Flower Fairy

A better decision

Shaking and don't know what to do, it's been two days since someone tried to hurt Caelum.

He's still traumatized, can't go outside. Luckily, Vito's there for him. "Bukas, papasok na rin ako"

"Are you sure?" Caelum nodded. "Oo, Ilang araw narin akong hindi pumapasok. At, kaya 'ko naman na ang sarili 'ko. No need to worry".

He's not shaking anymore. He's calm now, he knows he's okay and doesn't need help.

He grows up without the help of anyone, he stands up with his own feet. He's not used that someone's helping him.

That's why he's not used that Vito's here to his dorm and helping him.

Hindi niya gusto masanay sa isang tao.

Night came and the moon show up again. Caelum watches the moon from his window. Nothing can change his mind, the moon is amazing.. he's in love with the moon.

"You're always beautiful, moon. I love every feature of you" he smiled as the moon shines more.

He always said One day, malalaman 'ko rin kung paano maging masaya nang mag isa.

STARING AT THE MOON TOO,

Drystan stares at the moon as if it's the most beautiful thing he has ever seen. "Do you really think, you're the prettiest?"

"Well, you are."

"I want to live, I don't want to die. Tama siguro ang desisyon na gagawin 'ko"

Drystan and its other half are opposite.

Caelum wants to die, Drystan wants to live. Drystan loves everything while Caelum hates everything.

If only they knew that they were fated...

Lilipad na sana si Drystan pabalik sa taguan nila nang may maramdaman siyang kakaiba sa katawan niya.

Nananakit ito at parang hinihila. Muli siyang natumba at nahulog sa isang punso na dahilan nang pagka-sira nito.

Ilang minutong naka pikit si Drystan sa sobrang pagkahilo nito. Pakiramdam niya mawawarak ang katawan niya at sasabog ang ulo niya.

Sobrang sakit ng katawan niya at hindi niya na halos magalaw. "Aghh.."

"Tignan mo ito, wala na talagang ikasasama ang mga tao. Pati tahanan natin sinisira, kailangan nilang maparusahan" sabi ng maliliit na nilalang.

Apat ang lumabas mula sa nasirang punso.

"Tumahimik ka Basilio baka gawin kitang abo" nahihirapang gumalaw na sabi ni Drystan.

"Hala, alam ng tao na 'yan 'yung pangalan mo!" sabi ng kapwa nito duwende. "Teka sino ba 'yan?"

Umupo si Drystan at kinusot ang mata na parang bagong gising, masakit pa ang katawan at ang ulo.

"Bastos naman 'yan, naka hubad"

Minulat ni Drystan ang mata nito. "Anong naka hubad ka diyan Mor— tangina?!"

Nakita nito ang sarili bilang hindi na maliit na fairy, malaki na ito na parang tao.

Parehong laki noong nakilala ni Celena at Rowan si Drystan. "Malaki nanaman ako?! Aghh!"

"Sino ba 'tong siraulo na 'to?" tanong ng isang duwende. "Tumahimik kayo, tignan niyo malaki na tuloy ako! Ibalik niyo ako sa dati"

"Baliw ba 'to?"

"Ungas, si Drystan 'to" ginamitan ng mahika ni Drystan ang mga duwende at pinalutang. "Si Drystan nga!"

"Ibalik niyo na ako sa dati, ayoko maging malaki tss."

"Hindi naman kami ang may gawa niyan sayo" sabi ng Duwende na si Basilio. Nalaglag sila sa lupa. "Ano?! Kung ganoon bakit ako naging sukat tao muli?!"

"Aba ewan namin, kahit talaga sa gabi nang gugulo ka"

Umiling si Drystan at tumayo. Hindi maka paniwalang malaki nanaman ito.

Lalong hindi siya makapaniwala nang makitang naka-hubad ito. Hindi alam ni Drystan ang gagawin niya.

"Paano ako haharap sa mga kasamahan 'ko nang naka hubad? Ahh! kung sino man ang may gawa nito sakin maya-yari siya"

"Tignan mo 'tong fairy na ito, may kapangyarihan pero hindi alam paano gamitin" sabi ng isa pang duwende. "Nagmamagaling ka ha, eh para kana nga lang langgam sa paningin 'ko"

"Ikaw naman para kang kapre sa paningin namin, idagdag mo pa yang higante mong talong" doon ay tinakpan ni Drystan ang alaga niya.

