Seducing My Gay Crush (TAGALOG)

Zyren! Bhe! May gwapo oh!" Agad ko namang naibaba ang libro na hawak ko at tumingin sa kaibigan ko. "Asaan?" Mabilis na saad ko at agad hinanap ng paningin ko ang tinuturo niya. "Ang bilis mo talaga noh, kapag sinabing gwapo." Natatawang usal nito. Pinandilatan ko naman siya ng mata habang tawang-tawa siyang nakatingin sa'kin. "Ang epal mo talaga," Ani ko. Tumayo naman ako at kinuha ang libro na binabasa ko. Mahilig kasi akong magbasa ng mga libro lalo na kapag romance ang genre. At dahil sa pagbabasa ko ng libro natuto akong ng iba't-ibang banat. Pagbabanatan nalang ang kulang. "Hoy, joke lang eh!" Saad niya. Agad niya namang kinuha ang bag niya at mabilis na sumunod sa'kin. Kaya mas lalo kung binilisan ang paglalakad ko. "Hoy teka lang!" Hindi ko siya pinansin at nagdiresto lang sa paglalakad. Habang mabilis akong naglalakad may nabunggo ako kaya nagulat ako. Napatingin naman ako sa gawi niya ng mapanganga ako. Eh, paano kasi nag-iigting ang mga panga niyang nakatingin sa'kin. At ang lalim ng tingin niya. "Sorry!" Saad ko at agad na kinuha ang panyo ko. Pinunasan ko naman ang dibdib niyang natapunan ng juice na hawak niya. Nang mapatingin siya sa'kin napalunok ako, kasi dinilaan niya ang mga labi niya at ang tigas pa ng dibdib niya. "OMG! Kalurkey ka naman ghorl, y ba kasi nagmamadali!" Ani niya. Nagulat naman ako sa sinabi niya. Tama ba ang narinig ko? Ginto na naging bato pa. Sayang. "A-anong sabi mo?" Usisa ko. "Binge ka ghorl? Hello, look at my polo. It's so dirty na." Maarteng saad nito. May bigla namang lalaki na lumapit sakanya at hinawakan ang beywang nito. "Babe, what's happening here?" Saad nito at tumingin sa'kin."And who's that girl?" "She is a stranger Babe! Look at my polo. I'm so dirty na." Nakangusong saad nito. Anak ng- "Bhe! Anong ginagawa mo dito." Bigla namang dumating si Shakira kaya napatingin din sakanya ang lalaki. "Ah- wala, tara na." Saad ko at naglakad na paalis. Kaya lang pagtalikod ko may lalaking humawak sa braso ko. "Alam mo ba kung ano ang ginawa mo?" Galit na giit nito. Nanlilisik ang mga mata niyang nakatingin sa'kin, kaya nangilabot ako. Kasi ang awra niya parang anytime pwede siyang manakit. "H-hindi ko naman sinasadya." Nauutal na saad ko. Mas lalo niya namang hinigpitan ang hawak sa braso. "Sa susunod kasi tumingin ka sa dinadaanan mo!" Saad nito at umalis na kasama 'yung lalaki na nakabunggo ko. Natumba naman ako sa pagkakatayo ko, kaya napatingin sa'kin ang mga tao sa paligid at nagbulungan. 'Ayan kasi ang landi-landi' 'Bagay lang 'yan sakanya' 'Buti nga sakanya' Sunod-sunod na saad nila hindi ko naman ito pinansin at tumayo na. Dahil wala naman ako mapapala kung makikipag-away pa'ko sa kanila. Kinuha naman ni Shakira ang libro na nahulog ko. At nag-alalang tumingin sa'kin. "Bhe, ano bang nangyare? Gusto mo ako ang sumuntok sa mga 'yun? At tsaka dun sa lalaki? Alam-" Agad ko namang pinutol ang sasabihin niya dahil alam kung puro sat-sat lang naman 'yun at malabo niyang gawin. "Okay lang ako bhe." Ngumiti naman ako sakanya. "Jusko, tangina kasing bakla 'yun ang arte-arte." Iling-iling na saad nito. "Hayaan muna. Sayang gwapo na sana." Saad ko naman. "Awi, type mo?" Nakangiting saad ni Shakira at nang-aasar na nakatingin sa'kin. "Pwede na din, kaso pareho kaming taken na eh." Ani ko. I have a boyfriend and 1 year na kami. Pero sa loob ng isang taon puro lang away, bangayan at sakitan. Babaero kasi siya, pero kahit ganun siya, hindi ko alam kung bakit mahal kopa din siya. Tanga na kung tanga pero wala tayong magagawa eh, kapag mahal natin ang