Bastos Ngunit Matipunong Katrabaho Ko

KABANATA 1 ____ Ang amoy ng bagong timplang kape, ang malamig na hangin mula sa central aircon, at ang tuloy-tuloy na kaluskos ng mga keyboard ang karaniwang ritmo sa ikalabing-apat na palapag ng Apex Financial Marketing. Para kay Clara, isang 26-anyos na senior marketing analyst, ang opisina ay isang lugar ng disiplina. Maayos ang kanyang talahanayan, nakalinya ang kanyang mga folder, at laging nakaplano ang bawat minuto ng kanyang araw. Ngunit may isang bagay—o mas tumpak, isang tao—ang laging sumisira sa kanyang perpektong ritmo. Si Rafael. Si Rafael ang senior project coordinator ng kumpanya. May taas siyang anim na talampakan, malapad ang mga balikat na halatang ginugugulan ng oras sa gym, at may mga braso na bumabakat kahit sa nakatuping sleeves ng kanyang mga pormal na polo. Mayroon siyang makisig na panga, magulong itim na buhok na tila laging bagong gising ngunit napakagwapo pa rin pakinggan, at mga matang kulay tsokolate na may likas na kitang nanunukso. Ngunit bukod sa kanyang nakakahalinang pangangatawan, kilala si Rafael sa kanyang kawalan ng preno sa pananalita—lalo na kapag si Clara ang kausap. "Magandang umaga, Miss Sungit," ang mababa at paos na boses ni Rafael ang humimlay sa tainga ni Clara habang nagtitimpla siya ng kape sa pantry noong umagang iyon. Hindi man lang gumalaw si Clara, ngunit naramdaman niya ang agad na pagtaas ng balahibo sa kanyang leeg. Napakalapit ni Rafael sa kanyang likuran. Bago pa siya makalingon, pumasok na sa kanyang ilong ang amoy ng sandalwood at mamahaling panlalaking pabango ng binata. "Rafael, pwedeng maglagay ka naman ng kaunting distansya?" malamig na wika ni Clara sabay baling sa binata. Nakasandal si Rafael sa counter, nakatupi ang mga braso sa dibdib. Dahil sa posisyong iyon, mas lalong bumakat ang hugis ng kanyang matigas na dibdib at ang malalaking biceps sa ilalim ng kanyang navy blue polo. Nakatingin siya sa mga labi ni Clara bago dahan-dahang inangat ang paningin sa mga mata nito. "Masyado ka namang mainit agad, Clara. Maaga pa," pabulong na wika ni Rafael sabay yuko nang kaunti para maging pantay ang kanilang mga mukha. "Gusto ko lang namang tanungin kung nakatulog ka nang maayos... o kung ako pa rin ang nasa panaginip mo." Namula ang mga pisngi ni Clara sa matinding inis—at sa lihim na kaba dahil tumama ang binata. Mabilis niyang inabot ang kanyang mug. "Ang kapal din naman ng mukha mo. Marami akong ginagawa at wala akong oras sa mga kabastusan mo." Natawa nang mahina si Rafael, isang mababang tunog na nagmula sa lalim ng kanyang dibdib na nagdulot ng kakaibang kuryente sa tiyan ni Clara. "Bastos?" tanong ni Rafael habang tinititigan ang bumabang-taas na dibdib ni Clara sa ilalim ng blouse nito. "Nagtatanong lang ako. Pero kung gusto mo ng totoong kabastusan, Clara... sabihin mo lang. Hindi naman ako madot-dot." Nilagpasan ni Clara ang binata sabay irap, ngunit habang naglalakad siya pabalik sa kanyang cubicle, nararamdaman niya ang mainit na titig ni Rafael na nakasuntok sa kanyang likuran. Umupo siya sa kanyang upuan, hinawakan ang kanyang tasa, at napatingin sa kanyang mga daliri na bahagyang nanginginig. Iyon ang katotohanang ayaw aminin ni Clara kahit sa sarili niya: galit siya sa kawalan ng galang ni Rafael, ngunit sa tuwing nakatitig ang mga mata nito sa kanya, at sa tuwing naamoy niya ang panlalaking bango nito, may isang bahagi ng kanyang katawan ang naghahangad na matupad ang lahat ng mga pahiwatig ng binata. At ang gabing iyon ang magbabago sa lahat. Dumilim ang kalangitan sa labas ng salaming bintana ng ikalabing-apat na palapag. Unos ang nagbabadyang bumuhos sa Makati, at halos lahat ng mga empleyado ng Apex Financial Marketing ay nagmamadali nang umuwi upang hindi maabutan ng baha at matinding