41. Bölüm “Gölgedeki Karanlık”
Elif Zehra
Göz kapaklarımın üzerine beton dökülmüş gibiydi; her bir milimini aralamak imkansız bir savaşa dönüşmüştü. Açsam neyle karşılaşacağımı bilmiyordum, açmasam merak ve korku ruhumu bir kurt gibi kemiriyordu. Nasıl bir canavarın pençesine düşmüştüm? Yıllarca kaçtığımız, saklandığımız, ismini anarken bile birbirimize sokulduğumuz o adam... En zayıf, en savunmasız anımda beni bulmuştu.
Telefonuma gelen o gizemli mesajın sahibini artık biliyordum. Sesini duymasam da, mesajın her harfindeki o sinsi ton artık zihnimde netleşmişti.
Yavaşça gözlerimi aralamaya çalıştım. Kapakları birbirinden ayırdığım anda yüzüme çarpan ilk şey, ciğerlerimi yakan yoğun bir rutubet ve nem kokusuydu. Gri betonun tenime işleyen soğukluğu, nerede olduğumu anlatmaya yetmiş