tao. "Jusko bhe! Kung ako sa'yo, hiwalayan muna si Jomar na 'yan. Wala namang patutunguhan 'yang relasyon niyo na 'yan eh. Ginagawa mo lang tanga ang sarili mo eh." Ani niya. "Bahala na." Saad ko. "Jusko! Kung naawa ka sakanya, maawa ka muna sa sarili mo." "Zyren!" Sigaw ng isang lalaki kalayuan. Nang makita ko si Jomar 'di kalayuan kaya agad akong nagpaalam kay Shakira at umalis na. "Sige bhe, mauna na'ko." Saad ko at umalis na. Magsasalita pa sana siya ng kumaway ako sakanya. Nang makalapit ako kay Jomar ay agad na mahigpit niyang hinawakan ang kamay ko at kinaladkalad papunta sa dorm niya. Kahit nasasaktan ako sa pagkakahawak niya hindi na'ko nagreklamo, dahil alam kung sasaktan niya lamang ako at paniguradong magiging away ang bunga nito. Nang makarating kami sa dorm niya aya agad niyang inalock ang pinto at tinulak ako papasok sa kwarto niya. "Maghubad ka." Ani niya na ikinagulat ko. "B-bakit?" Nauutal na saad ko. Kinakabahan. "Sabi ko maghubad ka o ako ang maghuhubad sa'yo?!" Galit na giit niya. "P-pero-" Hindi pa'ko tapos magsalita ng tinulak niya ako sa kama at mariil na hinalikan ang leeg ko. "Siguradong matutuwa ka sa gagawin natin hahaha." Malademonyong saad nito at hinawakan ang bitones ng uniporme ko. "Jomar hindi ko gusto 'yang sinasabi mo..." Nangingig na saad ko. "Eh paano 'yan, ito ang gusto ko." Saad niya at hinawakan ang mga binti ko. Nagpupumiglas naman akong lumaban sakanya ng hawakan niya ang t'yan ko at tuluyang nang napaiyak. Jusko, eto na ba ang katapusan pero bakit? Sana may dumating na tulong. "Jomar tama na..." Saad ko habang kinakalas niya ang pagkakawit ng b*a sa lukod. Pero hindi siya nagsalita o nagtuon manlang ng atensyon dahil patuloy lang siya sa ginagawa niya at tili nabibingi. Sinubukan ko namang magpumiglas pero sobrang lakas niya para makawala ako. "Tulungan niyo ako!" Pagsigaw ko kaya sinuntok niya 'ko banda sa t'yan ko. "Tumahimik ka sabi!" Galit na giit niya habang patuloy sa ginagawa niya. Pero hindi ako narinig kaya tumawag muli ako ng tulong. "TULONG!" Muling saad ko. "Tumahimik ka!" Saad niya at tinalian ang bunganga ko ng sinturan niya. Kaya nagpumiglas muli ako sakanya, ng suntukin niya muli ang t'yan ko pero sa oras na 'yun napakalas na. Kaya napasuka ako ng dugo at nakaramdam ng hilo. Tama nga si Shakira dapat nakinig ako sakanya na dapat matagal ko ng hiniwalayan si Jomar. Kung nakinig sana ako sakanya hindi ko ito mararanasan sa ngayon. Malandi akong tao pero sa salita lang 'yun at hindi naman ako tipo ng babae na ibibigay ang virginity dahil lang sa isang lalaki. "Ang tigas kasi ng ulo mo. 'Diba sabi ko sa'yo tumahimik ka. Pero anong ginawa mo? Dapat lang 'yan sa'yo." Tawang-tawa na saad niya na akmang palapit na muli sa'kin ng biglang siyang matumba. Nagulat naman ako dahil ang bilis ng pangyayare. Pagkatingin ko sa pintuan may nakita akong isang lalaki na hawak na base at nag-alalang nakatingin sa'kin. Lumapit naman siya sa'kin at binalutan ako ng isang kumot. Napaiyak naman ako at napayakap sakanya. Wala na akong paki kung sino siya basta masaya ako at hindi natuloy ang maitim na balak ni Jomar. Tinapik niya naman ang likod bago siya nagsalita. "Okay ka lang ba sistah?" Saad niya at pinunasan ang luha sa pisngi ko. Pagtingin ko sa kabuang itsura niya laking gulat ko dahil... "Yumuko ka!" Saad ko dito. Dahil nasa likod niya si Jomar. May hawak na kutsilyo at balak ng saksakin siya. Pero hindi niya ata ito narinig dahil nanatili siya pwesto niya. Kaya agad akong umalis sa pwesto ko ng hawakan niya ang kamay ko at tinulak ako papunta sa kama. At kasabay noon ang pagsaksak