สามีเอว...ดุ![หมอกในน้ำ]

ตื่นเช้าอันสดใสของฉัน นี่มันสวรรค์ชัดๆ ฉันรีบดีดตัวขึ้นไปอาบน้ำเเต่งตัวเก็บกระเป๋าเเล้วลงไปข้างล่าง เเม่:"พิมคิดดีเเล้วใช่ไหมลูก" ฉัน:"ดีเเล้วค่ะเเม่" ทำไมเเม่ชอบถามอะไรเเบบนี้กันน่ะอย่างกับว่าฉันเป็นคนดื้อส่ะอย่างงั้น ฉันล่ะอยากย้อนกลับไปป.1ป.2จริงๆ จะออกไปไหนก็ได้. เอ่อ..........ทำไมเเม่ถึงจ้องฉันด้วยเเววตาเเบบ นั้นกันน่ะอย่าบอกนะ นี่เเม่คิดจะอ้อนฉันงั้นหรอ?โอ้ยจะบ้า .........หึ!ฉันบอกเลยน่ะรอบนี้ฉันไม่ยอมเเน่ๆ เเม่:"ดูเเลตัวเองดีๆน่ะลูก" ฉัน:"ค่า" พ่อ:"โถ่คุณจะห่วงอะไรขนาดนั้นลูกไปเรียนน่ะ" เเม่:"ก็ฉันห่วงนี่คุณเรามีลูกคนเดียวน่ะจะส่งไปอยู่กรุงเทพมันก็คงจะลำบาก" ที่เเม่ว่าจะลำบากเนี่ยไม่ใช่เงินน่ะเพราะบ้านเราเนี่ยก็ออกจะรวยเพราะพ่อเป็นทนายชื่อดัง ที่ห่วงก็เพราะเรื่องไอ้พาคินท์ ที่มันคอยจะเล่นงานฉัน ทำไมหน่ะหรอ ก็เพราะเมื่อ13ปีที่เเล้วฉันไปกระทืบไข่มันหน่ะสิก็มันมาว่าฉันว่าโง่นิ่ ก็เเค่ตกต้นไม้เอง เเถมพ่อฉันยังว่าพ่อมันอีกด้วยเพราะพ่อฉันเป็นพี่น้องเเท้ๆกับพ่อมัน ที่ฉันเรียกมันๆความจริงไอ้พาคินท์มันอายุ25เเล้วน่ะ เเหะๆ อีกอย่างมันน่ะเคยตีหัวฉันเเตกก็เลยไม่ถูกกันเอามากๆ! พ่อ:"จะห่วงอะไร๊ล่ะเเม่เอ้ยก็มีเจ้าปีหมอกคอยดูเเลอยู่" ฉัน:"ห้ะอะไรน่ะ!!!" นี่พ่อพูดอะไร "นี่พิมพ่อหวังดีน่ะลูก" นี่เเม่ก็เป็นงั้นหรอ? ฉันเนี่ยอ่านนิยายมาเยอะคงจะเอาฉันไปฝากกับเขาหน่ะสิ! เเม่:"เดี๋ยวพออยู่ๆตัวเเม่จะให้เเต่งงานกับพี่เขาน่ะลูก"ห้ะ?นี่เเม่จะจับฉันเเต่งงานหรอเนี่ยฉันหูฝาดรึป่าว พ่อ:"พี่เขาก็โอเคน่ะลูก" ไม่น่ะฉัน!!! เเม่:"ถ้าลูกไม่โอก็ไม่ต้องไปเรียนนู้นนะคะลูก" พิมคงต้องอยู่ในกรอบเเม่อยู่เเล้วล่ะ จิ๊! ณ กรุงเทพมหานคร พ่อ:"ของหมดรถเเล้วลูก..ดูเเลตัวเองดีๆน่ะ มีเงินใช้รึป่าวหล่ะ"พอเรื่องเงินเท่านั้นเเหละฉันก็หันมาทันที "โถ่พ่อขา~พิมพึ่งจะพบม.6มาไม่กี่เดือน"ฉันทำท่านับนิ้ว พ่อ:"ถ้างั้นก็" พ่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเเปบเดียว ติ๊ง! ฉันเปิดโทรศัพท์ดู ว๊าวว! พ่อโอนเงินมาให้ฉันห้าหมื่น พ่อ:"หมดก็บอกน่ะลูก พ่อกลับก่อน" ฉันกอดลาพ่อพร้อมกับโบกมือบายบ่าย ตู้มมม!!! ฉันได้ยินเสียงใกล้ๆหลังจากที่พ่อขับรถออกไปลับตาฉัน ไม่กี่วิ ฉันรีบวิ่งออกไปดูหน้าคอนโด สิ่งที่เห็นคือ พ่อฉันถูกรถพ่วงชนจังๆรถเก๋งของพ่อนั้นยับ ไม่มีชิ้นดี เเละเเน่ว่าพ่อฉันนอนอยู่ ฉันรีบไปกอดร่างพ่อเเน่น พร้อมกับร้องไห้โฮออกมา สักพักก็ได้ยินเสียงชายคนนึง "ลุงวิน!ลุงวินครับ..ตื่นก่อน.ใจเย็นๆน่ะครับลุงวินเดี๋ยวผมพาไปส่งโรงพยาบาลเองครับลุงวินครับ!!" ฉันเอาเเต่ร้องไห้จึงเห็นหน้าชายหนุ่มคนนั้นไม่ชัด เเต่ฉันก็เเอบสงสัยว่าเขาเรียกพ่อฉันทำไม?เเล้วรู้จักพ่อฉันได้ยังไงนี่เราไม่มียาติที่กรุงเทพเลยน่ะ!? เเต่หลังจากนั้นไม่นานฉันก็รู้สึกเกร็งสมองมากเกินไปจนปวดหัว ก็ฉันเอาเเต่ร้องนี่น่า ตะเบงเสียงจนสุดขนาดนี้....ตุบ ตี๊ดดดดดดดดดดดดด..ตึกตัก.ตึกตัก ตึก.ตัก ตึก (เสียงหัวใจ) ۝~~~ (ตาสลึมสลือ)คุณ!คุณค่ะ(เสียงเลือนลางๆ) คุ๊นนนน!!!ฮือ~(เสียงร้องไห้ลางๆ) ตึบ...ภาพดับ....