trapiko. Ngunit si Clara? Nakatitig pa rin siya sa kanyang monitor. "Clara, hindi ka pa ba uuwi? Malakas ang ulan sa labas, baka ma-stranded ka," alalang tanong ni Bea, ang kasama niya sa departamento, habang isinusuot ang coat nito. "Mauna ka na, Bea. Kailangan ko lang tapusin 'tong quarterly risk report. Maya-maya lang ay susunod na rin ako," tugon niya kasabay ng isang pilit na ngiti. Ilang minuto pagkalipas ng alas-siyete, tuluyan nang tumahimik ang buong palapag. Patay na ang karamihan sa mga ilaw, maliban sa spot kung saan nakaupo si Clara at sa malaking corner office sa kabilang dulo. Ang tanging naririnig na lang ay ang malakas na hampas ng hangin at ulan sa bintana, at ang patuloy na pag-type ni Clara sa kanyang keyboard. Subalit napahinto ang kanyang mga daliri nang marinig niya ang tunog ng mga yabag. Hindi iyon ang mabilis at magaan na lakad ng security guard. Mabigat iyon, sigurado, at may ritmong laging nagpapatalon sa kanyang puso. Napaangat siya ng tingin. Nakatayo si Rafael sa gilid ng kanyang cubicle. Wala na ang suot nitong navy blue polo header; nakasando na lamang ito na itim na mahigpit na nakalapat sa malapad nitong dibdib at muscular na balikat, habang nakasabit sa kanyang balikat ang nakatuping polo. Halatang katatapos lang nitong mag-ehersisyo sa mini-gym ng executive floor. Bahagyang basa pa ang gulo-gulong buhok nito at may natitira pang patak ng tubig sa kanyang leeg pababa sa bakat ng kanyang collarbone. "Bakit nandito ka pa?" malamig na tanong ni Clara, bagaman mabilis na namang tumibok ang kanyang dibdib sa nakikitang tanawin. Isinandal ni Rafael ang kanyang balakang sa gilid ng mesa ni Clara. Dahil sa posisyon nito, kitang-kita ang haba ng kanyang mga binti at ang lalim ng kanyang dibdib na umaakyat-baba sa bawat paghinga. "I could ask you the same thing, Miss Workaholic," paos na sagot ni Rafael. Inabot nito ang dulo ng balikat ng blouse ni Clara at bahagyang inayos ang nakalabas na strap ng bra nito—isang simpleng galaw na nagdulot ng matinding kuryente sa buong katawan ng dalaga. "Baha na sa ibaba. Sarado na ang parking basement dahil sa tubig. Walang makakalabas ng gusaling 'to sa loob ng susunod na tatlo o apat na oras." Mabilis na napatingin si Clara sa bintana. Masyadong mabilis ang pangyayari. "Ano? Hindi pwede... kailangan kong umuwi!" "Wala kang mapupuntahan, Clara," pabulong na wika ni Rafael. Lumapit ito nang isang hakbang, kaya't napilitang umatras si Clara hanggang sa sumadsad ang likod ng kanyang upuan sa pader sa likod ng kanyang cubicle. Walang escape route. Nakakulong siya sa pagitan ng pader at ng matangkad, mainit na katawan ni Rafael. "Bakit ka ba laging natatakot kapag tayong dalawa lang ang naiiiwan?" mahinang tanong ng binata. Inangat nito ang kanang kamay at dahan-dahang hinaplos ang gilid ng mukha ni Clara gamit ang likod ng kanyang mga daliri. Ang init ng kamay nito ay tila nagpalambot sa matigas na depensa ng dalaga. "Ganyan ka ba katakot sa sarili mong nararamdaman?" "Wala akong nararamdaman para sa'yo, Rafael," pagsisinungaling ni Clara, ngunit napapikit siya nang bumaba ang thumb ng binata sa kanyang ibabang labi, dahan-dahang pinipiga iyon nang bahagya. "Talaga lang, huh?" lumabas ang isang nakakalokong ngiti sa mga labi ni Rafael. Yumuko ito hanggang sa ang mainit nitong hininga ay tumama sa sensitibong balat sa ilalim ng tainga ni Clara. "Eh bakit napakabilis ng t***k ng puso mo? Bakit nanginginig ang mga binti mo ngayon?" Hindi na nakasagot si Clara. Bago pa siya makahanap ng mga salitang panlaban, hinawakan ni Rafael ang kanyang panga at inangat ang kanyang mukha upang patamaing muli ang kanilang mga titig. May matinding pagnanasa at pagmamay-ari sa mga matang tsokolate ng binata—isang tingin na matagal nang kinakatakutan at pinapangarap ni Clara.