sakanya ni Jomar sa likodan niya. Huli na ng nakapasok ang mga pulis dahil unte-unte na siyang bumagsak kasabay ng pagtagos ng dugo niya. Agad ko naman siyang nilapitan at nilagyan ng tali ang likodan niya. "K-kaya mo pa ba?" Naiiyak na tanong ko sakanya. Tumango naman siya bilang sagot kaya inakay ko ang kabilang balikat niya ng dumating ang rescue. "Ma'am dito na lang po kayo." Saad naman ng mga ito. "H-hindi pwede kasalanan ko kung bakit siya nasaksak, kaya kailangan na samahan ko siya para malaman ko kung maayos lang ba ang lagay." Nabasag na ang boses ko habang nanikip ang dibdib ko. Bakit kasi hindi nalang ako 'yung nasaksak? Bakit 'yung tao pa ito? At bakit 'yung taong hindi ko pa kilala... "Ma'am makinig po kayo sa'min huwag napo kayo sumama para sa ikakabuti ng lahat." "Bhe!" Pagsigaw ni Shakira at agad na lumapit sa'kin. Agad ko naman siyang nilapitan at niyakap. "Shakira..." Umiyak naman ako sa balikat niya habang sinusuotan niya ako ng isang kulay berde na t-shirt. "Ano bang nangyare hah? Okay ka lang ba? Anong masakit? Sinaktan kaba niya? Sabihin mo lang hah... Kasi kahit duwag ako handa akong maging matapang para sa'yo." Hinawi niya naman ang mga buhok ko at dahan-dahan na pinunasan ang mga luha ko. "Shakira... Hindi ko alam... Hindi ko alam kung bakit ganun... Basta... ang alam ko ako ang may kasalanan." "Shush... Wala kang kasalanan dito hah. Biktima ka lang din at hindi mo ginusto na mangyare 'yun okay?" "Shakira..." Mas lalo tuloy akong napaiyak sa sinabi niya kaya niyakap ko siya ng mahigpit. Naiiyak lang ako kasi may kaibigan ako na katulad niya... Ang swerte ko... "Wag kanang umiyak... Naiiyak din ako..." Natatawang usal niya. "Sorry bhe, hindi ako nakinig sa'yo... Kung nakinig ako sa'yo dati pa walang taong mapapahamak at hindi ito mangyayare..." "Huwag kang humingi ng tawad, kasi ako dapat 'yung humingi ng tawad. Kasi hindi manlang kita naipagtanggol eh! Hindi manlang kita nailigtas... na dapat ako 'yung nandoon... kasi kaibigan kita Zyren eh... Kaibigan kita..." "Shakira... I love you..." Naiiyak na sabi ko ng bigla siyang tumawa. "Zyren ikaw ba 'yan? Seryoso?" Nakangisi niyang saad. Binatukan ko naman siya. "Minsan na nga lang ako maging sweet ganan kapa. Peyk prend." Binatukan niya din naman ako kaya sabay kaming nagtawanan. Pagkadating ng ibang pulis ay agad na kaming nagtungo sa presinto at naghain ng kaso laban kay Jomar. Nakulong din siya dahil may nakuhang ebidensya sakanya mula sa cctv sa dorm niya. At nagpositive din siya sa drugs, ayun sa mga pulisiya dahil sa nakuha sa dorm niya na mga ebidensya. At agad ding ginamot ang mga pasa na nakuha ko muli sa insidente. "Zyrendria Suerez." Malakas na saad ni Mom pagkauwe ko ng bahay. Siguro alam niya na rin ang nangyare sa'kin kaya niya binanggit ang buong pangalan ko. Ganan kasi si Mom tuwing babanggitin niya ang buong pangalan ko galit siya sa'kin. "Anak, bakit ba hindi mo sinasabi sa'min ang nangyare sa'yo sa school niyo?" Mahinahon na saad ni Dad kahit deep inside nagliliyab na siya sa galit. Napayuko naman ako sa kanila at lumuhod sa harapan nila. "Mom... Dad... I'm really sorry..." Mangiyak-ngiyak na saad ko ng daluhin ako ni Mom. "Anak, it is okay-" Hindi na Mom natapos ang sasabihin niya dahil biglang sumigaw si Dad. "Anong okay doon Olivia? Muntikan ng marape ang anak natin! At hindi ako papayag na walang kalagyan ang impaktong lalaki na 'yun!" Saad ni Dad at binato ang base. Nagulat naman ang kasambahay namin dito kaya agad silang lumayo. "Please calm down Oliver, it was just an accident." "An accident that will give a trauma to