The Untamed Beast

Kabanata 1

Chapter 1

Marahas kong binuksan Ang pinto ng barong barong at tumungin sa paligid. Nakita ko si Joyce na nagulat at napahinto sa pagluluto ng Canton na pang spaghetti siguro. Mabilis akong lumapit at hinawakan siya sa balikat para mapatayo.

"Ayos ka lang? May ngyari ba? Saan ka galing–" sunod sunod kong Tanong na agad naman niyang pinutol.

"Hoy, bruha, ano bang ngyayari Sayo?" taka siyang tumungin sa akin. "Tsaka pwede ba isa isa lang Ang tanong?"

"Anong ngyari?" ulit ko.

"Ngyari? Bakit, may dapat bang mangyari?"

Mabilis akong tumakbo palabas at sinugod papunta sa lungga nila. Nakita kong naandoon ang alipores ni Chaied na nag hoholen. Napatingin ito sa akin. Agad siyang napatayo at sumigaw.

"Chaied, andito siya!" anito.

Nagdirediretso ako sa loob nila. Nakasalubong ko pa ang hari ng unggoy na seryoso ang tingin sa akin. Magulo rin 'to minsan eh. Madalas nakangisi sa akin tapos ngayon naman seryoso. Enerapan ko Siya at binunggo sa balikat.

Hinawakan niya ang palapulsuhan ko at pinaharap sa kaniya. Hindi naman mahigpit sapat lang para mapaharap ako sa kaniya.

"Alam mo ba kung nasaan ka?" tanong niya. Pinigtas ko ang pagkalahawak niya sa kamay ko ng mabitawan niya ay lumapit ako sa kaniya at inis siyang hinarap.

"Hoy, ikaw Sabihin mo dyan sa kaibigan mo na huwag magbibiro ng hindi maganda. O di kaya naman ay patahimikin mo nalang. Mas mabuti pa yon." sermon ko sa kaniya.

His eyes had a different sparkle as he watched me scold him. He was just seriously looking at my face as if he was memorizing every detail of it. I pulled him to their den. He didn't struggle and just drifted.

"Gabriel, labas," ang malamig niyang boses ang nagpatahimik sa mga alipores niyang nagkukuwentuhan. Tumingin ang lahat sa akin.

Pilit na ngumiti sa akin si Gabby ng magkasalubong ang aming mga mata.

"Sabihin mo bakit nagabala ka pang pumunta sa teretoryo ko para lang tawagin ang kaibigan ko?" napatingin ako kay Chaied noong magsalita siya.

"A-Ano kasi bro, biniro ko siya kase masiyado siyang busy sa pagpapayaman, isa pa birthday Niya ngayon kaya ayon nalang naisipan ko..." paliwanag nito.

Matapos nilang humingi ng paliwanag ay umalis na agad ako. Nangako naman silang Hindi na nila iyon uulitin. Natakot lang talaga ako kaya ganoon ang naging reaksyon ko. Joyce is the most important person in my life I'm afraid if she leave me. She the only I have, that's why.

Nagtuloy tuloy akong magtrabaho maganda ang kita ko kahit papaano nakakaipon Ako sa alknsya ko pang aral. Nakamaramdam rin ako minsan Ng panghihina at ipinag sasawalang bahala ko rin ito.

Mas dumarami pa ang balita tungkol sa Mama ko at karamihan dito ay maganda. Halatang sobrang saya niya. Kung Minsan napapatanong Ako sa sarili ko.

Bakit sa nababalita Ang bait niyang tao pagdating sa mga bata pero sa akin na sarili niyang laman at dugo ay nagawa niyang Iwan at kalimutan? Bakit parang masguto niya ang ibang bata kaysa sa akin? Ganoon ba talaga kapag bunga ka lang ng pagkakamali? Bakit hindi nalang niya Ako ipinalaglag noong nasasinapupunan niya palang ako? Sinadya niya ba talagang buhayin Ako para pahirapan? I don't know...

Minsan sa panaginip ko Masaya ang Mukha niya kasama ako at ang lalaki. Doon sa panaginip ko mukhang sobrang mahal niya iyong lalaki. Pero bakit?...

