The Meister

CHAPTER 41: ONE LAST GOODBYE TO HALE

CHANDRA RICAFORT



This place has become our home for several months. Living here for a while is one of the best things that happened in my life. Having Andrei beside me sleeping in all of the nights that we stayed here, that, I won’t forget. Kiara gave us a home where we could explore ourselves. Where I and Andrei could also explore our relationship and us as different kind of being.

This cabin witnessed our small fights, our discussion, and most of all, our love making whenever we’re in heat and we need each other to suppress the lust and love we have for each other.

“Are you ready to say goodbye to this place?” he asked me through a whisper.

Narito kami sa hot spring. Isa sa mga lugar dito sa Hale na paborito naming puntahan. This place has become our go-to place whenever we’re both tired and needing a good bath. We’re in the water, both naked, both feeling the warmth it gives our body.

Nakasandal ako sa dibdib ni Andrei, habang ang kaniyang mga kamay ay nasa aking tiyan, marahang humahagod doon. Nang bahagya niyang itaas ang kaniyang kamay patungo sa aking dibdib ay napaliyad ako at inihiga ang aking ulo sa kaniyang balikat. Dahil malinaw ang tubig, kitang-kita niya ang buong katawan ko.

“Once we’re already down there, in Addison, we can’t do this anymore. I’ll definitely miss this place,” I said.

His hands moved closer to my lower boobs, he’s teasing me, I know. At ako namang maikli ang pasensiya, ako na mismo ang nagdala sa kaniyang mga kamay sa aking dalawang tayung-tayo na dibdib.

“I’ll miss you seeing naked,” he whispered. Kasabay niyon ay ang marahan niyang pagmasahe sa aking dibdib. Nagpakawala ako ng mahinang ungol. Habang naglulumikot ang kaniyang dalawang kamay sa dibdib ko, ang kaniyang labi naman ay humahalik sa leeg ko. Magmula noong nagpapagaling siya sa sakit hanggang ngayon, wala pang nangyayari sa amin, kaya naman miss na miss ko ang kaniyang bawat haplos at paghalik sa katawan ko.

“I’ll miss you doing this to me. I’ll miss your hands. I’ll miss your lips and everything about our love making.”

Alam ko kasi na kapag bumaba na kami, marami nang posibleng mangyari. Kaya sinusulit na namin ang aming huling araw na pananatili rito sa Hale.

He widens his palm and massage my breasts aggressively. Nagpakawala akong muli ng mahinang ungol. Ang isang kamay niya ay marahang bumaba sa aking binti at binuka ito para mahawakan niya ang aking kaselanan. Noong una ay bungad lang nito ang kaniyang hinahaplos. Ngunit nang magtagas ay naramdaman ko na ang pagsagi ng kaniyang daliri sa kuntil na nagbibigay ng kakaibang reaksiyon sa aking katawan. Mas lalo akong napaliyad. Nasasarapan ako sa ginagawa niya. Pabilis nang pabilis ang pagtaas-baba ng kaniyang daliri sa kuntil dahilan para makaramdam ako ng pagbigat ng aking puson.

“Does it feel good?” he asked seductively.

“Yeah.” Halos sa paungol na paraan ko pa nasagot ang tanong niya.

He did everything to pleasure me and I did the same to him. Hindi kami nakaalis ng spring nang hindi kami nagniniig.

Nang makabalik kami sa cabin, nagpahinga kami sandali at pagkatapos nagsimula nang magligpit ng mga gamit. Bukas kasi ay maaga kaming susunduin nina Kiara at Eren. Kung hindi kami magliligpit ngayon, baka hindi na namin maasikaso mamayang gabi o bukas ng umaga.

“Mamimiss ko ang lugar na ito,” saad niya habang iniikot ang kaniyang paningin sa buong cabin.

“This place will surely miss you too.”

Lumapit ako sa kaniya at marahang tinapik ang kaniyang balikat. Tumalikod na ako saka ipinagpatuloy ang pagliligpit.

Kinabukasan, maaga kong ginising si Andrei. Hindi pa sumisikat ang araw ay umalis na kami ng Hale. Pareho kaming nakatingin lang sa labas ng sasakyan habang binabagtas nito ang daan pababa ng kabundukan. My mind is so focused in one certain thing—the council.

Matagal akong nagtago kasama si Andrei. At alam ko ring alam na nila na kasabwat namin ang apat kong kaibigan.

