The Governor's Young Wife

Chapter-2

"Dad," nahihiyang tawag niya pagpasok sa hospital room ng Mommy niya. Nakahiga ito sa puting kama. Mahina ang ilaw. Ang tunog lang ng oxygen at ng heart monitor ang maririnig. Kasama pa rin niya si Governor Kian sa loob. Hindi siya nito iniwan mula pa sa presinto. Nakaupo ang Daddy niya sa tabi ng kama. Paglingon nito sa kanya, nanlamig siya. Masamang tingin ang pinukol sa kanya ng ama.

"Buti at nakalaya ka na, Amanda!" galit na saad ng ama.

"Dad," tawag niya. Nahiya siya. Para kay Governor Kian na nakatayo lang sa likod niya. Nakikita ang galit ng Daddy niya sa kanya.

"Tingnan mo ang nangyari sa Mommy mo dahil sa katigasan ng ulo mo!" Hindi siya nakasagot. Yumuko na lang siya. "Tumaas ang presyon ng Mommy mo nang malamang nasa presinto ka na naman at nasangkot sa gulo! Hanggang kailan ba ganito ang ibibigay mo sa amin? Kailan ka ba magtitinong bata ka!" Halos sumisigaw na ang ama sa galit. "Tingnan mo nga 'yang suot mo! Para kang sumasayaw sa bar!" Napakagat siya sa ibabang labi at lalo pang nagbaba ng ulo. Tama naman ang Daddy niya. Tumakas lang siya kanina para makasama sa party at mag-enjoy. Hindi niya alam na magkakagulo at madadamay sila ni Molly. At lalong hindi niya alam na magkakasakit ang Mommy niya dahil sa nangyari sa kanya.

"Dad, I'm sorry," paumanhin niya. Nangingilid na ang luha niya. Humakbang palapit sa kanya ang ama. Isang sampal ang pinadapo nito sa pisngi niya. Hindi siya nakailag. Dumapo ang palad ng Daddy niya sa pisngi niya. Napahawak siya roon. Kumikirot. Parang umugong sa tenga niya. Nahilo siya saglit. Sa gilid ng mata niya, nakita niyang gumalaw si Governor Kian. Isang hakbang lang. Hindi lumapit. Hindi nagsalita.

"Uncle, tama na po," sabi ni Governor Kian.

"Masyadong matigas ang ulo ng batang 'yan, Kian!" asik ng Daddy niya. "Palagi na lang! Kailan ba siya matututo! Maraming beses na niyang ginawa ang ganito!" Hindi na siya makatingin. Nahihiya siya. Alam niyang nakatingin sa kanya si Governor Kian. Nakakahiya. Para siyang puro problema lang sa mga magulang niya. Aminado naman siyang pasaway siya minsan. Gusto niya lang mag-enjoy. Eighteen pa lang siya, walang masama kung mag-party siya.

"Tama na po, Uncle. Baka magising pa si Auntie," magalang na awat ni Governor sa Daddy niya.

"Pag may nangyari sa Mommy mo, hindi kita mapapatawad!" pagbabanta pa ng Daddy niya. Lalo siyang yumuko. Takot siyang makita ang galit sa mga mata nito. Gusto niyang mag-sorry. Gusto niyang yakapin ang Mommy niya. Pero umurong ang dila niya. Masyado na siyang napahiya. Lalo na kay Governor Kian.

Si Governor Kian na rin ang nagpakalma sa Daddy niya. Nag-usap ang mga ito, hindi niya marinig ang pinag-uusapan ng mga ito. Naupo na lang din siya sa isang tabi. Malapit sa Mommy niya na tulog pa rin. Inabot niya ang kamay nito. Malamig. Guilty siya. Sobrang guilty. Sana maging okay na ito at makauwi na sila. Para hindi na magalit sa kanya ang Daddy niya at makabawi naman siya sa Mommy. Nagpapasalamat siya at nariyan si Governor Kian para pakalmahin ang Daddy niya. Kung wala ito, baka hindi lang sampal ang inabot niya. Hindi naman ito ang unang beses na nasaktan siya ng Daddy niya dahil sa gulong nasasangkutan. Nagkakaayos naman sila after, pero iba ngayon, dahil may ibang tao, si Governor Kian.

