Aslında artık saklanacak yerim kalmadı.
Emre’nin evine ulaşana kadar geçen kırk üç dakika içerisinde adam beni on iki kez arıyor ve bana birkaç mesaj gönderiyor ama ben telefonuma bakmak yerine sadece kendimi dinliyorum. Taksideyken yolu izleyerek karnımı doyuruyorum. Araçtan indiğimde güvenlikle konuşup içeri giriyorum. Asansördeyken makyaj yapmadığım ve saçlarımı düzgün toplamadığım için kendime hayıflanıyorum. Dışarı çıktığımdaysa nefes alıp vererek on ikinci aramasını da görmezden geliyorum.
Zile basıp beklemeye başladığımda ellerimin titrediğini, kalbimin heyecanla sıkıştığını hissederek bir parça panikliyorum. Ayağı yaralı olduğu için kapıyı çabucak açmasını beklemesem ve geçen süre uzadıkça sakinleşmeyi umsam da nedense daha fazla geriliyorum.
Korkuyorum ama neden korktuğumu b
