Bejna
Mizgin’in sesi telefonda yankılandığında, beynimden vurulmuşa dönmüştüm. Elif’im… Zehra’m… Benim kızım. İki annemizin adını koymuştuk ona. Hem benim annemin, hem eşim Ertuğrul Gazi’nin annesinin ismini… İki güzel kadının adı, tek bir güzellikte buluşmuştu. O gün bunu bir işaret sanmıştım. Güçlü, korunaklı, bahtı açık bir çocuk olacaktı. Hayata umutla tutunacaktı.
Ama şimdi… Canı tehlikedeydi. Ve ben onlara olan hasretimle yetinmemiş, onları bu korkunç tehlikeden de koruyamamıştım. O sapık adam, geçmişin karanlık gölgesi, sonunda onları bulmuştu.
Onu tanıdığım günden beri içimdeki endişe hiç dinmedi. Yıllarca Ceylan’ın hakkını, Ceylan’ın masumiyetini korumaya çalışırken, şimdi kendi kızımın, Elif’imin can güvenliğinden korkuyordum. Bir anne evladını nereye kadar koruyabilir