our daughter! I'll call my lawyers para magdusa ang lalaki na 'yun sa kulungan." Hindi na naman nagsalita si Mom dahil alam niyang ikamumula lang ito ng away nila ni Dad. Si Dad kasi ay isang Mafia but he was a good Mafia. And he have a 20 companies around the world. And my Mom mayroon siyang 9 malls dito sa Pilipinas. And yes we're rich but hindi kami katulad ng iba na mayabang and ang pagiging mayabang ay tago lang dahil na din privacy at safety. Ayaw kasi ni Mom na ilantad ang pagkatao namin dahil sa oras na nangyare 'yun mapapahamak kami ni Kuya. I have a brother college student na siya law student, habang ako senior high school palang tourism student. And I want to be a Flight Attendant on future. And today is my brother flight para mag-aral siya sa Paris gusto kasi niya na doon mag-aral bukod sa maganda ang lugar maganda pa ang pagtuturo. Gusto din ako doon pag-aralin nina Mom and Dad but I don't want to dahil mad gusto ko sa Pilipinas na lamang mag-aral kaysa dumayo pa. Kaya enenroll nalang nila ako isa sa pinakamahal na school dito sa Pilipinas sa UST. "Anak do you want to eat? I'll cooked a food for you." Ani ni Mom. "I don't want Mom, I'll just take a rest nalang po." Saad ko naman sakanya. Ngumiti nalang siya at tumango bago ako sinamahan paakyat sa kwarto ko. My room is not exact big, but it was big. I have a queen size bed, a closet, a bathroom, music and study room and a secret room. I have also a roof top and a big mirror na kitang-kita pati kulangot sa ilong ko. And the color of my room is not totally bongga. It was just simple, ang kulay nito ay light colors lang. And I have also a chandelier and a library. "Mom I'll just take a shower lang po." Tumango naman siya at naupo sa kama ko. Pagkapasok ko ng banyo agad kung binuksan ang shower at unte-unte ng nagbagsakan ang luha sa mga mata ko. Feel ko kasi ang dumi-dumi kung tao at feel ko parang hindi na'ko karespeto-respeto. At pilit na iniisip kung hindi ba 'yun nangyare hindi kaya mapapahawak 'yung lalaking nag-ligtas sa'kin? Kamusta na kaya siya? Maayos paba siya? But kailangan kung maging malakas para sa kanila. Dahil ayaw na ayaw kung makita nila akong umiiyak. Ayaw kung makita nila akong mahina. Kailangan ako maging malakas para sa kanila. Pagkatapos ko maligo agad ko namang isinuot ang green na panjama ko. Favourite color ko kasi ang green simula bata ko. Ewan ko lang kung bakit tuwing magsusuot kasi ako ng green o makakita o makakahawak ako may naalala nalang ako na tao, pero hindi mo alam kung sino. Nag skin routine din ako bago ako lumabas ng banyo. Nang makita ko din si Mama na may hawak na libro. "Anak, gusto mo bang kwentuhan ka ni Mom?" Napangiti naman ako sa sinabi ni Mom at agad na nahiga papunta sa kama. I'm 17 years old na pero kung ituring ako ni Mom and Dad and also si Kuya ay parang baby padin. "Sure Mom!" Masayang saad ko kaya hinawi ni Mom ang buhok ko. "Once upon time, there was a girl who fell inlove in the boy who can't love her back." Pag-uumpisa ni Mom. Nalungkot naman ako sa sinabi ni Mom, dahil paano kung mangyare sa'kin? May mahal akong tao pero hindi naman kayang suklian ang pagmamahal ko. Sakit sigurado noon. "Pero bakit naman po hindi kayang mahalin pabalik ng lalaki 'yung babae?" Pagtatanong ko sakanya. "Because he loves someone's else." "Eh, bakit parin siya mahal noong babae, kahit may mahal na 'yung lalaki na iba?" "Because that's love anak." Saad naman ni Dad na kakapasok palang ng kwarto at naupo sa tabi ko. Hindi ko tuloy namalayan ang presensiya niya kaya nagulat ako. "Pero hindi padin sumuko 'yung babae hanggang