“Didiretso ba tayo ng Ashville, Chandra?” tanong ni Eren habang nagmamaneho.

I sighed before nodding. Iyon naman talaga ang orihinal na plano. Sina Hayden at Sky ay nakaabang sa amin sa Addison.

Nasa kalagitnaan kami ng biyahe nang bigla akong makarinig ng ungol malapit sa aming sasakyan. Nakaramdam ako ng kaba dahil alam ko kung sino ang pinanggagalingan niyon ng malalakas na ungol na iyon.

Kabadong napatuwid nang upo si Kiara at mabilis na bumaling sa akin.

“Chandra, what was that?”

Pumikit ako nang mariin bago iminulat ang aking mga mata. Pagmulat ko ay aetomatikong naging kulay pula ito. Kusa itong nagbabago basta mayroon rouges sa paligid.

“May rouges sa paligid. Eren, ihinto mo sa gilid ang sasakyan.”

“Chandra, kailangan ba talaga? Hindi ba mas mabuti kung bilisan ko nalang ang pagmamaneho para makalayo tayo sa kanila?”

“Hindi tayo lalayo. Matagal ko nang hinintay ang pagkakataon na sila ang lumapit sa akin, ngayong nandito na sila, hindi na ako magsasayang pa ng panahon.”

Labag man sa loob ni Eren, inihinto niya ang sasakyan sa tabing daan.

Mabilis akong bumaling kay Andrei.

“Dito ka lang. Sasamahan ka ni Kiara rito sa loob.” Binalingan ko si Kiara. Tumango naman ito. Alam kong alam niya na ang kaniyang gagawin. Sinenyasan ko si Eren. Nauna akong lumabas ng sasakyan at sumunod naman siya.

Paglabas namin ay napatingala ako sa kalangitan. Namumuo ang mga ulap at nagtitipon ang mga iyon. Madilim ang paligid. Hindi na ito aabot ng isang oras, sigurado akong uulan na. Nilingon ko si Andrei at tipid ko siyang nginitian bago ako tuluyang tumalikod patungo sa kabilang daan.

Walang bahay sa paligid at halos matataas na damo at mga puno lang ang pumapaikot sa lugar. Wala ring dumadaan na sasakyan. Habang tumatagal ay patuloy sa pagdilim ang kalangitan. Ilang sandali lang ay nakarinig na ako ng mga kaluskos ng dahon at mabibilis na takbuhan mula sa kagubatan. Hinawakan ko ang braso ni Eren at hinila siya palayo roon. Pagkalipat namin sa kabilang kalsada ay sunod-sunod na naglabasan ang mga rouges sa daan. Kumunot ang aking noo nang makitang habang tumatagal ay parami sila nang parami.

Hindi pa ako nakakakita ng ganito karaming rouges sa buong buhay ko. Humawak si Eren sa braso ko.

“Kaya ba natin ito?”

Napalunok ako.

“Kakayanin.”

Mabilis kong hinugot ang kutsilyo sa aking bulsa at sinugatan ang aking sariling palad. Umagos doon ang dugo. Kasabay nito ay ang pagsalakay ko sa pinakamalapit na rouge. Sinaksak ko gamit ang kutsilyo ang kaniyang dibdib pagkatapos ay pinatakan ng dugo ang kanilang mga bibig.

Sunod-sunod na palahaw ng mga ito ang aking narinig. Tila naging kasing bilis ng kidlat ang aking galaw. SInasabayan ko ang bawat atake ng mga rouge at sunod-sunod din ang pagkalusaw ng kanilang katawan. Nang makita kong nahihirapan si Eren sa pakikipaglaban sa tatlo, pinuntahan ko siya para matulungan. Nang maubos ang lahat ng rouge ay pagod akong napahawak sa kaniyang balikat.

“Okay ka lang ba?” tanong niya sa akin habang nakatingin sa palad ko na nababalutan ng dugo. Marahan akong tumango. Tumayo ako nang tuwid at pumikit nang mariin bago nagsimulang maglakad pabalik ng sasakyan. Nang tumingin ako sa bintana ng sasakyan, nakita kong titig na titig sa akin si Andrei.

“He’s in shock,” sambit ni Eren habang naglalakad sa tabi ko.

“Of course, he will be in shock. I just killed many rouges using my blood, Eren.”

Nang ikuyom ko ang aking palad ay naramdaman ko ang hapdi nito. Dumaloy ang dugo at pumatak iyon sa lupa.

