Playful Destiny

Prologue TW!!!: Suicide . . . Self thought: While I may not have complete control over the trajectory of my life, I firmly believe in my ability to make decisions based on my own perspective and maturity. I am attuned to the nuances of my surroundings and possess an awareness that extends to nearly everything. Even though human emotions can be elusive, the essence of humanity remains constant—it is the individuals who choose to alter their perspectives, determining whether they will seek the truth or succumb to the falsehoods of this world. It is important to be cautious of those who solely focus on the love they have not received from someone who has caused them pain. However, should people have to undergo such experiences to understand the significance? Ultimately, they yearn for a love they genuinely deserve, regardless of the circumstances they face. True love, if it exists, should never lead to hatred, no matter what transgressions have occurred. However, it is vital to acknowledge that everyone is capable of making mistakes? And no one has the right to harbor hatred towards the person they once loved? From the countless fragments that shattered when someone broke your heart, they transformed into delicate petals, discovered by the one who had the audacity to piece you back together again. I'll never love someone again. Third attempt. How does it feel to drop off the school's roof? Is it painful? Will you experience anything, or not? Are you going directly to paradise or hell? I won't probably go on. The second time, I simply descended the railings since I was unable to do otherwise. A man playing with little stones behind the water tank while hunched over and sporting bruises on his face stated, "You should keep going, I'm still watching." I wasn't shocked by what he said because I've sensed his presence since I arrived here 20 minutes ago, and nothing else truly occurs to me to do but that. Ang sama ng ugali. Without uttering a word, I left the terrace immediately. I don't want to talk right now. kahit na ganito naman ako araw-araw. "Oh, Serenity, anong ginagawa mo sa rooftop?" Tanong ni Claire. Pinagmasdan niya ako mula ulo hanggang paa, nailang ako sa pagtingin niya kaya iwinagayway ko ang dalawa kong kamay sa harapan niya. "In fairness, mas bagay sayo uniform ng mga lalaki," pumikit siya sandali at nagtanong ulit, "did you saw someone? He's tall and also handsome," kumunot ang noo ko sa tanong niya, "new transferee na lalaki, matangkad tas pogi, nakita mo ba siya?" paglilinaw niya. Kung tama ang hula ko, ito 'yong lalaking masungit kanina sa rooftop, tanging pasa niya lamang sa mukha ang nakita ko. Tumango ako aa kaniya, "nandoon siya kani-" Hindi ko natuloy ang sasabihin ko ng magsalita ulit siya, tila may nakita siya sa 'di kalayuan. "If you see him, tell me right away, siya ang pinag-iinitan ng mga ibang 4th year kanina," Aniya ni Claire bago magmadaling umalis sa harapan ko. Nagkibit-balikat nalang ako. I decided na pumunta ulit sa rooftop, ayokong maabala pa ako ng iba, mabuti ng dalhin ko siya kay Claire. Nandoon padin siya, nagbago nga lang ang posisyon niya, kung kanina nakayuko siya ngayon ay nakasandal siya sa water tank. His eyes were blueish gray, ang kulay ng buhok niya ay dark brown, halatang natural ito, masyado ding matangos ang ilong niya, he looks like a living doll, na may pasa sa mukha. Sanay na akong makakita ng mga Amerikano dito sa School, tinatrato pa nga sila na parang prinsipe except sa isang 'to. Napansin niya atang masyadong malalim ang titig ko sa kaniya, pero hindi parin siya kumikibo. "Hanap ka ng bestfriend ko- ng SSG President na si Claire," Tumalikod na ako. Ramdam ko ang mga titig niya sa likod ko kaya nagmadali na lamang akong maglakad patungong room. Isang mahigpit na yakap ang sumalubong sa'kin, galing ito kay Mateo- ang nagsabi sa Principal na walang iba kundi si Tita Claudia, ang mama niya, na hindi ako comfortable sa uniform ng mga babae, isa din siya sa mga kaibigan ko bukod kay Claire. "Huli ka!" Natatawa siya habang kumakawala ako sa yakap, ang iba naming kaklase ay sanay na, halos lahat sila naka poker face lang. "Mat, tangina mo nasasakal ako," pagsasaway ko sa kaniya. Binitawan niya na ako at pigil tawa akong pinanood ang reaksyon niya dahil ayaw niya sa lahat ang minumura siya. "Pakyu, mukha bakong tarantado para murahin?" Nagtawanan nalang kami bago umupo sa upuan. Nagtawanan na parang wala akong binalak na gawin kanina. Limang minuto ang nakalipas bago muling dumating si Claire, tumingin ako sa likod niya at saktong nakatingin din sakin ang transferee na si Fin. "Magkakilala kayo?" Tanong ni Mat na katabi ko. Umiling ako sa kaniya. "Hi, this is our new classmate, Finnix Ortiz." Pagkatapos niya itong ipakilala, sinenyasan ni Claire na sa tabi ko maupo (kanan) dahil ayun lamang ang bakanteng upuan na pwedeng galawin, hindi pwede ang mga bakante sa likod dahil ginagamit ito sa mga event. Umupo na siya, ramdam ko ang pagtitig niya sa'kin, si Mat ay nakatingin sa kaniya habang nakangiti. "Yo, I'm Mateo, you can call me Mat, this is Serenity Autumn," tinignan ko siya ng masama dahil sa pagtawag niya sa second name ko, "you can call her Serenity, she's sensitive kapag tinawag mo siyang Autumn." Natatawa niyang sabi. Autumn. A name that brings nightmare to me. Hindi ko nakita ang reaksyon ng katabi ko sa kanan, pero alam kong tumango lang siya. Dalawang subject na ang lumipas, nag ring na ang bell paalala na recess na namin. "Claire, sabay tayo." As usual may umaya nanaman sa kaniya. Hindi niya na ako masyadong pinapansin, dati ay siya 'yung palaging nag iimbita na mag Cafeteria kami, ngayon ako na ang namimilit na sabay kami. I guess it's a lost, kasama niya ang isa naming matalinong kaklase, si Tori. I sighed, tinanong ko si Mat kung pwedeng samahan niya ako sa Cafeteria. "Sure, Serenity, by the way, gusto mo sumama Fin?" Nilingon ko siya, nakatingin ulit siya sakin, siya naman ang unang nagiwas ng tingin. "No, I'm good, I suggest you must go with her alone, talk to her as well," tumingin siya sa aming dalawa ni Mat ng seryoso. Nauna na siyang lumabas saming dalawa. Hinarap ako ni Mat, tinanong niya ako kung may ginawa ba ako kanina but I just shrugged. Nobody's gonna know. Pinauna ko na si Mat na pumunta sa Cafeteria. Ako nalang ang naiwan sa room, I just stood and smiled bitterly. I yearn to escape from this overwhelming reality that engulfs me. I crave an end to this never-ending cycle. And then, he entered my life. 'BEEPPP~!' The blaring sound of the alarm jolted me awake, but I was already conscious before I reached to turn it off. That dream, haunting and persistent, resurfaced once again, refusing to release its grip on me. Before I could rise from my bed, a shattering sound shattered the stillness, drawing my attention to a broken piece of glass. It had unveiled a photograph, a cherished memory captured within its frame—a photo of the two of us, chosen by the playful hand of destiny as its target. Playful Destiny Started: January 5, 2023 Finished: / All Rights Reserved 2023