“Kezban Abla ikimiz için hazırlamış. Balayı masası.”
“Zahmet olmuş,” diyebildim sadece. “Bir de düğün dernek bir şeyler dedi ama anlamadım.”
“Tabii, hazırlıklar tamamlansın. Daha düğün yapacağız.”
“Fırat buna gerek var? Zaten gerçek değil. Evlendik işte az önce.”
Gülümsedi buruk bir ifadeyle. “Ben bu aşiretin ağasıyım. Öyle basit bir imam nikâhı olmaz. Her şeyin yapılması lazım... Ayrıca...”
“Ayrıca?”
“Hediyelerimi bana geri vermen de çok ayıptı. Koskoca ağayı küçük düşürmek demek bu...”
Gözlerim kocaman açıldı. “Ama sen beni biliyorsun, değil mi? Yani ben gerçek değil diye...”
Kezban odadan çıkmadan önce göz göze geldik. Neyse ki uzakta olduğu için duymamıştı. Ellerini havaya açıp yukarıya bakarak bir şeyler söyledi. Üzerimize ve odaya doğru kuvvetlice üfledi. Ardından kapıyı kapa
