EP.02 คนถ่อย
1101 Words
ร่างบางก้าวผ่านเข้ามาในห้องพักสุดหรูหรา
ที่ดูไม่ต่างจากคอนโดระดับพรีเมียม ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศกระทบผิวกายที่เปิดเปลือยแผ่นหลังไร้อาภรณ์ปกปิดทำให้นะรินทิพย์ถึงกับตัวสั่นด้วยความหนาวเหน็บ ความเงียบสงบเกินกว่าที่จะมีคนอยู่ในห้องนี้ได้ทำให้เธอนึกแปลกใจ สัมผัสได้ถึงแรงกดดันทั้งอำนาจและความหวาดกลัวทั้งๆที่มันเป็นเพียงแค่ห้องเปล่าๆเท่านั้น
“สวัสดีดีครับ”
เสียงนุ่มทุ้มดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง ทำเอาหญิงสาวสะดุ้งตัวโหยง ก่อนจะหันร่างไปทางต้นเสียง เธอไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของชายผู้นี้แต่อย่างใด ถึงแม้จะรู้สึกแปลกใจ แต่เธอก็ไม่ปล่อยให้ตัวเองยืนนิ่งอยู่นานเพราะมันจะเป็นการเสียมารยาทที่ร้ายแรงมาก
“สวัสดีค่ะ ดิฉันมาพบมิสเตอร์ลีโอนาร์ด”
นะรินทิพย์ยกมือขึ้นไหว้กล่าววาจาสุภาพ ผู้ชายในชุดสูทสีดำที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเธอเขาช่างดูน่าเกรงขาม
“คุณไม่ใช่คนที่มิสเตอร์ลีโอนาร์ดนัดเอาไว้ คุณเป็นใคร เข้ามาในนี้ได้ยังไง”
ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เริ่มซักถาม ใบหน้าคมคายที่ดูเรียบนิ่งทอดสายตามองหญิงสาวร่างบางด้วยความไม่ไว้วางใจ
“ดิฉันเป็นน้องสาวของพี่อรค่ะ พี่อรติดธุระด่วนเลยให้ดิฉันมาพบแทนค่ะ”
นะรินทิพย์ยืดไหล่ทำใจสู้ มันก็ไม่แปลกหากมิสเตอร์ลีโอนาร์ดจะมีลูกน้องที่บุคลิกโหดเหี้ยม เพราะฟังจากชื่อก็ไม่ต่างจากพวกมาเฟีย และเหมือนว่าสิ่งที่เธอคาดเดาเป็นจริง เมื่อมีผู้ชายสวมใส่ชุดสูทสีดำออกมาจากห้องทางฝั่งขวาอีกสามคน
“ผมต้องขอเชิญคุณผู้หญิงออกไปจากห้องด้วยครับ”
ชายชุดสูทสีดำคนเดียวพูดเสียงเรียบ
“แต่ดิฉันยังไม่ได้คุยธุระสำคัญกับมิสเตอร์ลีโอนาร์ดเลยนะคะ”
หากไม่ได้เรื่องกลับไป เธอคงต้องโดนอรณีโมโหใส่อีกตามเคย ยิ่งเป็นเรื่องธุรกิจของบริษัทด้วย
“พวกนายเฝ้าไว้ก่อน”
จากที่เธอสังเกตก็พอจะรู้ว่าผู้ชายที่คุยกับเธออยู่คงจะเป็นหัวหน้าของลูกน้องคนอื่นอีกที เพราะสามารถตัดสินใจและออกคำสั่งให้ชายฉกรรจ์ตัวใหญ่สามคนนี้มายืนอ้อมล้อมอยู่นอกตัวเธอ ก่อนที่คนสั่งจะเดินหายกลับเข้าไปข้างใน ที่ดูเหมือนจะเป็นห้องอะไรสักอย่าง
มือบางกำเข้าหากันเพื่อเตรียมพร้อม หากเกิดการปะทะกันขึ้นเธอจะสามารถเอาตัวรอดได้จากการที่เรียนและฝึกฝนวิชาเทควันโดจนได้สายดำ
และจากนั้นเพียงไม่นานชายคนนั้นก็เดินออกมา ก่อนจะพูดคำสั่งที่ทำให้เธอเบิกตากว้าง
“นายสั่งให้พาผู้หญิงเข้าไป”
ชายฉกรรจ์สามคนพุ่งเข้าไปหาหญิงสาวร่างบาง แต่กลับไม่ง่ายอย่างที่คิด เมื่อหญิงสาวตรงหน้ากลับเบี่ยงตัวหลบได้ทันและว่องไวไม่ต่างกับคนที่ถูกฝึกมาเป็นอย่างดี
“อย่าเข้ามานะ”
นะรินทิพย์ขยับร่างกายด้วยความยากลำบาก ทว่าเธอกำลังยืนทรงตัวอยู่บนรองเท้าส้นเข็มสูงถึงสี่นิ้ว
“คุณคิดหรือว่าจะรอดพ้นไปได้”
น้ำเสียงของคนพูดที่ฟังสุขุมนุ่มลึก เธอรู้สึกเกลียดรอยยิ้มกระตุกมุมปากของผู้ชายตรงหน้ายิ่งนัก และในจังหวะที่เธอมัวแต่พะวงกับคนตรงหน้าเกินไป จึงไม่ทันระวังตัวจากทางด้านหลัง
“โอ๊ย! ปล่อยฉันนะ! ปล่อย!”
