42. Bölüm “Ruhun Kafesi”
Elif Zehra
Bu adam... Bizim hakkımızda en ufak ayrıntıya kadar her şeyi biliyordu. Kim olduğumuzu, en büyük korkularımızı, çocukken dökülen sütümüze kadar her şeyi... Bizi yıllardır görünmez bir gölge gibi uzaktan izlemiş, hayatımızı bir laboratuvar faresi gibi gözlemlemişti.
Şimdi bana ne yapacağını, benden ne koparacağını bilmiyordum ama bir yemin ettim: Buradan kurtulacaktım. Ne pahasına olursa olsun. Onun istediği o kurban olacaktım; sessiz, uysal, tir tir titreyen o küçük kız... Ama bu sadece bir maske olacaktı. Çünkü her kötülüğün bir zaafı vardı ve ben o zırhtaki çatlağı bulacaktım.
Zaman kavramımı yitirmiştim. Saatlermi geçmişti yoksa günler mi? Bilmiyordum. Beynimi kemiren asıl soru şuydu: Kaçırıldığımı öğrendiler mi? Karan, o kadının kollarından
