En hızlı şekilde karakoldan çıkmak istiyordum. Canımın acısını görmezden gelmeye çalıştım. Sadece Sıddık ve annesi için uğraşırken saçma sapan bir tavırla karşılaşmıştım.
“Yavaş yürü. Dikişlerin var,” dedi arkamdan Fırat. Hiç oralı olmadım ve yürümeye devam ettim. Karakolun önüne geldiğimde etrafıma bakındım. Hızlıca bir taksi geçse ne güzel olurdu ama yoktu. Beklemeye başladım.
Fatih komisere ilgi gösteriyormuşum gibi tepki göstermesi çok acımasızcaydı. Anlamadan dinlemeden insanların yanında beni küçük düşürmüştü.
Arkamda hissettiğim varlığını yok saydım. Geçen taksiye elimi kaldırdığımda elimi havada yakalayıp tuttu.
“Ne yapıyorsun Leila?”
“Gideceğim izin verirsen AĞAM?” dedim alayla.
Gözlerini yumup başını havaya kaldırdı. “O herife yaklaşmaman gerektiğini sana söylemiştim.”
“Ya