tuluyan na siyang mahalin noong lalaki." Napanganga naman ako sa sinabi ni Mom at namangha sa babae, dahil ang loyal niya at ang tiyaga niya dahil kahit ganun ang nangyare hindi niya padin sinukuan 'yung lalaki. "At anak kapag magmamahal ka wag puro bait at awa. Minsan kailangan talaga ng tiis para sa taong mahal mo pero alamin mo ang limitasyon mo." Saad naman ni Dad. "Yes po, Mom and Dad and I'm sorry again." Hinalikan naman ako ni Dad sa noo ko at pinisil ang kamay ko. "Basta always remember that Mom and Dad is always there okay?" Saad ni Mom. "Yes po." Ngumiti naman ako. "Good girl and don't forget to drink your milk." Saad ni Dad at inabot sa'kin ang gatas na nakapatong sa mesa. Tumingin naman pareho sa kanila. "I love you Mom and Dad." I smiled. Pagkagising ko ng umaga wala na sa tabi ko si Mom and Dad. Nakatulog nadin agad ako pagkainom ko ng gatas. Napangiti nalang ako sa replaksyon ko sa salamin habang inaayos ang buhok ko. Iniisip kung gaano ako kasuwerte sa magulang ko ng biglang kumalabog ang pintuan at inuluwa nito si Kuya Zachary. "K-kuya what are you doing here? Diba dapat nasa Paris kana?" Nauutal na saad ko. Nagulat. Bigla namang lumapit sa'kin si Kuya at niyakap ako. "I'm back bunso, I'll never leave na for you. I'll promise that I will protect you at all cost." Saad niya. Nang maramdaman ko ang mga luha niya sa balikat ko. "Why are you crying Kuya?" Agad naman siyang bumitaw sa pagkakayakap sa'kin at pasimpleng pinunasan ang mga luha ko. "No, I'm not crying dzuh." Maarteng saad niya kaya nagtawanan kaming dalawa. Pagkatapos naming magdramahan ni Kuya ay inahatid niya na 'ko sa School. At pumunta siya sa principles office para mag-enroll sa college. Para daw mabantayan niya ako at wala ng makapang-away sa'kin. Hindi din pala alam ni Mom at Dad na umuwe siya ng Pilipinas dah maaga itong pumasok sa trabaho nila. "Bhe!" Pagsalubong sa'kin ni Shakira ng makita niya ako papasok sa school. Agad niya naman ako niyakap ng mahigpit kaya napatawa ako. "Parang ilang taon tayong hindi nagkita ah." Saad ko sakanya kaya binatukan niya ako. "Gaga." Natatawang asar niya ng may maalala akong bigla. "Bhe, salamat pala sa pagtulong mo sa'kin hah." Saad ko sakanya. "Pagtulong saan?" Naguguluhang saad niya. "Sa pagtawag ng mga pulis at sa pagtawag ng tulong sa kaibigan mo." Bigla naman kumunat ang noo niya. "Hindi ako tumawag ng pulis dahil pauwe na din ako ng hapon na 'yun. At hindi din ako tumawag ng tulong sa kahit anong kaibigan ko, dahil ikaw lang naman ang kaibigan ko dito. Tsaka ko lang 'yun nalaman ng may makapagsabi sa'kin na kakilala ko, kaya agad kitang pinuntahan noong and'yan na ang ambulansiya." Pagpapaliwang niya. "Eh, sino 'yung lalaking tumulong sa'kin at tumawag ng ambulansiya?" Pagtatanong ko sakanya. "Hindi ko alam tsaka hindi mo ba natatandaan 'yung lalaki na 'yun?" Huh? Anong lalaki? Anong natatandaan? "Siya 'yung bakla na nagtaray sa'yo doon sa canteen." What? Bakla? Sa canteen? Imposible. " Bhe, sigurado kaba sa iniisip mo?" Lumingon naman ako sakanya bago ako tumango. Napagdesisyunan ko kasing magpasalamat doon sa baklang tumulong sa'kin, kahit hindi maganda ang una naming pagkikita. Nais ko pa din magpasalamat ng dahil sa kanya ay buhay padin at ligtas ako. "Magpapasalamat lang ako." Malumanay na saad ko. Hinawakan niya naman ang braso ko at hinatak papalit sakanya. "Huwag munang gawin ang iniisip mo bhe. Tsaka pwede namang sa Ibang araw 'diba? Hindi lang ngayon kasi-" Hindi kona siya pinatapos magsalita dahil agad akong pumunta sa kwarto na kinaruruunan nung lalaking tumulong sa'kin. Gusto ko