"I think I'll go crazy!" Pagdadrama ko sa mga kaibigan ko.
"Ay, OA na yan besh." Sabi ni Aarraabbeellaa
"The next time you see me, In the Lansangan! Nababaliw, payat at... Mabaho!" Iyak ko. "Hindi ko na kayo makilala!" Mas umiyak ako.
"Ilan na bang nainom nyan?" tanong ng isa ko pang kaibigan na si She.
"Anim na, uy, wag na yang bigyan!" Ang tomboy naming friend na si Precious Princess.
"Bakit ba kasi yan nagdadrama? Naks naging galante ngayon." Jae.
"Ayon sa nasagap kong balita, ikakasal na siya sa lalaking binigyan niya noon ng puri noong sinagot at nagpalaspag, bow." Nagpalakpakan ang iba sa sinabi ni Emelia
"Luh, maka drama naman to akala mo hindi pangarap yung ipapakasal. Tsaka wala kang mawawalan kasi pogi si sir at hot." Si Her
"You don't understand me guys," umiyak ako. "I can't marry him!" I am not supposed to marry him. Well, I am supposed to, but then... I changed my mind for the better good.
"Umiiyak yan kasi kulang pa daw pagkalaspag niya." Si Emilia.
"Sus! Umiiyak ka pa, ayan na oh! Bumalik! Pwede ka na ulit magpalaspag ng magdamag, char." Si Her.
"Alam mo ba nababaliw na ako sa name mo? Why did your parents named you two Her and She?" Tanong ko sa magkakambal kong kaibigan.
"Because we're twins?"—Her
"Because my parents is so bubu in namings?"—She.
"Basta! They can't think of any names, they thought we are boys and was planning on naming us He and Him but then of course, we're girls so they have to name us Her and She."
Umirap ako. "That is so cheap. Your family is so mayaman but can't even think of better names." Umirap ako sa dalawa.
"Yeah, tell that to mom and dad. Nabubully rin kami dahil jan eh." Si Her.
"What are you three talking about? Lasing na nga kayo and forgot your full name, Shekay and Hershay." Si Jae.
"Ugh, f*ck! Manahimik ka nalang kaya Jae nuh? We're not talking to you." Si Her na galit na.
"Ugh, whatever." Umirap nalang rin si Jae.
"Guys, Tignan niyo yang isa, anlaki talaga ng kalbaryo." Tinuro ako ni PP.
"Woi! Bakit ka ba nage-emote jan?" Siniko ako ng slight ni Aarraabbeellaa. Tumingin ako sakanya at mas naiyak.
"You also have a worst name." I cried like I pitied them. Aarraabbeellaa pokered face.
"Dahil lang sosyal pangalan mo, Ganyan ka na?" Nage-emote na rin si Ara.
"Kaya nga, nagka-pangalan ka lang ng Freya Aleksandrina tas may meaning pa, nilo-look down mo na pangalan namin." Si Ara.
Hindi nalang ako sumagot dahil alam ko na hindi na naman magaganda ang lalabas sa bibig ko. I have a foul attitude, okay? Lalo na pag-lasing at hindi ko na mapigilan ang bibig ko. I can be very insulting sometimes, I didn't some of it, more like, my words are true but when it came out, it sounds rude.
I was not very fond of Joseph. I don't like him.I don't want to marry him, but guess what? I can't run. Dahil may responsibilidad ako, ang kompanya, responsibilidad ko rin ang kaligayahan ng daddy. I wanna make it up to him, I will marry any eligible bachelor, but not Joseph! Of all people, sa tao pang may resentment saakin. I can't understand my dad. He knew our history. He knew how hurt I am. I am very at lost right now. Something heavy is inside me that I thought it's hard to breathe.
So what if I run? How about the company, how about my parents? I'm the only child and the only heir. Paano nalang pag ma-banckrupt ang company? May pinaghirapan rin naman ako dun, nakaka-inis man minsan ang mga empleyado dahil binabantayan lahat ng kilos ko, lahat ng rumors na masasama saakin lahat nila alam, one small mistake and it will spread like a big tsunami inside the company. Ako palagi ang napapansin, kaya kalaunan, I hated their faces, their voices, their action, etc. So, in the end, I became the 'Horrible Boss' like they always sees in me. I can't help it, I hate their guts too. It was so sudden and I'm still new to the business world and I already receives many discrimination.
