ตอนที่ 6
1175 Words
ทั้งคู่เดินออกมาหน้าร้านเบสจึงหันหน้ามาถามคนข้างๆด้วยยรอยยิ้ม(ยิ้มบ่อยไปมั้ยห๊ะเจ้าลูกชาย)
" พี่อยากไปไหนมั้ย " เบสถาม
" มึงถามกูทำไมอ่ะมึงพากูมามึงก็นำดิ " ชานนท์ตอบกลับไป
" เอาน่าให้ความร่วมมือหน่อยสิพี่มาก็มาด้วยกันให้ผมคิดคนเดียวได้ไง " เบสพูดขึ้น
" แล้วมึงจะให้กูไปไหนงานที่อู่ก็ยังไม่เสร็จแถมมึงยังงลากกูมาแล้วยังให้กูมาคิดอีก มึงจะพากูไปไหนก็ไปดิ " ชานนท์ตอบกลับอย่างนึกรำคาญ เพราะไอตัววุ่นวายตรงหน้ามันเป็นคนลากเขามาเองแท้ๆยังจะให้เขามานั่งคิดอีก
" จริงนะครับ งั้น..ไปห้องผมกัน ป่ะ! "เบสพูดจบแล้วลากชานนท์เดินกลับไปทางลงบันไดทันที
" เดี๋ยวๆๆไอสัสกูหมายถึงในห้างโว๊ยยไม่ใช่ห้องมึง " ชานนท์ดึงแขนที่เบสกำลังจับตัวเองไว้แทบไม่ทันเพราะอีกฝ่ายก็แรงเยอะใช่ย่อยอยู่เหมือนกัน
" เอ้าก็พี่บอกว่าให้พาไปไหนก็ไปไง " เบสตอบกลับอย่างใสซื่อทั้งที่ภายใจในกำลังตลกกับใบหน้าของคนตรงหน้าอยู่ที่ทำท่าทางเอือมเขาเหลือเกิน
" เฮ้อ! ตกลงเลือกได้รึยังว่าจะไปไหน " ชานนท์ถามเบสอีกครั้ง
" ผมก็แล้วแต่พี่ไง พี่อยากไปไหนผมไปได้หมดเลย " เบสตอบแบบเดิมอีกครั้ง
" มึงจะมาแล้วแต่กูทำไมวะ " ชานนท์ถามกลับโดยไม่เข้าใจ
" ก็..ผมแค่อยากตามใจพี่อ่ะ ไม่ได้หรอครับหื้ม.. " เบสตอบเสียงหวานพลางยืนหน้าก้มลงไปใกล้กับใบหน้าของร่างบาง ชานนท์เม้มปากด้วยความเขินกับน้ำเสียงที่ดูอ้อนของเบสจนทำให้ไม่กล้าสบตากับร่างสูงเท่าไหร่นัก
" เออๆงั้น.. กูจะไปซื้อขนมกับของใช้อะ มึง..ก็ตามกูมาล่ะกัน " ว่าจบชานนท์ก็เดินนำไปทันทีทิ้งให้เบสมองตามไปอย่างยิ้มๆแล้วเบสก็เดินไปหารถเข็นเพื่อที่จะตามร่างบางไป
เมื่อเดินผ่านโซนขนมชานนท์ก็เดินเข้าไปทันที
" พี่จะซื้ออะไรอ่ะ " เบสถามเมื่อเห็นว่าชานนท์เอาแต่มองไปทั่วๆอย่างคนที่ไม่รู้จะซื้ออะไรดี
" กูลังเลวะมึง " ชานนท์ทำหน้าเครียด
" ลังเลอะไรครับ " เบสถามด้วยความสงสัย
" กูจะกินเลย์หรือช็อคโกแลตดีวะ " ชานนท์ถามด้วยน้ำเสียงจริงจังพร้อมกับเอามือชี้ระหว่างเลย์กับช็อคโกแลตที่มันอยู่ใกล้กัน เบสเห็นแบบนั้นก็ยิ้มอย่างขำๆแล้วเดินไปหยิบทั้งสองอย่างลงในรถเข็น
" อยากกินอะไรก็หยิบเลยสิพี่ไม่ต้องลังเลเหมือนกับผมไง " เบสตอบยิ้มๆ
" มึง? ยังไง " ชานนท์ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ
" ก็ที่ผมไม่เคยลังเลที่จะจีบพี่ไง ผมเลยเดินตามพี่อยู่แบบนี้ " เบสหยอดเสียงหวาน
" หยอดกูอีกล่ะไอสัส " ชานนท์ทำหน้าเอือมแล้วมองบนใส่แต่ถ้าสังเกตดีดีภายใต้ใบหน้าที่ดูเอือมกลับมีรอยแดงๆอยู่ที่แก้มทั้งสองข้างของชานนท์
" พี่ร้อนหรอครับ " เบสถามแล้วยิ้มบางๆส่งไปให้
" ก็..เปล่านี่ ทำไมวะ " ชานนท์ตอบกลับไปแอร์เย็นขนาดนี้ไอบ้านี่ยังบอกว่าเราร้อนอีกหรอ
