Chapter 6
1035 Words
Simula nga noong makilala ko si Waylan, tila ang tahimik at payapang mundong kinagisnan ko ay biglang napuno ng ingay at gulo. Sanay na akong gumalaw na parang anino—walang pinapansin, walang nakapapansin, at walang gulo na dumarating sa aking daan. Ngunit sa pagdating niya, tila sinadya ng tadhana na alisin ang katahimikang nagsilbing panangga ko sa loob ng mahabang panahon. Wala na akong araw na hindi niya ginugulo, at tila naging paborito niyang libangan ang asarin ako sa bawat pagkakataon.
Madalas, habang abala akong nagsusulat o nagbabasa sa aking pwesto sa likod ng silid, bigla na lang siyang dadaan sa tabi ko at hahablotin ang aking kwaderno o notebook nang walang paalam. Agad niya itong ipapasa sa kanyang dalawa pang matalik na kaibigan na laging sumasabay sa kanya, at habang pinagpapasahan nila ito, mapapansin ko silang tumatawa nang malakas na parang may nakita silang pinakamalaking biro sa mundo.
Isang beses, nang maagaw ko ulit ang aking gamit mula sa kanya, hindi ko na napigilan ang aking inis. Nakakunot ang noo ko habang pinupunasan ang takip ng kwaderno na tila nadumihan sa kanyang mga kamay.
“Waylan, kailan mo ba titigilan ang ganitong ugali?” mariin kong tanong. “Wala naman akong ginagawa sa inyo. Bakit kailangan ninyong guluhin ang tahimik kong pag-aaral?”
Sa halip na humingi ng paumanhin, sumandal lang siya sa gilid ng mesa at ngumisi nang nakakaloko. Ang kanyang mga kaibigan ay nakatayo sa likuran niya at nakangiti rin na parang nasisiyahan sa panonood.
“Nakakainis kasi tignan kapag laging seryoso ang mukha mo, Ichen,” sagot niya habang nilalaro ang isang lapis sa kanyang mga daliri. “Parang laging may libing na dala. Kailangan mong matutong ngumiti o tumawa paminsan-minsan. Ang buhay ay hindi dapat laging mabigat.”
“Ang buhay ko ay hindi negosyo mo,” sagot ko nang malamig. “Hayaan mo na lang akong maging kung ano ang gusto ko.”
Tumawa lang siya nang mahina at umalis, ngunit alam kong sa susunod na araw ay uulitin niya rin ang kanyang ginagawa.
May mga pagkakataon ding mapapansin ko ang kakaibang amoy na bumabalot sa kanya kapag lumalapit siya—ang matapang na amoy ng sigarilyo na may halong matapang na alak. Sa loob ng paaralan ay ipinagbabawal ang mga ito, kaya lalo akong nagtaka kung paano niya ito nagagawa nang hindi nahuhuli ng mga guro. Minsan, kapag tumatawa siya nang malakas o nakasandal sa pader sa labas ng silid, ang amoy na iyon ay lalong tumatagos sa aking ilong.
Isang hapon, habang naghihintay ako ng masasakyan pauwi, nakita ko siyang nakatayo sa waiting shed mag-isa, nakayuko at may hawak na maliit na bagay sa kanyang kamay. Nang mapansin niyang nakatingin ako, mabilis niyang itinago ito sa kanyang bulsa at lumapit sa akin. Sa paglapit niya, muling naamoy ko ang pamilyar na matapang na amoy ng sigarilyo.
"Hey yow! Ikaw ba yan!" sabay tawa ng napakalakas.
Sa pagkakataong ito ay tumingin ako ng diretso sa kanya.Doon ay napansin ko, na sa likod ng kanyang mga tawa ay ang nakatagong kalungkutan na laging itinatago niya. Ang amoy ng usok at alak ay tila naging sagisag ng isang bagay na pilit niyang nilalabanan.
Ang mga bisyo niya ay tila takip lamang sa isang sugat na matagal nang hindi gumagaling. Ngunit bago pa ako makapagtanong ay dumating na ang jeep. Sumakay ako at iniwan siya na nakangisi pa rin.
Lumipas ang halos dalawang buwan mula nang magsimula ang klase. Sanay na ako sa kanyang mga kalokohan, sanay na akong amuyin ang matapang na amoy na dala niya, at kahit na madalas akong mainis, naging bahagi na rin siya ng aking araw-araw na gawain. Ngunit ang takbo ng mga pangyayari ay muling nagbago nang biglang dumating ang isang bagong mag-aaral sa aming paaralan.
Sa isang umaga, pumasok ang aming guro kasama ang isang dalagang agad na nakatawag ng atensyon ng buong klase. Siya ay matangkad, makinis ang balat, maayos manamit, at may mga mukhang tila inukit nang perpekto. Sa isang tingin pa lang, malalaman mong siya ay espesyal at tila nakagisnan ang ginhawa sa buhay.
“Mga kaklase,” panimula ni Gng. Ramos, “nais kong ipakilala sa inyo ang bago ninyong kaklase. Siya si Hameyla. Mula ngayon ay mag-aaral na siya sa ating paaralan. Sana ay tanggapin ninyo siya at tulungan sa kanyang pag-aakma sa ating mga gawain.”
Ngumiti si Hameyla nang matamis sa buong klase. “Magandang umaga sa inyong lahat. Ako si Hameyla. Sana ay magkasundo tayo.”
Sa unang araw pa lang, kitang-kita kong marami ang humahanga sa kanya. Ang mga lalaki ay lihim siyang sinusulyapan, at ang mga babae ay nagnanais ding makipagkaibigan sa kanya. Ngunit ang isang bagay na lalong nagpataka sa akin ay ang kanyang pag-uugali. Mula noong unang araw na dumating siya, tila may magnet na humahatak sa kanya patungo kay Waylan.
Kahit saan magpunta si Waylan, doon din agad susunod si Hameyla. Kapag nakaupo siya sa kanyang pwesto, uupo si Hameyla sa mesa sa harap niya o sa tabi niya. Kapag lumalabas siya sa bakuran, susunod din ang dalaga at makikipagkwentuhan nang mahaba.
Isang tanghali, habang kumakain ako sa sulok ng silid, nakita ko silang dalawa na magkatabi. Nakangiti si Hameyla habang nagsasalita, at nakikinig naman si Waylan na may kakaibang ekspresyon sa mukha—hindi ang karaniwang ngisi, kundi isang tingin na hindi ko maipaliwanag.
“Waylan,” narinig kong sabi ni Hameyla nang malambing, “bakit mo laging pinapansin ang babaeng nasa likod? Mas mabuti pa siguro kung makipagkwentuhan ka sa mga taong katulad mo, hindi sa mga taong laging nagtatago sa dilim.”
Napatingin ako sa kanila nang hindi sinasadya. Narinig ko ang sagot ni Waylan, ngunit mahina lamang ito. “Walang anuman iyan, Hameyla. Wala lang akong ibang mapaglibangan.”
Ngunit sa kabila ng kanyang sagot, hindi ko maalis ang tanong sa aking isipan. Bakit tila ang pagdating ni Hameyla ay nakatuon lamang kay Waylan? Bakit sa dami ng tao sa paaralan, siya pa ang laging nakadikit sa kanya? Mayroon bang dahilan sa likod ng kanyang paglipat, o ito ay isa lamang sa mga pangyayaring dala ng tadhana—tulad ng kung paano niya dinadala ang mga taong may itinatagong lihim, katulad ko at katulad ni Waylan.
- Writer