lang talagang magpasalamat sakanya at 'di ko alam kung anong rason ni Shakira para pigilan ako. Nalaman ko kasi kung saan ang kwarto niya dito sa dorm ng school. Dahil nakita ko 'yung lalaking kasama niya sa canteen noong isang araw. Kaya hindi na'kong nag-atubiling sundan ito para makapag-pasalamat sa lalaki. Malayo palang ako sa kwarto niya ay may naririnig na 'kong sigawan. At sigurado akong nagmula 'yun sa kwarto niya. Nang makarating ako sa tapat ng kwarto niya walang pasabi na binuksan ko ang pintuan sa maliit na bukas. Nang may makita akong isang lalaki na galit na nakatingin sa anak nito. "Tangina naman. Bakla kana nga wala kapang silbe. Ang lampa lampa mo!" Galit na giit ng isang matandang lalaki. May balbas ito at hindi pa masyadong kulubot ang balat. At sa tingin ko nasa 40's na ang edad nito at sa itsura palang at awra niya nakakatakot na talaga. "Daddeh naman! I'm so serreh." Sagot nito. Nang mapatingin ako sa isang lalaki nakaupo ito sa sahig. At tila nagmamakaawa dahil hawak-hawak nito ang paa ng ama at kulang nalang ay halikan ito. Bigla naman siyang sinampal ng malakas ng lalaki kaya may dugong umagos sa mga labi nito. Nakaramdam naman tuloy ako ng awa dahil sa lakas ng sampal na dumapo sa mukha niya. Dahil kahit sinong anak naman ay masasaktan, lalo na kapag ika'y sinaktan ng 'yong magulang o pinagbitawan ka ng masasakit na salita. Dahil hindi naman nila kagustuhan na magawa nila sa'tin 'yun. Sadyang may mga magulang lang na mahigpit sa anak dahil alam nilang hindi 'yun nakakabuti sa'tin. "Alam mo? wag mo 'kong idaan d'yan sa kaartehan mong bakla ka. Wala ka namang magandang naidudulot sa pamilya natin eh. Lalo na sa lipunan! Dahil isa kang salot." Dagdag pa nito. "Daddeh bawiin mo eyans..." "Bakit ko naman babawiin? Eh, ayun ang totoo. Kung nagpakalaki kana lang edi sana walang pabigat sa pamilya natin!" "Oo! Bakla ako, eh anong magagawa mo eto talaga ako? Eto ang buhay na pinili ko. Kaya please Dad please set me free." Naiiyak na saad nito. Hinawakan naman ng tatay niya ang kwelyo niya at malakas siyang tinampal. "Anak lang kita at ama mo 'ko. Kaya sa ayaw at sa gusto mo ako ang masusunod." Galit na giit nito. Napatayo naman ang lalaki at pinagpagan ang damit nito. At kitang-kitang sa kan'yang mga mata na nasasaktan siya sa ginawa ng kan'yang ama. Gusto ko man siya tulungan bilang palit sa nagawa niyang pagsagip sa'kin, ngunit pumapasok sa'king isipan na ano bang karapatan ko? Para tulungan siya. Ni di ko nga siya kilala eh, miski pangalan at pagkatao niya hindi ko alam. "So, ganun pala? Kesyo tatay, ama magulang kita ikaw na ang masusunod? Eh, paano naman ang sarili kung kalayaan? Wala na ba talaga akong karapatan... Dad?" Hindi ko alam pero may luhang pumatak sa luha ko, kaya agad akong tumakbo paalis sa lugar na 'yun. Dahil baka maabutan pa nila ako at kung ano pang masabi sa'kin. Siguro sa ibang araw nalang ako magpapasalamat sakanya. O sa kung anong araw ko siyang makita. At hindi ito ang tamang panahon para gawin ko 'yun. Habang tinatahak ko ang daan papunta sa school building namin nakaramdam ako ng lungkot para sa kanya. Dahil lahat naman tayo deserve ng kalayaan at hindi basehan ang hitsura o pisikal na anyo para ikaw ay irespeto. Dahil lahat tayo dito sa mundo deserve ng kalayaan. Sadyang may mga tao lang talagang humahadlang sa'ting kasiyahan. Dahil sa isang istorya hindi mawawala ang isang kontrabida. At sa ating buhay may mga taong 'di tayo binibigyan ng opportunity para ipakita kung sino ba talaga tayo. Habang tinatahak ko ang daan palayo sa lugar na 'yun. May taong biglang humagip ng