" ผมเห็นแก้มพี่แดงๆอ่ะ " ไม่พูดเปล่าแต่มือของเบสยังไปลูบที่แก้มของชานนท์อย่างแผ่วเยาที่แก้มซ้าย ทำให้ชานนท์ถอยออกจากมือเบสแล้วจับที่แก้มตัวเองทั้งสองข้างทันที
" เออๆๆอากาศมันร้อนๆนิดหน่อยว่ะ " ชานนท์ทำตัวไม่ค่อยถูกเท่าไหร่ที่เห็นเบสถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้
" หึหึหึ เขินหรอครับ " เบสแซวยิ้มๆ
" เขินบ้านป้ามึงอ่ะ ไปได้ล่ะไอสัส " พูดจบชานนท์ก็รีบเดินนำไปทันที
" เขินทีไรรุนแรงตลอดเลยนะ หึหึ " เบสพูดคนเดียวเบาๆหลังจากเห็นใบหูที่แดงก่ำของร่างบางตรงหน้า
" พี่จะซื้อไรอีกมั้ยครับ " เบสถามหลังจากที่เดินตามชานนท์มาถึงแผนกแชมพู
" กูว่าจะดูยาสระผมซะหน่อยอะมันจะหมดละ " ชานนท์กวาดตามองหายาสระผมที่ตัวเองชอบใช้
" แล้ววันนี่พี่ได้สระผมมามั้ยอะ " เบสถามแล้วมองไปที่เส้นผมของชานนท์อย่างนึกอยากสัมผัส
" ก็..สระนะแต่มันก็ใกล้หมดแล้วอ่ะไหนๆก็ออกมาข้างนอกแล้วกูเลยถือโอกาสซื้อเข้าไปด้วยเลยไง " ชานนท์ตอบ เบสก้มลงไปสูดความหอมที่เส้นผมของชานนท์อย่าแผ่วเบา
" อืมมม หอมจริงๆด้วย " เบสเงยหน้าออกมาจากเส้นผมของชานนท์แล้วพูดบอก
" ทำห่าไรเนี้ย! " ชานนท์ถอยห่างออกจากเบสแล้วจับเส้นผมตัวเองพร้อมกับหันมองซ้ายขวาว่ามีใครเห็นรึเปล่า
" ก็ผมอยากรู้นี่ว่าผมพี่จะหอมมากมั้ยแต่พอดมจริงๆแล้วก็...หอมดีนะ ไม่รู้ว่าตรงอื่นจะหอมด้วยมั้ย " เบสยิ้มกรุ้มกริ่มแล้วมองชานนท์ตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาที่เบสมองถ้าหากเป็นคนอื่นเขาคงต่อยหน้าหงายไปแล้วเพราะดูเหมือนเป็นการดูถูกและเหยียดหยามแต่แปลกที่เขาไม่คิดแบบนั้นแต่กลับเขินเสียด้วยซ้ำ
" เป็นหมาหรอไง " ชานนท์ถลึงตาตอบกลับด้วยความโมโห
" ถ้ามีเจ้าของเป็นพี่ผมยอมเป็นหมาก็ได้นะครับ " เบสยิ้มหวานแล้วจ้องไปที่ดวงตาของร่างบางนิ่งเป็นการสื่อความหมาย
" กูจะอ้วก! รีบๆหาซื้อของได้ล่ะกูหายมาแบบนี่ลูกน้องกูอู้หมดล่ะมั้ง " ชานนท์ว่าพลางเดินหายาสระผมของตัวเอง พอเจอของที่ตัวเองต้องการแล้วก็หันมาถามเบส
" มึงจะเอาไรมั้ย "
" เอาพี่ได้ป่ะ " เบสตอบชานนท์ยิ้มๆ
"เฮ้ออ..ตกลงยังไงมึง ถ้าไม่ซื้อห่าไรกูจะได้กลับ " ชานนท์ถามอย่างคนปลงกับนิสัยชอบหยอดของคนตรงหน้า
" ผมไม่เอาอะไรหรอกครับ ผมแค่พาพี่มาซื้อของเฉยๆอ่ะ " เบสตอบกลับไป
" เออๆๆงั้นไปจ่ายตังค์กัน " ชานนท์เดินนำไปทางเคาน์เตอร์คิดเงิน
" พี่เบส! "เสียงตะโกนเรียกเบสทำให้ทั้งสองคนที่กำลังเดินไปคิดเงินอยู่นั้นต้องหันกลับไปตามเสียงเรียก
" หวาน " เสียงเรียกชื่อของหญิงสาวที่หลุดมาจากปากของเบสชานนท์ที่กำลังมองหน้าหญิงสาวอย่างสงสัยหันมองหน้าเบสทันที
++++++++++++++
- Writer
