Alone eating at a large table. Take a walk in the big dorm, alone. Alone to fix the things, alone to live. He has nothing. How would Caelum's life be happy if he was alone? Until now he still doesn't know how to be happy while you're alone. He has a friend but seems to have none. Empty, He felt so empty inside.
Now... While eating, he feels sad again for an unknown reason. Caelum felt like he was the only creature left in the world. No companion, nothing. While eating he cried, he did not know what to do. He was consumed by grief and did not know what to do. If only his parents were here...
He decided to just walk outside so as not to be sad. He didn’t like it, he didn’t want night after night to swallow him up with sadness.
He went to the rooftop of the dormitory to observe the whole city. Malamig na hangin, magagandang tanawin. "Bakit hindi 'ko kayang maging masaya sa napaka gandang mundo na ito?" he sighed.
That is because Caelum still lives in the past, the past must be forgotten.
Habang nagpapahangin sa tabi ng raillings ay nakarinig ito ng kalabog mula sa likod nito. Nakita niya ang halaman na nabasag at nagkalat na lupa. Inakala ni Caelum na dahil lamang ito sa hangin ngunit biglang nahulog ang upan na nasa taas ng lamesa.
"S-sinong nandyan?" tinignan niya ang hagdanan. Unti unti siyang lumalapit doon at sinalubong ng malakas na hangin dahilan upang matumba ito. Sunod nalang na nakita ni Caelum ay ang mga dahon na nagliliparan sa kaniya.
Umatras siya habang nasa lapag parin at sinbukang tumayo. Nakita niya nalang ang sanga ng isang puno na pabagsak na sa kaniya.
MASAMANG nakatingin si Drystan sa babaeng naghahanda na isara ang shop nito. Lilipad sana muli si Drystan nang biglang sumakit ang kaliwang dibdib nito. "Ahh.."
Napahawak siya doon at pakiramdam niya ay puso ang masakit sa kaniya. "Aghhh..."
Natumba ito sa isang lamesa. Ang mga bulaklak naman sa paligid ay biglang nagliparan at lumipad papunta kay Drystan.
Iyon naman ang pinagtaka ni Grace. "Anong nangyayari? Bakit naglalagasan ang mga flowers?" pumunta siya sa mga bulaklak. Doon nagkaroon ng pagkakataon ang mga bulaklak na buhatin si Drystan palabas ng shop at dahil sa kagubatan kung saan ito nag mula.
Habang ang flower fairy ay namimilipit parin sa sakit. Halos maiyak na ito sa sobrang sakit ng puso niya. Namumula narin ito.
Nang makarating na siya sa gubat at makita ng mga kasamahan ay nagulat ito nang makitang nahihirapan huminga ang kanilang bantay. "Anong nangyari?" tanong ng isang fairy.
"Oh gosh! Saan siya pumunta? bakit ganito.." the girl fairy carried him. "Kami nang bahala, salamat" There, the flowers have left their guardian.
The two fairies picked up their leader and carried him to their home. They were greeted by their housemates and Drystan's friends. Everyone is shocked and worried. "Anong nangyari? Tawagin niyo si tandang Sisidlan.
"AGHHHH!" lahat ay natataranta sa sigaw ni Drystan. "Tol, kumalma ka.." sabi ng kasamahan nilang lalaki.
The old fairy, Tandang sisidlan has arrived. He pushed the fairies away first so that the old woman could have a place and Drystan could breathe.
Hinawakan nito ang dibdib ni Drystan na kanina pa sumasakit.Tandang Sisidlan is the name of the nature fairy healer. She can heal its fellow fairies. In what is happening now, she knows why Drystan is hurting. She told her fellow fairies to leave first and let Drystan rest. She would take care of him.
Nang maka-alis ay kung ano anong ginawa ni tandang Sisidlan upang mapagaling si Drystan. Hindi nagtagal ay nawala na ang sakit at kalmado na ang binata.
Nakahiga ito sa isang dahon ngayon at tulala. Hindi alam ang nangyayari. "Saan ka pumunta?"
Drystan could not speak. "Someone took me and went somewhere I don't know, lots of flowers and plants there. There are also many .. humans.."
"Tao?" napailing iling ang matanda at parang naiinis pa. "You're our leader, we follow you. You guide us, and you did something that can take you away from us?" kumunot ang noo ni Drystan. "Ano ho?"
"Dalawang dekada ang nakalipas, may pangako kang sinira.. sabihin mo ang totoo, hindi ba?" napatingin si Drystan sa matanda at kinabahan. "Kay Aurora at Rose 'ko lang sinabi ang bagay na iyon-"
"Alam 'ko.."
"P-paano?" he asked. Tandang Sisidlan pointed to his left chest where its heart was. "Alam mo ba kung bakit namilipit sa sakit ang puso mo?" Drystan shooked his head.