Bago pa man kami makabalik sa sasakyan, nakarinig kami ng mahinang palakpak mula sa aming likuran. Lumingon ako para tingnan kung sino iyon. The guy standing behind us is the man I met many months ago. Iyong rouge na hinayaan kong mabuhay sa gubat.

“Masaya akong nagkita tayong muli, Reaper. Masaya akong mapanuod ang pakikipaglaban mo sa mga alagad ko.”

Kunot-noong lumingon sa akin si Eren. “Magkakilala kayo?”

Tumango ako.

“Siya yung lalaking nabanggit ko sa’yo.”

Ibinalik ni Eren ang tingin sa lalaki. Kagaya namin, normal din ang hitsura nito. Ito ang pinagtataka ko noon pa. Bakit ang mga kasama niya at actual na mga rouge samantalang siya ay hindi.

“This is weird, Chandra. How come he looks like that?”

Tumawa ang lalaki nang marinig ang tanong ni Eren.

“Experiment. I look normal right? But in the deepest of my soul, I know what I am. Hindi niyo alam na baka marami nang rouges na nakapalibot sa inyo ay dahil hindi niyo nakikita ang tunay nilang anyo. I look better when I’m like this. Less suspicious but more victim.”

Naningkit ang mga mata ko sa kaniyang tinuran.

“Is he saying the truth, Eren?”

Eren looked down. Nang marahan siyang tumango ay biglang bumagsak ang balikat ko.

“I can read his thoughts and he’s right. Laganap na ang mga katulad niya hindi lang sa apat na bayan kundi pati na rin sa Ezra at iba pang bahagi ng bansa.”

Nanginginig ang mga kamay ko. Susugurin ko na sana ang lalaki pero mabilis na hinawakan ni Eren ang braso ko.

“This is not the right time, Chandra. Bumalik na tayo sa sasakyan.”

Marahan kong nakagat ang aking ibabang labi pagkatapos ay tumalikod na.

“Magkikita tayo muli, reaper! At sa susunod na pagkikita natin, sisiguraduhin kong magugulat ka.”

Hindi ko pinansin ang sinabi niya. Halos sabay kaming pumasok ni Eren sa sasakyan. Agad akong dinaluhan ni Andrei. Kinuha niya ang kamay ko at mabilis na tinalian iyon ng panyo na hawak niya.

“Gagaling din ito,” saad ko sa kaniya. Nag-aalalang tingin ang binigay niya sa akin.

Maging si Kiara ay nakadungaw sa akin.

“You’ve lost lots of blood.”

“Napapalitan naman agad ang dugo ko. You know me, Kiara. Mabilis lang din gumaling ang sugat ko.”

Tumango siya.

“What’s wrong with that guy?” tanong niya saka bumaling sa lalaking nasa labas. Hindi pa rin ito umaalis doon. Ang kaniyang tingin ay tumatagos sa tinted na bintana ng kotse. Bago pa man kami tuluyang makaalis sa lugar na iyon, doon ko lang napagtanto na hindi siya sa akin nakatingin kundi sa taong nasa tabi ko, kay Andrei mismo.

“Mahabang paliwanagan ang mangyayari. Sa tingin ko, imbes na dumiretso tayo sa Ashville, huminto muna tayo sandali sa mansiyon niyon sa Addison, Chandra. Kailangan nating ipaalam kina Sky at Hayden ang tungkol sa bagay na ito.”

Tumango ako.

“Mabuti pa nga.” Nakita ko ang pagkunot ng noo ni Kiara.

“Paano tayo makakapasok ng mansiyon, eh diba nga, off-limits na kayo roon dahil sa nangyari?”

“Underground,” tipid kong sambit.

“Ah, yes. I totally forgot.” Tumango-tango si Kiara bago umays nang upo at humarap sa daan.

“May kailangan lang akong kunin na gamit sa kuwarto ko. May secret room din na puwede natin tuluyan pansamantala habang nag-iisip ng panibagong plano.”

Eren nods while he’s driving. Pasimpleng namang tumitingin sa kaniya si Kiara kapag mayroong pagkakataon.

“Sure ka bang okay ka lang?”

Hinawakan ko ang kamay ni Andrei para pakalmahin siya.

“Hindi mo kailangang mag-aalala, ayos lang ako.” Hinigpitan ko ang hawak sa kamay niya habang nakatitig ako sa kaniya.