ร่างบางถูกชายฉกรรจ์อีกสองคนเข้ามารวบตัวเอาไว้ และกดให้เธอคุกเข่าลงกับพื้น ก่อนจะถูกจับล็อคท่อนเอาไว้แน่น
“หากคุณยอมทำตามที่ผมบอกตั้งแต่แรก เรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น”
ในมือของเขามีผ้าทางยาวสีแดงผืนหนา เพื่อนที่จะเตรียมมัดปิดตาให้หญิงสาวคนนี้
“จะทำอะไร นี่! ปล่อยฉันนะ”
ถึงแม้เธอจะพยายามดิ้นรนแต่ก็สู้แรงของผู้ชายพวกนี้ไม่ได้ และต่อมาเพียงไม่กี่สินาทีดวงตาของเธอก็มองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากความมืดมิด
“จะพาฉันไปไหน”
คนพวกนี้มีแต่ความป่าเถื่อน คนแบบนี้น่ะหรือ ที่บิดาเลือกทำธุรกิจด้วย
“โอ้ย! เจ็บนะ”
เธอถูกผลักให้นั่งลงบนเก้ากี้ หลังจากที่โดนฉุดกระชากลากถูมาจนถึงในห้องอะไรสักอย่างที่เปิดแอร์ไว้เย็นมาก และมันก็เย็นกว่าข้างนอกหลายเท่า
“เธอรู้หรือเปล่า ว่าการนัดเจอในครั้งนี้มันหมายความว่ายังไง”
เสียงใคร!
เสียงที่เธอได้ยิน มันไม่เสียงของผู้ชายคนที่ใส่ชุดสูทสีดำเมื่อกี้ หรือว่าจะเป็นมิสเตอร์ลีโอนาร์ด ไม่ใช่สิ เสียงนี้ฟังดูหนุ่มมาก ไม่น่าจะใช่เสียงของคนวัยห้าสิบได้
“ฉันไม่ชอบถามคำถามใครซ้ำสอง”
“ขอโทษค่ะ คุณคือมิสเตอร์ลีโอนาร์ดใช่ไหมคะ ดิฉันนะรินทิพย์ค่ะ พอดีพี่อรไม่ว่าง เลยให้ฉันมาคุยกับคุณแทนค่ะ”
ถึงแม้จะมองไม่เห็นแต่เธอก็รู้สึกถึงพลังอำนาจจากน้ำเสียงที่ได้ยิน ซึ่งหากฟังให้ดี... ทำไมเธอจึงรู้สึกคุ้นเสียงทุ้มนี้เหลือเกิน เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน
“ฉันไม่สนใจว่าเธอจะเป็นใคร ชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไร”
เสียงของเขาหนักแน่นทุ่มต่ำแต่กลับก้องกังวานมีอำนาจ ชักอยากจะเห็นหน้าของมิสเตอร์ลีโอนาร์ดขึ้นมาแล้วสินะ
“เราจะคุยกันแบบเปิดตาได้ไหมคะ”
ถึงแม้จะรู้สึกกลัวเขาเพียงใด แต่มันก็ดีกว่าที่เธอจะยอมอยู่นิ่งๆโดยที่ไม่ทำอะไรเลย
“หึ! เอาไปขังไว้ แล้วติดต่อกำพลให้ฉัน”
ร่างใหญ่ขยับตัวจากเก้าอีก ก่อนจะหันไปออกคำสั่งดับลูกน้อง ไม่สนใจคำร้องขอของหญิงสาว
“ครับนาย”
รีบรับคำสั่งจากผู้เป็นนาย ก่อนจะเข้าประชิดตัวของหญิงสาว
“ขัง? นี่คุณจะกักขังฉันไม่ได้นะ ฉันมาเพื่อคุยธุรกิจ โอ้ย! ปล่อยฉันนะ!”
พูดไปก็เปล่าประโยชน์เมื่อร่างกายของเธอถูกฝ่ามือหยาบกร้านของพวกชายฉกรรจ์จับแขนเล็กดึงลากให้เดินตาม นะรินทิพย์พยายามให้กำลังที่มีอยู่เอาตัวรอด แต่ก็ไม่เป็นผล
- Writer
