The Untamed Beast

Kabanata 2

Chapter 2

“Pagdumating ang araw na mawala ako, gusto kong alagaan mo ang Mommy mo at 'wag na 'wag kang aalis sa tabi niya,” nakita ko ang isang lalaki na yakap Ang Bata mula sa likuran.

“Why, Daddy? Are you going to leave po ba?” boses naman iyon ng batang babae. Hinarap niya ang lalaki at tumingin dito Ng inosente malambing ngunit may halong lungkot.

“Uh huh, and you...” humarap Siya sa Bata. “...You most not leave your Mom and always protect her.”

Bakit ganiyan ang mga mata Niya? May mangyayari ba?

Umihip ng malakas sa balat ko Ang napakalamig na hangin at maya maya lang ay nasa ibang Lugar naman ako.

“Baby, promise me that's only going from the two of us...” may butil ng tubing ang kumawala mula sa isang mata Ng lalaki habang kinakausap ang Bata. Mabilis ang sunod sunod na tango ng Bata sa lalaki na tila nilalakasan ang loob kahit pa gustong gusto niyang huwag ng umalis ang lalaki.

“You're such a strong woman, baby.” hinawakan niya ang pisngi Ng Bata. “Remember this, baby. Daddy's going to be proud of you no matter what you do,huh," hinalikan Niya sa noo Ang Bata at mariing yumakap. “Daddy's loves you...”

“I love you too, Daddy...”

"Hoy, bruha gising na," naramdaman ko ang marahang tapik ni Joyce sa pisngi ko. "Kain kana para makainom ulit Ng gamot."

Anong konek Ng panaginip ko kay Mommy? Bakit ayon ang panaginip ko? Pakiramdam ko ako ang kausap ng lalaki kahit hindi naman.

"Joyce, abutan mo nga ako Ng papel at lapis." utos ko sa kaniya habang nakatulala at pilit na inaalala ang bawat detalye ng mukha ng lalaki.

"Ano bang gagawin mo?" tanong Niya ulit.

"Just give me one," naging malamig ang tono ko sa kaniya. Bakit ngayon hirap akong maalala ang mukha Niya gayong malinaw Naman ito sa panaginip ko? I really can't understand why.

"Hoy, 'wag mo akong idaan daan dyan sa seryoso mong mukha baka hindi kita matasya." inabot niya sa akin ang puting bond paper at lapis.

Umupo Ako at sumandal sa uluhan Ng kama nitong hari ng mga unggoy. Una kong iginuhit ang hugis ng mukha ng lalaking nasa panaginip ko. Sumunod ang buhok nitong under cut ang gupit tapos ang kilay na makapal. Matangos na ilong itim at magandang mga mata at perpektong hugis ng mga labi. Nilagyan ko rin ng korte ang banda sa may panga niya. Ang kinalabasan ng guhit ko ay isang lalaking napaka gwapo at may mala-anghel na mukha.

It's him... Pero bakit? Bakit Siya nasa panaginip ko?. . .

"Hoy, bruha, ano bayang–" bahagya pang napatigil sa pagsasalita si Joyce ng makita Ako. "Oh, anyare bakit ka umiiyak Dyan?"

"Joyce, bakit hindi ko makilala kung sino siya?" malumgkot kong Tanong sa kanya at ipinakita ko ang iginuhit ko.

"Boba, eh paano mo maaalala itong mukhang to? Eh, mukhang hindi nga totoo yan eh, mukhang anghel!" Pinagmasdan niya Ang drawing ko.

Yeah, me too, I can't believe that he's real. And I really want to know who is he in my life. He doesn't look so real.

Napatingin kami sa pintuan ng magbukas ito. Napaerap Ako ng makita kung sino. Kahit madalas ko siyang sinusungitan at paiba iba ang ugali niya ay gustong gusto ko parin Siya. Siya na nga yata ang first love ko eh.

