THE LAST DRAGON'S CURSE

Sa Ashvale, natutong manahimik ang mga tao kapag pinag-uusapan ang mga dragon. Hindi dahil hindi sila naniniwala sa mga kuwento, kundi dahil may mga alamat na mas ligtas kalimutan. Napapalibutan ang maliit na nayon ng matataas na bundok na halos laging natatakpan ng ulap, at sa tuwing may malakas na kulog mula sa hilaga, isinasara ng matatanda ang kanilang mga bintana. Sinasabi nilang karaniwang bagyo lamang iyon. Ngunit sa mga lumang aklat na inaayos ni Aurelia Eryndor, iba ang nakasulat: minsang naghari sa kalangitan ang mga nilalang na may pakpak at apoy sa dibdib, at may panahon ding lumuhod sa kanila ang buong mundo. Sa umagang iyon, nakaupo siya sa harap ng mahabang mesa habang maingat na inaayos ang punit na pahina ng isang aklat tungkol sa First Age. Manipis na ang papel at halos mabura na ang tinta. Nasa gitna siya ng paglalagay ng pandikit nang bumukas ang pinto at pumasok si Talia Mireen na may dalang dalawang mainit na tinapay. “Breakfast,” masayang sabi nito. “At bago ka tumanggi, hindi puwedeng kape lang ang laman ng tiyan mo. Hindi pagkain ang pagiging busy.” Hindi inalis ni Aurelia ang tingin sa pahina. “Five minutes na lang.” Inilapag ni Talia ang tinapay sa tabi ng kanyang siko at sumagot, “Iyan din ang sinabi mo kahapon. At noong isang araw. Kapag naging multo ka sa gutom, hindi kita tutulungan sa mga libro mo.” Napangiti si Aurelia, ngunit bago pa siya makasagot ay may bahagyang init na dumaloy mula sa pahinang hawak niya. Nanigas ang mga daliri niya. Ang kupas na larawan ng isang koronang napapalibutan ng apoy ay biglang luminaw, saka naglaho ang pagawaan sa kanyang paningin. Sa isang iglap, nakatayo siya sa loob ng napakalaking bulwagan. May pitong dragon na nakapaligid sa isang puting apoy, habang isang babaeng nakasuot ng pilak ang umiiyak sa harap ng lalaking may korona. “Kapag pinili mo ang kapangyarihan,” sabi ng babae, “mawawala sa iyo ang lahat ng minahal mo.” Sumagot ang lalaki, ngunit hindi marinig ni Aurelia ang mga salita. May isang maitim na hibla na gumapang sa paligid ng korona nito, saka nabasag ang buong pangitain sa tunog ng isang sigaw. Bago makasagot si Aurelia, lumitaw si Rowan mula sa silid sa likod. May dala itong kahon ng mga kagamitan, ngunit nang makita ang aklat sa sahig ay biglang namutla. “Saan ninyo nakuha iyan?” tanong niya. Sinabi ni Aurelia na kasama iyon sa mga lumang gamit na ipinadala mula sa templo sa paanan ng bundok. Mabilis na kinuha ni Rowan ang aklat at isinara. “Hindi mo na ito gagalawin.” Nagtaka si Talia sa bigat ng boses niya. “Elder, libro lang naman iyon.” Tumingin si Rowan kay Aurelia, at sa loob ng maikling sandali ay may takot sa kanyang mga mata—hindi takot sa aklat, kundi takot para sa kanya. “May mga alaala na hindi dapat gisingin,” sagot niya. Malayo sa Ashvale, sa kabilang panig ng hilagang bundok, walang musikang tumutugtog sa Ember Dominion. Tahimik ang Imperial Citadel habang naglalakad si Rhaegar Vaelor patungo sa Chamber of Flame. Dalawampu't walong taon na siyang nabubuhay bilang tagapagmana at dalawang taon nang nakaupo sa trono bilang Dragon Emperor, ngunit ngayon lamang siya nakaramdam ng pagnanais na tumalikod sa isang seremonyang matagal nang hinihintay ng buong konseho. Nasa magkabilang panig niya ang matatandang dragon lord, at sa likod ay sumusunod si Cassian Drakemore, ang kanyang kaibigan at pinakapinagkakatiwalaang heneral. Naghihintay sa gitna ng bulwagan si High Oracle Miravelle. Sa likod niya ay umaangat ang Sacred Flame mula sa isang mangkok na yari sa itim na bato. Karaniwan itong kulay ginto, ngunit habang lumalapit si Rhaegar ay may mga asul na guhit na lumitaw sa apoy. Pinaupo siya ng oracle sa harap nito at mahinang sinabi, “Huwag mong pigilan ang ipapakita nito.” Sumagot si Rhaegar na hindi siya natatakot sa apoy. “Hindi apoy ang dapat mong katakutan,” sabi ni Miravelle. “Kundi ang bagay na gugustuhin mong protektahan kapag nakita mo na.” Naramdaman ni Rhaegar ang tingin ng Dragon Council. Naroon si Lord Vaeron sa unang hanay, tahimik ngunit mapagmasid. Ilang taon