When I fired 10% of the employee, it backfired to me. They rallied for days seeking justice because they receive injustice from me. Of course, my image was badly hurt. People start to discriminate too without knowing the whole back story. Why did I fire such precious employee? It's simple, they're incompetent, you can see them every where in every corner, spreading rumors and stealing from the budget for our suppose to be a big project!
But those sht people, they didn't even know how hard it is for me. The pressure is in me. The responsibility is very big and heavy, I cannot even abandon them even I wanted to many times. I wanted to run away. f**k that responsibility! f**k those employee! They don't even care for my health, they're the sole reason for my stress. That's why I can't argue more with my father about Joseph. He sees him as our hope. Even if I hated the idea of marrying to him, I can't just brush off my father. I am old now, I have to be mature. I have to accept it. The company is more important than my will.
I don't have the will but I have to.
"Guys..." Mahina kong tawag ko sakanila matapos kong lagukin ang alak na iniinom ko. Sabay naman silang tumingin saakin. "I'm so tired na, ayaw ko na, I gave up..." Naluluha kong pahayag sakanila.
Dali-dali naman silang lumapit saakin at niyakap ako.
"Oh my gosh frenny, please don't cry"-Her
"It's okay beh. Nandito kami"_-She
"Hala, what happened? Ano ba talaga pinoproblema mo ngayon?"- Jae
"Uyy~ share ka naman jan~" PP
"Osige na, I forgive you na. Total ikaw naman mas depress kaysa saamin. Wag ka ng umiyak please."
Nag-group hug lang kami, at ilang sandali pa ay bigla akong hinampas-hampas ng kaibigan kong si Ara. "Oh s**t. Not good! Hala besh! Hala besh! May greek god na galit ang naglalakad papunta saating seat."
Umupo naman ng maayos ang mga kaibigan ko sabay lagok ng iniinom nila at hindi humihinto, nakikita ko pa ang mga pawis na tumutulo sa mukha nila pababa. Bago ako lumingon, may kamay ng humapas sa table namin, sa harapan ko. Napatalon naman ang mga kasama ko at napatingin rin ang mga tao na malapit saamin. Pag-lingon ko ay naka-yuko na saakin ang lalaking bagong dumating na nakasuot ng blue polo at bakat na bakat ang mga muscles, tingin ko nga pati mga ugat ay bakat. Gumala ang mga mata ko sa malaking braso sa harapan ko papunta sa kamay na nasa lamesa at may lumilitaw pa na ugat sa kamay. Gumala ang mga mata ko paitaas at ang galit na mga mata ni Joseph Marco ang bumulagta saakin. Napa-ubo ako dahil sa gulat. Naramdaman ko nalang ang isa pa niyang kamay sa likod ko at tinapik-tapik ang likod ko tsaka hinimas. Bigla akong kinilabutan dahil ngayon lang ulit may humimas sa likod ko na lalaki.
"Bakit ka andito?" Mababa at matigas ang boses niya at ganyan siya kapag pinipigilan niya ang galit niya. "Don't you know how dangerous it is, Freya? You here, out your house protection, can be harmed." Bulong niya sa teynga ko. Tumingin siya sa mga kaibigan ko at binigyan sila ng nakakamatay na tingin, lalo na si Jae. Para namang tumayo ang mga balahibo nila "Even with your drunken friends, you're not safe." He then grabbed my right hand and pulled me up.
"M-marco? What are you doing? Why are you so rude with my friends?" I gave up pulling my hand. I tried for two times but he won't budge.
"I am taking you home..." Tapos galit niyang iginala ang mga mata sa paligid at tinignan ng masama ang mga tao na naka-tingin saamin, mapa-babae man o lalaki, but when he glared at the guys, his mouth is clenching and gritting his teeth. "As you can see this place is full of predators. Anyone can take advantage of you, while you are still drunk. Anyone can make malice with you without your knowing. Everyone here is your enemy, okay?"
I grit my teeth. "Says someone who I also think my enemy."
"I am not your enemy, Freya. You know who I am."
"Yes, you are!"
"I am not baby, I am not."
"You're my number one enemy, Joseph Marco."
"I'm your husband, Freya. Not a enemy. But a husband."