Hindi niya napigilang sulyapan si Governor Kian habang kausap ang Daddy niya. Nakatayo lang ito. Naka-cross arms. Seryoso ang mukha. Pero gwapo pa rin. Nagulat siya nang mahuli siya ni Gov. Kian na nakatingin dito. Isang segundo silang nagtama ng tingin. Mabilis siyang umiwas. Baka kung ano pa ang isipin nito.

"Amanda, you want coffee?" tanong ni Governor Kian. Napalingon siya dito.

"Sige na. Magkape na muna kayo ni Kian sa ibaba. Samahan mo siya," utos ng Daddy niya. Hindi man lang siya tiningnan. "Dalhan mo na lang ako ng Americano."

"Ah... Eh..." umurong ang dila niya. Ayaw niyang maiwan mag-isa kasama si Governor Kian. Nahihiya siya rito.

"Let's go," sabi ni Governor Kian. Napatango na lang siya at tumayo. Lumapit dito at sabay na silang lumabas ng silid.

"Are you okay?" tanong nito habang naglalakad sila sa pasilyo papuntang elevator. Hindi ito lumingon.

"Yeah," tipid at kabado niyang sagot. Pagbukas ng elevator, pumasok sila. Silang dalawa lang sa loob. Hindi niya alam kung bakit pero kumakabog ang dibdib niya. Mabilis ang t***k ng puso niya habang nasa tabi niya si Governor Kian.

Pumasok sila sa coffee shop sa labas ng ospital. 24 hours na nakabukas. Kahit madaling araw na, may tao pa rin. Mga nurse, mga bantay, mga doctor. At pansin niyang sa kanila nakatingin ang karamihan. Sino ba namang hindi makakakilala kay Governor Kian sa bayan nila? Kaya hindi na siya nagtaka kung sinusundan sila ng tingin.

Umupo siya sa isang corner table. Hinayaan na niyang si Governor Kian ang pumili ng kape nila. Nagpasabay na lang din siya ng tinapay. Gutom na siya, puro alak pa lang ang laman ng sikmura niya. Pagbalik ni Gov. Kian, inilapag nito ang order sa mesa. Kape at croissant para sa kanya. Black coffee naman para rito.

"Thank you," sabi niya.

"Mamaya ko na o-orderin ang sa Daddy mo," sabi nito at naupo sa tapat niya. Tahimik silang kumain. Siya lang ang kumakain. Pinilit niyang nguyain kahit tense siya sa kaharap.

"Ano nga pala ang pinag-usapan ninyo ng Daddy ko?" tanong niya para basagin ang katahimikan. Sinulyapan siya ni Governor Kian. Seryoso pa rin.

"About you," sagot nito.

"What about me?" sumipsip siya sa kape. Tinitigan siya ni Governor Kian. Matagal.

"Pagod na sila, Amanda," sabi nito, seryoso ang tinig. Napalunok siya at binaba ang hawak na kape.

"Hindi na sila bumabata. At tuwing may nangyayari sa'yo, sila ang unang nadadala sa ospital. Hindi ikaw, Amanda." May diin sa tinig nito. Tumusok sa kanya ang salita nito.

"Hindi ko naman sinasadya—"

"Alam ko," putol nito sa kanya. "Pero kailangan mo silang isipin bago ka gumawa ng gulo." Wala siyang naisagot. Totoo naman. Wala siyang iniisip kundi sarili lang niya. Makasama lang sa barkada at party tatakasan niya ang mga magulang na may edad na.

"Kumain ka na, Amanda, para makabalik na tayo sa silid ng Mommy mo," seryosong sabi nito. Banayad siyang tumango at tahimik na kumain.