"Masiyadong..." nahihiyang sabi ni Drystan. "Masiyadong madumi ang bunganga mo"

"Tss."

"Tulungan niyo na kasi ako paano bumalik sa dati" sabi ng Fairy. "Inuulit namin, hindi namin alam kung paano. Ano bang parte doon ang hindi mo naintindihan?"

"Edi tulungan niyo ako makakuha ng damit"

The dwarf sighed.

"Ang daming dahon diyan ipang takip mo sa katawan mo, gabing gabi nang gugulo" sabi ng Duwende tsaka nag laho.

"Oo nga noh?"

UMUWI ito sa tahanan nilang mukhang puno dahil sa mga dahon na pinang takpan niya sa katawan. Ngayon mukha na siyang si Tarzan.

"OMG! Is that you, Drystan? You look so weird!" sabi ni Aurora. "Mukha kang tanga" sabi naman ni Rose.

"Just help me, paano ako babalik sa dati 'kong anyo?" He asked. "Let's ask tandang Sisidlan, c'mon let's go inside"

"'Tong si Aurora, ang ganda ganda pero boba. Tingin mo makakapasok 'yan? Sa laki niyang 'yan?" Aurora think. "Oo nga, I know it."

Pinalabas nalang nila si tandang Sisidlan para makausap ni Drystan.

The old woman was surprised to see that Drystan was big like humans.

Drystan complains why he is this size, he asks if the old woman knows who increased his size.

"Tumahimik kana nga, sinabing hindi 'ko alam! Unang beses ba itong lumaki ka na parang tao?"

"Nope, this isn't the first time" tandang Sisidlan frowned. "Kelan ka lumaki na parang tao?"

"When I made a promise and break it. After the couple died, I became small again"

The old woman tsked. "Sinasabi 'ko na eh, may koneksyon ang pagiging malaki mo sa lalaking naka konekta sa puso mo eh.."

"What? Really?" He's nervous again.

"Oo, teka.. ano ang pinili mo sa tatlong 'yun?" Drystan bit his lips. "My parents sacrifice their lives to me so I can live a long life. I can't waste it, I love my life. I want to live more than one hundred years.. tandang"

"I know..."

"But I can't kill too, so I decided to find him and fulfill my promise. Every time he's in danger and I'm not there for him... it feels like someone's torturing me. We're connected, and it's because of my damn broken promise" Sisidlan nodded.

"Sa sobrang pagmamahal mo sa buhay mo, sa sarili mo.. akala mo sarili mo lang ang mahalaga—"

"Hindi ganoon—"

"Patapusin mo ako!"

"Edi okay.."

"Kahit kailan talaga, Drystan" Tandang Sisidlan took a deep breath. "Ang sinasabi 'ko, sa tingin mo buhay mo lang ang mahalaga. Hindi mo inisip ang buhay ng batang iyon."

"Uhh.."

"Inisip mo ba na baka nung iniwan mo siya doon sa pintuan ng isang bahay ligtas na siya? Paano kung minaltrato pala siya? O iniwan din siya? Paano kung masasama sila? Paano kung wala nga silang anak dahil ayaw talaga nila? Paano kung naghirap ang lalaki na 'yun? Hindi mo nga sinilip ang bata kung okay lang ba talaga siya. Kahit tignan mo lang, making sure. Drystan, making sure! Basta mo lang siyang iniwan na parang hindi siya sanggol na walang alam sa mundo. Sinong mag sasabi sa kaniyang namatay ang magulang niya dahil sa lason? Sinong mag sasabi sa kaniyang sobra siyang mahal ng magulang niya? Sabihin natin na baka sinabi na ng pekeng magulang niya na ampon siya. Na iniwan lang siya sa labas ng pinto, alam mo ba ang iikot sa utak ng bata?" natahimik si Drystan.

"Pinabayaan siya ng magulang niya, iniwan siya. Hindi siya minahal at kung ano ano pa. Paano kung nagalit at naghinagpis siya dahil lang sa'yo? Paano kung linamon siya ng galit sa isang bagay na walang kasiguraduhan? You made his life even worst. Hindi ka Sigurado kung masaya ba siya ngayon o hindi."

