Eylem, Kübra uzaklaştıktan aşağı indiğinde kaynanası ve diğerlerine doğru dudaklarını kemirerek ilerledi. Neden olduğunu bilmiyordu ama olanlar yüzünden kendini suçluyordu. Yüzündeki ifadeyi görenler kötü bir şeyler olduğunu düşünerek korkuyla daha çok ağlamaya başlarken Sevim Hanım, kucağında torunu ile birlikte hızla ayaklandı.
“Kızım söyle!” dedi en kötüsünü düşünürken.
Eylem, “Kerimhan götürdü,” dedi kısık sesiyle. Bir eliyle diğerini sıkı sıkıya kavramıştı. “Ameliyattan sağ çıktı ama kötüydü de…”
Berra Hanım sessizliğini bozup “Akrabalarıyla iyi geçinsin diye baskı yapıyordum ama bu saatten sonra beni de dinlemez,” diyerek çantasını alıp sakince ayaklandı.
Kocasının yanında oturan kızına bakıp sıkkın bir nefes daha aldı. Sonra damadına “Resul, beni kapıya kadar geçirir misin?” de