Noong una ko siyang makita dalawang taon na Ang nakararaan ay nagustuhan ko na siya. Ewan na nga Hindi ako makapaniwala na Ang Isang mayaman na gaya niya ay hindi alam ang mga biyahe kung saan papunta kaya daw hindi siya makauwe. Kapag may gustong tumulong sa kaniya ay tinatanggihan naman niya. Sa edad niya na bente y uno ay hindi Ako naniniwalang hindi Niya alam ang pauwe. Hindi ba Siya nag aral noon sa kanila? Eh, ang yaman yaman niya. Baka nga nagrerebelde lang siya sa magulang Niya eh.

"Oh, may bibilhin lang Ako sa labas sandali andito naman si Chaied, paalalay ka nalang sa kaniya. Hindi mo pwedeng biglain ang pagtayo. Maliwanag?" binigyan niya Ako ng malokong ngiti.

Noong kumabas si Joyce ay tumahimik ang kwarto habang siya nakasandal sa hamba ng pintuan. Gosh, heart don't leave me!

"How are you feeling right now?" Siya na ang sumira ng katahimikan. Napaupo Ako ng deretso bago sumagot.

"A-Ayos na ako. . ." Wait, am I stammering? "S-Salamat nga pala sa pagpapatuloy mo sa amin Dito,"

"Anytime," he cleared his throat before continue. "Can we talk?"

Kung hindi din ba naman sira itong lalaking 'to eh! If we aren't talking then what are we doing? Singing? i***t. Don't get me wrong I still love I mean like him but sometimes he's talking a obviously at the situation.

"Ano yun?" pinutol ko ang tingin sa mata niya dahil masiyado ng malakas ang kabog ng dibdib ko.

"Y-You know, I just want to apologize for what my men have than to you," aniya. Bago 'to ah. Siya nauutal?

"Wala yun. Isa pa nagkausap narin tayo. At ang Sabi nila Hindi na nila ako aasarin." I smiled at him sincerely. Nakita ko pa ang tuwa sa mga mata niya. It was like a missing me. A sad one.

"I just really want to apologize since the first day,"

Teka, ano bang ngyayari sa lalaking 'to? Parang kinakabahan Ako eh.

"Maybe this is tha day–"

"Araw ng ano?" Putol ko sa sasabihin niya. Nag buga siya Ng hangin bago ulit nagsalita.

"Just let me finish first." mukha siyang hindi alam ang gagawin. Marahan akong tumango.

"I-Im leaving," muli akong napatingin sa kaniya ng Sabihin niya iyon.

What does in mean? Is he tired of my presence? Good then.

"Oh, anong gagawin ko? Sasamahan ka sa palengke–"

"Damn, baby, please stop talking when I'm not done." He said in full of frustration. And he continue. "My Dad knows where I'm now. He's going to take me." marahan iyong pagkakasabi Niya bago siya mariing pumikit.

"Masaya Ako para Sayo..."nagiwas ako ng tingin sa mukha niya.

Ganun naman palagi eh. Si mommy, Siya. Masaya Ako mabuti naman nandyan palagi si Joyce at hindi ako iniiwan. Lahat Ng importante at pinahahalagahan ko nawawala kaya ayaw ko na. Tama na.

"Baby, look at me, please..." puno Ng lambing ang boses niya.

"Mabuti Yun. At least wala Ng siga rito," hindi ko alam kung saan ko nakuha ang boses na iyon. Itinataboy ko Siya pero malungkot.

"Listen, ok? My Dad had found me and he's going to take me. But I always came here," paliwanag niya.

Ayos na iyon. Kapag nawala siya dito baka mapigilan ko pa itong t***k ng puso ko sa kaniya. Isa pa hindi kami bagay. Langit Siya lupa Ako. Mayaman Siya na napadpad dito samantalang ako bata palang narito na. Sila Mommy lang naman ang mayaman hindi ako.

"Dadalaw ka rito palagi?" paninigurado ko.

"Uh huh, palagi" aniya. "Nos vemos, mi amor."

Huh?