“MAIWAN ko muna kayo.” Nilingon ni Entice si Eula. “Ate, lalabas muna ako para makapag-usap kayo ni Kuya Zeke.”
Entice smiled at me one last time before leaving me with Eula.
Para akong naglalakad sa buwan sa kada hakbang na ginagawa ko papalapit sa kanya. She smiled at me. Those beautiful smile I always feel lose at. The smile I keep yearning for. The smile I always wanted to see.
“Hi,” bati ko sa kanya nang makalapit ako. Truth is, I don’t know how to talk to her. I am still unable to process everything.
“Hi…” she greeted me back in a low and weak voice.
Hinawakan ko ang kamay ni Eula. Her hand is warm. Hindi na ito malamig kagaya noong una. Bumalik na ang pag-init ng kamay niya na nagpapatunay na buhay siya.
Magkatitigan lang kami ng ilan sandali bago niya dahan-dahang dalhin ang
