Fırat Ateşoğlu
“Selma ne bok yedin sen!”
Leila kanlar içinde yere yığıldı. Onu böyle görmek... Hayır, ölemez.
Kanama kalbine çok yakın bir yerde gibiydi. Elime geçen havluyu yaranın üstüne bastırdım.
“Çabuk ambulansı ara. Şu karıyı da alın gözümün önünden, kapatın bir yere. Sonra hesaplaşacağız.”
Selma çığlıklar atarak ağlıyordu. “Ben ölsün istemedim. Kendimi kaybettim!”
“Götür lan şunu!”
Asaf Selma’yı alıp hızlıca oradan uzaklaştı. Yoksa benim de elimden her an bir kaza çıkabilirdi. Bir de teyzemle uğraşmak istemiyordum.
“Ambulans nerde kaldı!” diye bağırdım.
Biraz sonra siren sesi kulağıma geldi. Merdivenlerden yukarı çıkış seslerini duydum. Sağlık ekipleri geldiğinde biraz daha rahatladım. Yaşıyordu.
Sağlık ekibinden biri, “Silahlı yaralama var, hiçbir yere ayrılmayın polis ge