Nakaranas ako Ng marangyang pamilya noong bata pa ako pero Hindi ang pagmamahal ng isang Ina. Kaya ang hindi ko maintindihan na naghahangad ang iba na maging marangya kapalit ng lahat.

Isang pamilya ayan Ang naranasan ko rito sa kalye na hindi ko matandaan naranasan ko noong nakay Mommy pa ako. Oo mahirap dahil kailangan kong magtrabaho para lang kumita Hindi katulad doon na nakakakain nga ako Ng masasarap nakasusuot ng marangya ay palagi namang sinasaktan. At least dito masasabi ko itong tahanan at pahinga kung pagod ako at malapit ng sumuko.

Kilala pa kaya ako Ng sarili kong ina? Why did she leaves me? Sa bagay, I'm a mistake that she wants to forget, maybe that's enough reason to leave.

Kapag natupad ko ba ang pangarap ko ng magisa magiging masaya ba Siya at kikilalanin na niya ako bilang anak niya? I'm really desperate to chase my dreams to see what's her reaction. Siguro pagnalaman ni MommyLa na buhay pa ako magagalit siya kay Mommy, isa sa mga rason ko kung bakit Hindi ako umuuwi kahit alam ko Naman ng bumiyahe. May naglalaro rin sa utak ko na siguro kaya hindi pa lumilipat ng address si Mommy dahil alam niyang babalik ako, pero hindi Ako umuuwi dahil isa rin sa naglalaro sa utak ko na kaya hindi siya lumilipat ng address pag nakauwi ako ay ipamumukha niya ulit sa akin na Isa Ako sa pinakamalaking pagkakamali na nagawa niya. Ayaw ko noon.

Kahit sanay simula noong bata pa ako ng masasaktan at madudurog Ng paulit ulit. Na ayaw ko ng maramdaman.

"Ayan kase hindi ka nagpapahinga," si Joyce habang pinupunasan Ako ng basang bimpo sa leeg. "Tama nga si Gabby, dapat magpahinga ka muna."

"Ikaw purke jowa mo kinakampihan mo..." nanghihina man pinilit kong magbiro para naman kahit papaano ay matanggal ang pagka irita niya pero mukhang lalo lang siyang nainis.

"Wala akong kinakampihan sa inyong dalawa boba! Isa pa tama naman siya di ba?" Inayos niya Ang kumot sa akin.

Lumabi ako.

"Ikaw hindi sa akin sinabi na jowa mo pala si Gabby," kunwaring tampo ko sa kaniya.

"Hoy, bruha alam mo namang crush ko yun dati pa tapos magtataka ka na jowa ko na siya, seryoso?" amusement is evident on her eyes.

"Eh, paano nga?" f**k, I really feel tired!

"Niligawan ko." sagot niya. "Tangina, Ngayon pa talaga!" napamura siya. Napatimgin naman Ako sa bubong noong hinangin ito at unti unting umaambon.

I chuckled. I really can't believe it, sinasadya talaga eh, haha!

Napatawa ako noong makita ko si Joyce na halos magkada ugaga dahil sa tulo sa bubung. Tulo oa nga ba? Wala na kaseng bubong, hahaha!

Halos hindi ako makagalaw sa bigat ng katawan ko kahit basang basa na ako kaya itinawa ko nalang. Sabi nga nila tawanan mo ang problema, hahaha!

Inalalayan niya ako sa pagupo sa maygilid na talsik lang at pinayungan. Nanlalabo narin ang paningin ko.

Mommy...

Hindi ko alam kung bakit kahit pakiramdam ko kinalimutan niya ako pangalan niya parin ang nababanggit ko sa tuwing nakakaramdam ako ng sakit.

"Dito, ka lang tatawagin ko si Gabby at hihingi Ako ng tulong." paalam niya.

Iiwan mo rin ba ako, Joyce? Please I'll be good from now on just don't leave me... It's hurt, really. It's hurt that I can't feel any pain.

"D-Dont leave me, please..."

"Hushh, now, baby. I'm here,"