“Ngiting-ngiti ka, ha? Ano? May sweldo na ba?”
Agad na napawi ang ngiti sa aking mga labi nang marinig ang sinabi ni Nanay. Wala akong shift sa bar kaya naman alas sais pa lamang ay nasa bahay na ako. . . at katulad ng inaasahan, hiniling ko na sana ay may trabaho na lamang ako kaysa umuwi nang maaga.
Mas gugustuhin ko pang makisalamuha sa sandamakmak na tao kaysa sa makinig sa panlalait at sermon nina Nanay at Tatay. Hindi naman ako makasagot at hindi makayang ipagtanggol ang aking sarili dahil baka mapalayas ako nang wala sa oras.
Kinagat ko ang aking ibabang labi bago nag-iwas ng tingin kay Nanay. “Sa isang linggo pa po ang suweldo ko, ‘Nay,” mahinang sagot ko.
“Oh, eh anong nginingiti-ngiti mo riyan kung wala ka pa naman palang pera?”
Mariin kong itinikom ang aking bibig upang pig