na nitong ipinapaalala na ang puso ng emperador ay pag-aari ng kaharian. Iniunat ni Rhaegar ang kamay sa ibabaw ng apoy. Uminit ang marka ng dragon sa kanyang palad, at sa loob ng isang t***k ay nakita niya ang isang nayon sa ilalim ng mga bundok. May mga bandila sa lansangan at mga taong nagsasayaw. Sa gitna ng lahat ay nakatayo ang isang dalagang may gintong mga mata at korona ng tuyong bulaklak. Hindi niya kilala ang babae, ngunit nang humarap ito sa direksiyon niya, tila biglang nawala ang buong bulwagan. Pagkatapos ay naging itim ang Sacred Flame. Napaatras ang mga councilor. Kumalat ang malamig na usok sa sahig habang may lumitaw na mga salita sa ibabaw ng apoy: ANG BABAENG MAY TATAK NG NAKALIMUTANG APOY ANG MAGDADALA NG WAKAS NG MGA DRAGON. Nabura ang mukha ng dalaga at napalitan ng isang lungsod na nilalamon ng dilim. May mga dragon na bumabagsak mula sa langit at may koronang nababasag sa paanan ni Rhaegar. Sa gitna ng mga sigaw ay may boses na bumulong, “Hanapin mo siya bago magising ang sumpa.” Lumapit si Cassian at mahinang nagtanong, “Ano ang utos mo?” Saglit na tumingin si Rhaegar sa itim na apoy. Bilang emperador, malinaw ang dapat niyang piliin. Ang buhay ng isang hindi kilalang babae ay walang halaga kung ikukumpara sa kaligtasan ng buong lahi. Ngunit sa ilalim ng tungkulin at takot, may isang bahagi sa kanyang kalooban na tumangging maniwala sa ipinakita ng prophecy. “Hanapin natin siya,” sagot niya. Nang muling nagtanong si Cassian kung huhulihin o papatayin nila ang babae, tumingin si Rhaegar kay Vaeron. “Buhay,” mariin niyang sinabi. “Walang gagalaw sa kanya hangga't hindi ko nalalaman ang katotohanan.” Sa Ashvale, wala pang alam si Aurelia sa utos ng Dragon Emperor. Nasa gilid siya ng festival nang mapansin niyang biglang tumahimik ang mga ibon. Huminto rin ang hangin, at ang mga bandila sa ibabaw ng lansangan ay nanatiling nakabitin na parang may pumigil sa oras. Mula sa dulo ng kalsada ay lumitaw ang isang matandang manlalakbay na nakasuot ng kupas na balabal. Pilay ang lakad nito at may dugo sa gilid ng mukha, ngunit mahigpit nitong yakap ang isang itim na kahong may ukit na dragon. Isa-isang umiwas ang mga tao habang lumalapit ang matanda. Si Aurelia lamang ang hindi nakagalaw. Sa bawat hakbang nito ay lalong umiinit ang kanyang pulsuhan. Dumating si Talia sa tabi niya at bumulong, “Kilala mo ba siya?” Umiling si Aurelia. Gayunman, sa sandaling nagtagpo ang mga mata nila, ngumiti ang matanda na tila natapos na rin ang napakahabang paghahanap. “Aurelia Eryndor,” sabi nito. “Buhay ka.” Napalapit si Rowan mula sa kabilang panig ng plaza at biglang sumigaw, “Huwag mong ibigay sa kanya!” Ngunit huli na. Bumagsak ang matanda sa tuhod at iniabot ang kahon. Sa ibabaw nito ay may dragon na nakapulupot sa pitong tulis na bituin—kaparehong simbolo ng palawit na nawala noong bata pa si Aurelia. “Ano ito?” nanginginig niyang tanong. Huminga nang mabigat ang matanda at sumagot, “Ang alaala ng kasinungalingang pumatay sa iyong ina.” Dapat sana ay umatras si Aurelia. Narinig niya ang pagmamakaawa ni Rowan at naramdaman ang paghawak ni Talia sa kanyang braso. Ngunit mula sa loob ng kahon ay may boses na tumawag sa kanya. Hindi iyon ang boses ng kanyang ina o ng babaeng nakita niya sa aklat. Boses iyon ng isang lalaking hindi pa niya nakikilala, ngunit narinig na ng puso niya sa isang panaginip na hindi niya maalala. “Hanapin mo ako.” Idinikit ni Aurelia ang kamay sa dragon crest. Sumiklab ang gintong apoy sa buong plaza, ngunit hindi siya sinunog nito. Yumuko ang apoy sa paligid ng kanyang mga daliri na parang kinikilala siya. Sa kanyang pulsuhan ay lumitaw ang isang marka, habang sa malayong Ember Dominion ay sabay na lumuhod ang lahat ng dragon sa harap ng itim na Sacred Flame. At sa isang silid na walang bintana, isang lalaking limang libong taon nang naghihintay ang nagmulat ng mapulang mga mata. Hinawakan ni Malakar Noctis ang hibla ng dilim na nakatali sa pagitan ng dalawang tadhana at marahang ngumiti. “Sa wakas,” bulong niya. “Nagkita na muli ang Keeper at ang Dragon Emperor.”