Sinasadyang sabihin lahat iyon ni tandang Sisidlan upang ma-guilty ito sa ginawa niya at makagawa ng magandang desisyon.

They're both silent right now, no one talked. "Someone trusted you.."

"And I broke it"

"Yes you did. Ngayon mo sabihin saakin, anong desisyon mo? Hindi kita pake-kealaman. Ngunit narito ako para gabayan ka."

"I'll find him, I'll fulfill my promises until the strings cut off." They both sighed.

"Mapuputol lang ito kung namatay ang isa sainyo. Mapapakawalan niyo lang ang isa't isa kapag namatay na ang isa sainyo. Hanggang sa nabubuhay kayong dalawa, mag ka konekta kayo. Iyang puso mo.." hinawakan ni Sisidlan ang dibdib ni Drystan.

"Pag mamay-ari niya na, you belong to him. He belongs to you. Your fate will always cross."

Tahimik lang si Drystan na nag iisip. They're connected by heart.

"Hindi 'ko nga alam kung anong klaseng buhay ang meron siya, mabait ba siya o masama. Agh"

"That's why you need to find him, no matter what you do.. fairies will always be here for you"

Parang nalungkot si Drystan dahil sa tono ni tandang Sisidlan.

Ayaw niyang humiwalay sa mga kapwa niya fairies ngunit kailangan niya itong gawin. It's for the better.

"I'll find him, tanda.. but how? ang laki-laki ng mundo! Napaka creative kasi ng mga nasa itaas"

Umiling iling ang matanda. "I told you pag mamay-ari niya na ang puso mo, you belongs to him. He belongs to you. Your fate will always cross."

"Our fate will always cross?"

"Mmm.."

"I'm not trusting destiny" Sisidlan chuckled. "Destiny isn't trusting you too."

Tumawa sila ngunit natahimik din sila pagkatapos at tinignan ang maliwanag na buwan. 

"It's for the better, right?"

"Yeah it is, when will you start searching for him?" Drystan stood up.

"I'm planning, tomorrow."

"Bilis hah"

"Mukhang lapitin ng kapahamakan ang lalaking 'yun, ayoko mamatay sa sakit" the old woman nodded. "Oo nga pala.. gusto mo na ba mag paalam sa mga kasamahan natin? Kay Aurora at Rose?"

"I decided to not, malamang sa malamang.. Iiyak si Aurora"

"You know her.."

"Better than anyone, we're friends since we're kids. I know everything about her and Rose. Their bad and goods. Their reaction into something, Aurora will cry. I know it, sa guwapo 'ko ba namang 'to"

Tandang Sisidlan frowned. "Ikaw talaga, tss."

"I better go now, I'll find him"

"Wait—" The old woman raised her hand to Drystan and dress him.

"Drystan, never show your abilities to anyone.. they're humans. There's good, mostly evil. You can only show it to that man you need to protect.

Drystan nodded. "Alam 'ko na 'yun, matanda na ako."

"Oo nga alam 'ko, sa mga tao lolo kana"

"Ang sama, atleast hindi katulad nila.. guwapo parin ako. Hindi kulubot ang mukha at mukhang binata" tumawa ito pero binatukan siya ng matanda.

"Drystan.. huwag na huwag mo dadalhin ang pagiging baliw mo doon."

He just smiled. "I better go now"

"Take care, Drystan."

She waved her hand, Drystan started to walk. Naka pamulsa pa ito.

"I'll do my best to guide your son, I promise to protect him..give him a better future and better life."

He was now thinking about the words he had given to Rowan and Celena. For two decades, he could no longer remember the couple’s face. But he still remembers everything, from saving his life.

He laughed, imagine .. Rowan and Celena saved his life, but Drystan couldn’t save their lives at that time.

Imagine, Rowan and Celena, dressed him, fed him. They take care of Drystan. But Drystan never did that to their son.

How unfair, isn’t it?

The couple gave him better treatment, but Drystan did not. He now regrets everything.

He hopes his decision is better now.

Drystan chose a better decision.