"Dahil may pangako kang sinira, noon ay hindi ka nakaramdam ng ganoon dahil hindi pa nagkita ang mga puso niyo ngunit ngayon.. umeepekto na ito sayo" Drystan was stunned and said nothing. As if there's cold in his body, their healer never lied to him.
"A-anong ibig mong sabihin?"
"Kaya halos madurog ang puso mo, ay dahil may nangyaring kung ano sa pinangakuan mo. At may ipinangako ka na hindi 'ko alam. Dahil hindi mo ito ginawa, umaapekto ito sa puso mo. In short-"
"I have a strings of a promise? We're connected... our feelings are connected. Whenever he's in danger, and I'm not there for him.. my heart will hurt like breaking into pieces.."
"Tama at- teka ano? He? Lalaki ang iyong pinangakuan?" Drystan sat. "Naalala mo noong nawala ako? two decade passed?"
"Ha kelan? lagi ka namang nawawala."
"Agh, hindi mo pala alam 'yun pero. Twenty-two years ago, I almost die. Then there's married couple kind humans that saved ,my life. They feed me, they dress me, they take care of me.And ofcourse, kilala mo naman ako hindi ba? ayoko ng may utang na loob. At ang hiniling nila ay alagaan at protektahan 'ko ang anak nila na kakapanganak lang. After that, the couple died. They left their son to me" tumango si Tandang Sisidlan.
"Saan mo dinala ang bata?"
"I left it somewhere.. I can't remember anymore, basta sa pintuan ng isang bahay. I heard they doesn't have child so.. yeah" binatukan ng matanda si Drystan. "Tignan mo 'tong gagong ito, bakit mo ginawa 'yun?!"
"I don't want to protect someone aside from flowers and my companion. And duh? I'm not ready yet to be a parent" humiga ang binata.
Napa hampas ulo ang matanda. "Napaka siraulo ng anak mo Dryaga, saan mo ba ito pinaglihi" bulong nito.
Drystan just shrugged. "Ngayon, kapag may nangyari nanamang kung ano sa lalaking iyon.. 'yang puso mo, sasakit nanaman 'yan. Mauulit ang nangyari kanina"
Drystan sighed. "I don't want to."
"Then do something"
"Cut the strings?"
"Paano? ang isang pangako, dapat tinutupad. Ikaw, nangako-ngako ka ayan mag suffer ka! Napaka siraulo mo talaga, alam mo kung hindi 'ko napahilom 'yang puso mo baka namatay kana.
"This feels new, natatakot ako. I don't want to die. How can I escape from this?"
"You can't! Sinubukan mo na nga diba? iniwan mo ang bata, ngayon mag suffer ka. Dalawa lang 'yan, mamatay siya o mamatay ka. Or find him and fulfill your promise."
"I'm a damn asshole but I can't kill someone! And I won't sleep thinking someone died so I can live. And fulfill my promise? he must be happy now, why did he need me?"
"How sure he's happy? What if he's new family mistreat him? Ang sakit na nga ng part na hindi niya nakita at nakasama ang totoo niyang magulang. Such a asshole, Drys.." tahimik lang ang flower fairy.
"Think, silly fairy. You will die or you will fulfill your promise?"
Hindi makasalita si Drystan. "I'm scared to death.. I don't want to die. Help me, tanda.. please.."
"Wala akong alam tungkol diyan, pero may narinig ako noon na isang fairy at isang tao ang nagkaroon din ng kasunduan. Hindi tinupad ng fairy ang pangako niya at ang way niya para matakasan iyon ay humanap siya ng paraan para mamatay ang tao na iyon. He suceed, suddenly.. many people had died just because she wanted to kill one person"
"Hindi ako ganon ka demonyo para pumatay dahil lang sa gusto 'ko mabuhay. I love myself, myself love me and me loves I."
"Now think carefully, pangako pangako ka kasi. Did you know that this is for a lifetime?
"ANO?! LIFETIME?!"
"Oo, you'll take care and protect him.. that means, as long as he lives, as long as he breathes you will take care and protect him. Until he died." umiling si Drystan.
"What will I do?"
"Think carefully, hide your wicked side. Decide for your future, find him or you will die. Pero paano mo siya mahahanap? Do you know his name? face? anything?"
"I think I already saw him, but I can't remember the name that his friend call him. I think it starts with Key or something. And to his face, I can't remember properly.. ugh fvck this brain"
The old lady tsked. "Another lesson you need to learn, don't give a promise if you'll just break it."
"I'm scared... this is what I fear for.. death"
"Face it, the fear"
Tandang Sisidllan is right, he needs to face it,
Perhaps, this was his punishment for breaking his promise. He thought he could escape, but he couldn't. In the days he promised, he didn’t think straight. Now, he carries with him the problem that he never once want.
Now he needs to think properly, he doesn't want to kill and die. But he doesn't want to protect a man at the same time as he is protecting his fellow fairies.
Think properly, Drystan. Never make a mistake again.
Your fear is already here,