Nang makaalis si Iris sa loob ng silid ay saka ako nakahinga nang maluwag. Sumubsob ako sa lamesa at tahimik na humikbi. Parang may kung anong nabunot na malaking bara sa aking dibdib nang sa wakas ay nasabi ko na ang mga dapat kong sabihin noon pa man. Pakiramdam ko’y sa wakas, nakalaya na ako sa mga kadenang nakatali sa aking mga paa.
I sobbed silently, not because of sadness but because I am relieved. Hindi ko alam na posible palang maramdaman ang bagay na ito. Kung kanina ay ginawa ko ang aking makakaya na pigilan ang sarili na umiyak, ngayon naman ay hinahayaan ko na ang sarili ko na ilabas lahat ng luha na maaari kong ilabas. I don’t care if I looked so dumb and petty right now. . . ang mahalaga, m-masaya ako.
Sa wakas, pagkatapos ng napakaraming taon, nabigyan ko na rin ng hustis
