmosphere and I did well because my mom laugh.

Lumapit saakin si mom at kinapitan ako sa balikat “Face the mirror and look how pretty my daughter is,” napangiti ako sa sinabi niya kahit na ang bigat ng pakiramdam ko ng dahil sa kanilang suporta nagiging okey ako.

“Ang ganda ko, kamukha ko na yung white swan HAHAHA”

“Ay hindi ba ako?” napailing na lang ako ng nagtampo agad si mom kaya hinabol ko sya hanggang sa makalabas kami ng traning room na suot ko pa rin ang white gymnast dress ko.

“Eunsoo! Magdahan-dahan ka naman, iha. Baka kung mapaano ka na naman,” pang sesermon ni dad at inalalayan pa talaga ako pababa ng hagdan. “Kayo talaga bini-baby nyo ako,”

“Bakit hindi ka ba namin baby?” pabarang na sagot ni dad at eto naman si mom ay syang naunang humalakhak “Of course I am,” napanguso ako sa kanila ng guluhin nila ang buhok ko at kuhanan ng picture.

Nakarating kami sa sala ng tanungin ni mom si dad kung ano ang magandang caption. I knew it ipopost nila iyong picture ko kanina sa IG nilang dalawa tapos imemention ako. Naalala ko hindi pa nga pala naka-private ang account ko at paniguradong pinagpyipyestahan na iyon ng mga tao.

“Mom can you not post it? Kita po yung bend ang paa ko,” lumipat ang tingin nila sa paa ko na nakapatong sa unan. “Why not? You’re still pretty tho.” My mom said in convincing tone then she focus on what she is doing.

I look at dad when he is looking at me attentively “Everything happen for a reason, iha. Kung bakit na injured ka may dahilan may bagong oprtunidad ang sasalubong sayo pagkatapos ng lahat ng nangyare,”

Yes it happen for a reason but what if that reason will stop the opportunity to come in? “Stop worrying about the competition, but then mind your ankle and take care of it by then it’s already healed when the opportunity will come in.” he said and leave the living room while here I am still thinking what my dad’s point.

WE are in the middle of dinner when I remember Cha “Did Cha visited?” may naramdaman akong iba ng tumikhim si dad at tignan ako sa mata “She didn’t, maybe busy for her project,” tumango na lang ako sa kanila.

Napag-usapan na namin na papasok na ako bukas dahil maayos na ang pakiramdam ng paa ko pero kung minsan ay kumikirot ito kapag pinupwersa “Are you really sure for your decision?” my mom ask me again in my room while preparing my things.

I can do that but she insist to prepare it for me “Yes, mom. Sayang din kung aabsent ulit ako” paliwanag ko sa kanya habang tinutulungan ko sya sa paghahanda.

“Sorry, if I didn’t take good care of myself and the meeting was cancelled because of me,”

“Tsk, leave the meeting, it’s not important after all, you are more than worth it and important for me and for your mom, get it?” nagkatinginan pa kami ni mom ng makita namin si dad na pumasok sa kwarto ko at may ibinigay na sulat saakin.

Tinanggap ko yung sulat at nagulat ako ng galing iyon kay Coach Leny “Nabasa nyo na po dad? Ano daw po laman? Ano po sabi?” kinakabahan ako ng mahawakan ko na ang sulat. Naupo lang si dad sa paanan ng kama at itinagilid nya lang ang kanyang ulo to tell me to read it on my own.

“Sya mauna na kami, magpahinga ka ng maaga, mukhang tama ang nasa isip ng ama mo, good luck honey. We are so proud of you,”

“But before you go to school we will going to hospital for the check-up of your ankle,” my dad said before he said goodbye and kiss me in my forehead.

Naupo ako sa kama at binuksan ang sulat. Hindi ko mapigilan ang maiyak ng mabasa ko laman ng sulat.

Dear my Eunsoo,

Sorry for what I said, I’m just frustrated at the same time worried when I saw you practicing so hard but you all fell so hard. Sorry that I’m not at your side when you fell down. I heard that you are okey now, come to my office tomorrow but be extra careful and I want you to be fully okey. The rest I will tell it to you tomorrow.

Take care,

Coach Leny,

HINDI ko namalayang nakatulog na pala ako kagabi ng hawak ang sulat at basa ang aking unan. Maaga akong nag-ayos ng sarili at bumaba ng hakdan. Mabilis gumaling ang ankle sa paa ko isang araw lang ipinahinga at hindi na ganon kumikirot.

Bumaba ako sa hagdan ng walang benda ang paa at nakasuot na ng sapatos. Nanlaki pa ang mata ng mga parents ko ng makita nila iyon “Bakit hindi mo nilagyan ng benda?” my dad asked me.

“Okey na dad, hindi na po masakit at sa tingin ko magaling na po,”

“Hindi porket iha gumaling ka na o nakita mo yung sulat ay magiging kampante ka na,” I hug him at tumango sa kanya “Opo dad, I know. I’m fine okey? Walang halong pagiging artista. You can twist my ankle on you own if you want,”

“Silly, kumain ka then pupunta na tayo ng hospital,”

Nakasakay na ako sa loob ng sasakyan at nagbukas ng social media nakita ko doon ang mga taong nagpost sa timeline ko asking if I am okey, what happen, and how about the competition. They cared about the competition and not at me.

“She’s good to go, there is no complication in her ankle. Feel free to skate again and good luck for the competition our Ice princess”

Napangiti ako sa sinabi ni Doc Suarez at nagpaalam na kami para makaabot pa sa first class ko for Architecture.

I’m not just a figure skater but I’m also an architecture student and dean lister.

*****

ENJOY READING<33