Umalis kami ng isla nang madaling-araw pa lang, noong ang mundo ay nababalot pa ng kulay asul at abo, at ang hamog ay tila mga multong yumayakap sa dalampasigan. Ang yacht ni Lloyd ay tahimik na humati sa madilim na tubig, ang ugong ng makina ay tila isang malalim na buntong-hininga na nagpapaalala sa akin na ang bawat milyang inilalayo namin sa Aurelia Cay ay milya ring inilalapit namin sa isang hindi tiyak na bukas. Ang bawat alon na tinatamaan ng aming sinasakyan ay parang isang sampal ng katotohanan—na ang buhay naming tahimik sa isla ay isang panandaliang ilusyon lamang. Tapos na ang bakasyon; ang takbuhan ay nagsimula na naman.
Si Dina ay iniwan namin sa isang malapit na bayan sa tabing-dagat. Nakita ko ang lungkot at takot sa mga mata niya habang inaabutan siya ni Lloyd ng sapat na
