Leila
1 Ay sonra... Berlin
Ev sessizdi. Annemden kalan son hatıralar olan eşyaların üzerine beyaz çarşaflar örtmüştüm. Bir daha ne zaman geri geleceğimi bilmiyordum. Son hazırlıklarımı yaparken kapı çaldı.
Hızla gidip kapıyı açtım. Karşımda ağlamaktan şişmiş gözleriyle kırgınca bana bakan Maria vardı.
“Kalpsiz kız! Beni öylece bırakıp gidiyorsun!”
Gülümsemeye çalıştım. Türkiye’ye döndüğümü ondan gizliyordum çünkü bana engel olacağından adım gibi emindim. İkimiz de bir şeylerin farkında olmamıza rağmen zarar görmemek için susuyorduk. O ikimizi de korumaya çalışıyordu, ben ise sadece onu...
“Gitmek zorunda olduğumu biliyorsun. Annemin hatırasıyla burada yapamıyorum. Hayatıma bakamıyorum. Ama merak etme. Çok güzel bir iş buldum. Artık mutlu olmak istiyorum.”
“Çok mutlu olacaksın güzel