kamay ko kaya nagulantang ako ng makita ko ang mukha ni Kuya Zyrone na masamang nakatingin sa'kin. At sa tingin palang na 'yun alam ko ng galit siya. Matangkad kasi sa'kin si Kuya kaso mas maputi siya sa'kin, dahil sa ibang bansa siya nag-aaral. Habang morena naman ang kulay ko. Makapal din ang kilay niya na namana namin kay Mom. Habang parehong pinkish ang labi namin at makapal ang pilik-mata. Akala nga minsan ng ibang tao kambal kami eh, dahil magkamukha daw kami. Naiiba lang ilong ni Kuya dahil pointed ang kanya na namana niya kay Mom, habang ang akin ay kay Dad. "K-kuya..." Nauutal na saad ko habang hindi ako makatingin ng diretso sakanya. "I'm looking for you sa loob ng kalahating oras?! Saan kaba galing ha? Kung hindi pa sinabi sa'kin ni Shakira na nag-skip ka ng klase. Hindi ko pa malalaman!" Galit na giit nito. Napayuko naman ako sa kanya habang pinaglalaruan ang mga daliri ko. Kinakabahan sa tono ng pananalita niya. "Kuya, sorry po. G-gusto ko lang sanang magpas-salamat doon sa taong tumulong sa'kin..." "Zyrendria Suerez. Ilang beses ko bang sasabihin sa'yo na huwag kang mag-iisip o gagawa ng isang bagay na hindi ko alam." Napatingin naman ako sakanyang mga mata. At nangunat ang aking mga noo. "Kuya matanda nanaman ako eh, magdedebu na 'ko. Hindi na'ko bata pa para turuan sa mga bagay na nais kung gawin." Sakristong saad ko. Hindi naman diba masama? Na gumawa ka ng isang bagay na ikaw lang mag-isa. Dahil pwede naman tayong gumawa ng desisyon na hindi na kailangan pa ng opinyon ng iba. May sarili din kasi tayong paninindigan at may nais tayong makamtan na isang bagay na hindi na ginawa natin. In our own way. "I just care for you Zyren. I'm your brother and as your brother my duty is to protect you, love and care for you. Ayaw kung mapapahamak ka at sana intindihin mo 'ko na kaya ko ginagawa ito, para sa ikakabuti mo." "I-im sorry K-kuya... Naging selfish ako... Dapat siguro nagsabi muna ako sa'yo, dahil alam mo ang ikakabuti sa'kin." "No, don't be sorry. It's okay, atleast you know your limits. And kaya ko lang ito ginagawa is para sa'yo, dahil ayaw ko ng maulit pa 'yung nangyare sa'yo dati." Lumapit naman sa'kin si Kuya at niyakap ako. "I love you, Kuya." Saad ko at kumalas sa yakap. "Pumasok kana sa klase mo. Kapag nalaman ko ulit na ginawa mo ito malilintikan ka sa'kin Zyrendria Suerez hah." Sakristong saad nito. Pagkatapos ay piningot niya ang tenga ko. Napaatras naman ako at napahawak sa tenga ko, at masamang tiningnan siya. "K-kuya masakit." Pagrereklamo ko sakanya. Binitawan niya naman ang tenga ko bago ako inakbayan. "Practice lang." Natatawang saad nito. Nakitawa nalang ako sakanya bago siya nagrekuminda na ihinatid sa'king silid. Pagkatapat namin doon ay wala pang klase kaya magugulo ang mga estudyante na sa loob ng room at tila may sariling mundo. Ang iba kasi ay nanonood ng kdrama, nagkakantahan, nagchichikahan, nag-eeml, nagbabasa ng libro at madami pang iba. Ganan palagi ang gawiin ng iba kung kaklase sa room. Habang ako? Ganda lang ambag ko char xd. "O siya maiwan na kita d'yan Zyren. Text mo nalang ako kapag may kailangan ka. Bukas pa 'ko makakapasok eh. Inaayos pa ang mga transferee requirements ko." Habilin naman ni Kuya. Tumango naman ako bilang sagot bago pumasok sa silid ko. Pagkaupo ko sa upuan ko bigla nalang akong niyakap ni Shakira. "Bhe, sorry hah. Ikaw kasi! Kaya kita pinipigilan kanina hinabilin ka sa'kin ng Kuya mo." Saad naman nito. Sinamaan ko naman siya tingin ng magtama ang paningin namin. "Traydor ka, hindi naman si Kuya ang best friend mo pero siya ang kinampihan mo." Tumawa