Dila'nın yüreğinde günlerdir biriken fırtına, o an söz olup dudaklarından döküldü. Sesi sertti ama içinde derin bir kırık vardı:
— Ben... senin hiçbir şeyin değilim artık, Ciwan Ağa. Bitti! Bitirdin bizi... Sen bitirdin!
Ciwan'ın gözleri bir anlığına karardı, dişleri sıkıldı. Bir adım öne çıktı, sesi avluyu doldurdu:
— Eee yeter ulan! Sen "bitti" dedin diye biteceğini mi sanıyorsun? Sen benimsin, Dila! Benim karım, benim kadınım... Seviyorum lan ben seni! Köpek gibi aşığım sana!
Ciwan'ın sesi titredi, nefesi hızlandı. Elini saçlarının arasından geçirip devam etti:
— Bir tek sana mı zor sanıyorsun? Bana da zor! Ölüyorum ben seni kaybedeceğim diye... Kafayı yiyorum! Yüzüme bakmıyorsun, sesine hasret kaldım... Kokuna muhtaç kaldım. Anlamıyorsun...
Gözleri Dila'nın gözlerinde kilitliyken