naman siya. "Sorry na, pero infairness ah, ang gwapo ng Kuya mo." Nang-aasar na saad nito. Napaismid naman ako si Kuya gwapo? Taena ahahaha bulag nalang siguro magwapuhan doon. "Ayaw kitang maging bayaw noe." Sagot ko naman sakanya. Naiimagine ko palang siya na maging asawa ni Kuya natatawa na'ko. Baka gawin lang siyang inahing baboy ni kuya dahil sa sobrang adik nun sa 4rn. Dami kasi nung cd sa kwarto niya na nakita ko sa ilalim ng kama niya, pero kahit ganun 'yun napaka-protective at maalaga nun. "Ayaw mo nun? Magkakaroon ka ng bayaw na maganda?" Natatawang saad nito. "In your dreams." Bigla namang dumating si Ma'am Dulce kaya napatahimik na kaming lahat. Matandang dalaga kasi si Ma'am Dulce, kaya ubod ng singit- ayt sungit pala hehe. Hindi na siguro Siya nakapag-asawa dahil sa sama ng ugali niya. At siguro walang nakatagal sa attitude problem niya. "Okay class get one whole sheet of paper. And copy and answer." Bungad nito. Nagulat naman ang mga kaklase ko habang ang iba ay kabado at pachill-chill lang. "Ma'am one whole po?" Tanong ng isa kung kaklase. "Get one whole sheet of paper." Ulit ni Ma'am Dulce. "Ma'am copy and answer po?" Pagtatanong ulit ng isa kung kaklase. Napapikit naman 'yung Teacher namin at napakamot sa ulo. Tila naiinis na. "Kung sino pa ulit ang magtanong -10 sa quiz natin!" Inis na saad nito at nagsulat sa black board. Habang nagsusulat si Ma'am sa black board ng problem solving, kulbit ng kulbit sa'kin si Shakira. "Bhe, anong sagot sa 1?" Pagtatanong nito. "-56." Sagot ko sakanya. Lagi kasing nangongopya sa'kin si Shakira kapag math subject. Bukod kasi na madaldal siya kabaliktaran 'yun kapag math subject na. Sa abm kasi pinag-aaralin din ang math pero ito ay kakaiba na kumbaga sa elementary at high-school. Nang matapos ang klase namin ay pumunta kami ni Shakira sa canteen. Para kumain ng meryenda favorite subject kasi namin 'yun sa lahat. "Naks, bhe sanaol perfect sa quiz." Pagbati naman ni Shakira. Napangiti naman ako sa kanya ng nakakaloka. "Uso kasing mag-aral." Saad ko sakanya at kinagat ang apple na baon ko. Habang diretso sa pagkwekwento si Shakira may lalaki akong nakita 'di kalayuan. Parang nakita ko na siya pero hindi ko siya kilala. Kaya agad akong tumayo para lapitan siya. "Bhe! Saan ka pupunta?" Paghabol sa'kin ni Shakira. Nang makalapit ako sa lalaki agad kung naalala kung saan ko siya nakita. Siya lamang 'yung lalaking tumulong sa'kin at mukhang magaling na siya, kaso may mga band-aid padin na nakapalibot sa katawan niya. At 'yung pasa ng suntok sa pisngi kaya sigurado akong ayun nga siya. Agad naman akong lumapit at humarang sa harapan niya, kaya napatigil ang mga kasama niya. Pati ang mga tao ay napatingin sa'kin. "Ikaw na naman?!" Saad nung isang lalaki na kasama niya sa canteen noong mga nakaraang linggo. "Gusto ko lang sanang magpasalamat sa'yo." Saad ko dun sa lalaki. Tinaasan niya naman ako ng kilay at umirap sa'kin. "I'm serreh sis, do I know you?" Mataray na saad nito. Nabigla naman ako sa sinabi niya at kasabay noon ay ang unte-unteng nagbulungan ang tao sa paligid ko. "Ah, nakalimutan mo ata ako. Ako 'yung tinulungan mo." Ngumiti naman ako sa kanya. "Whut? I'm serreh sis but you're just wasting my time. Babosh." Saad nito at hinawakan ang balikat ko para dumaan siya. "Hindi mo ba talaga ako naalala?" Paghabol ko sakanya. Lumingon naman 'yung kasama niya at tinulak ako kaya na out of balance ako at natumba sa pagkakatayo ko. "Hindi ka nga daw diba kilala? Kaya tumigil kana. Kung type mo siya sorry ka nalang, lalaki din ang gusto niya at never siyang magkakagusto sa'yo."