Dangerous Affair

Chapter Two

Chapter 2

Free

“Siya ‘yung nasa school forum, ‘di ba?”

“Yung babae raw na humalik kay Solomon? Grabe, lakas ng loob. Akala mo kung sinong banal. Pwe!”

Ang lakas ng mga bulong nila — parang wala ako sa room. Pero ramdam ko. Lahat. Hindi lang mga salita, kundi ‘yung tingin nilang parang dumi ako na hindi dapat natatapakan ng sapatos nila.

Tumayo ako. Dahan-dahan. Tumalbog ang katahimikan sa pagitan namin.

Lumapit ako sa kanila. Hindi para magsori. Hindi para magpaliwanag.

Para lang ipaalala na tao rin ako — hindi isang patalastas na pwede nilang gawing joke sa lunch break nila.

“Alam niyo,” tahimik pero matatag kong sabi, “may kulang sa kwento niyo.”

Biglang natahimik ang dalawa. Ang isa, kinagat ang labi. Ang isa, nakataas pa rin ang kilay.

“Bakit hindi niyo tanungin ako mismo? Kasi kung gusto niyong marinig ‘yung buong story, ako ‘yung naroon. Hindi ‘yung imahinasyon niyong punong-puno ng inggit.”

Huminga ako. Malalim. Tinapunan sila ng sulyap.

“At isa pa… crush niyo ‘yung lumapit sa akin. Not the other way around.”

Naglakad ako palayo, pero bago ako tumalikod, ngumiti ako.

“Girls, just admit it — you’re jealous. Kasi kahit ilang beses niyong ayusing ang buhok niyo o pilitin maging pansinin, sa huli… sa akin pa rin siya lumapit.”

⸻

Hindi ko na hinintay ang reaksyon nila. Tumalikod ako. Tumango sa sarili ko.

Pero sa loob-loob ko?

Pinipigilan kong mabasag.

Sa totoo lang, ang hirap magkunwaring matatag. Ang hirap maglakad sa hallway na parang lahat ng mata may hawak na kutsilyo.

Nakakapagod maging “strong.”

Pero kailangan.

Kailangan kong maging okay. Kahit peke.

⸻

“Zari!”

Napalingon ako. I already knew that voice.

Solomon. Tumakbo siya palapit. May bitbit na bouquet — light pink peonies with baby’s breath.

Pambihira. Alam niya ‘yun?

“What are you doing here?” malamig kong tanong. Diretso. Walang emosyon.

Hindi kami magkaibigan. Hindi kami close. We were just… familiar faces in the same school. Pero dahil sa isang picture, bigla kaming naging headline.

“I’m here to say sorry,” he said, and offered the bouquet.

Tiningnan ko iyon. Matagal. Tiningnan ko rin siya — diretso. Pero hindi ako tumanggap. Ni hindi ako gumalaw.

“Your sorry won’t erase what happened. People already branded me. Ginawa na akong istoryang katawa-tawa sa buong batch. All because of one stupid moment na hindi ko naman sinadya.”

“I didn’t mean for that photo to spread,” mabilis niyang sabi. “I swear, hindi ko alam na may kumuha. Tapos kinalat—”

“Tapos na ‘yun,” putol ko sa kanya. “Ang masakit, habang lahat abala sa pagpapalaganap ng kwento, walang nagtangkang pakinggan ako. Including you.”

Napayuko siya.

“Pero okay lang. Sanay naman akong hindi pinapakinggan.”

I turned to leave but he lightly grabbed my arm. Nagulat ako. Tumingin ako sa kamay niyang nakahawak sa braso ko — mariin, pero may pag-aalangan. Agad niya iyong binitawan.

“I really am sorry,” mahina niyang sabi. “Wala akong intensyong ipahiya ka.”

“I don’t care what your intentions were,” sagot ko. “I care about what happened. And the damage is done.”

Tahimik. Parang nawala ang lahat ng ingay sa hallway.

“If you’re truly sorry,” I continued, “then do me one favor.”

Umangat ang mata niya. May kaunting pag-asa.

“Stay away from me. Don’t come near me again. Don’t talk to me. I don’t need your pity or your presence.”

Dahan-dahan siyang tumango. Pilit pinipigil ang emosyon.

I walked away. Hindi ko na inintay na may sabihin pa siya.

We were never friends. We never had anything. So whatever he’s trying to fix… it’s not my responsibility.

⸻

Breaktime. Pero wala akong ganang kumain. Hindi dahil sa takot. Kundi dahil sa pagod. Paulit-ulit na bulong. Paulit-ulit na titig. Paulit-ulit na ako.

Ganito na lang ba palagi?

“Here.”

May lumapag na milktea sa desk ko. Kasama ng fries. It’s Atasha. My constant.

“Wala akong ganang kumain,” mahinang sabi ko.

“I know. Busog ka na sa panlalait ng mga kaklase nating feeling malinis.”

Medyo malakas ang boses niya. Alam kong sinadya niya ‘yon para marinig ng lahat. Umupo siya sa tabi ko.

Hinila ko siya. “Okay na, Tash. Huwag ka na sumabay.”

“Huwag ako, Zari. Yung mga palengkera ang dapat sabihan niyan. Ako? Defending a friend.”

Tumitig siya sa akin.

“Zari, they’re calling you names. ‘Flirt.’ ‘Pick me girl.’ ‘User.’ Puro kababuyan. Gusto mong manahimik ako?”

Hinawakan ko ang kamay niya.

“I understand, Tash. Pero we don’t need to be like them. Mas mataas tayo. Mas totoo tayo.”

“Bakit sobrang bait mo pa rin?”

“Hindi ako mabait. Pero hindi ko kailangan makipagtapatan ng kababawan. Kahit magsalita ako ng isang libong beses, kung ang utak nila sarado, sayang lang.”

She pulled me into a hug. And I melted.

Kung wala siya, siguro matagal na akong sumuko.

“Nga pala, Za…” panimula ni Atasha habang binabaybay namin ang daan pauwi. “May fashion show ako this weekend. Gusto mong sumama? Backstage pass ka, VIP treatment, kasama na ‘yung unlimited chika.”

Napalingon ako sa kanya. “Fashion show? Ikaw na naman ang showstopper?”

Ngumiti siya. “Hindi naman. Small event lang sa Makati. Pero may scout from an international agency na darating. Kaya medyo kinakabahan ako. Gusto ko lang may kakilala akong nando’n.”

“Kinakabahan? Ikaw? Hindi halata,” biro ko, pilit na pinapagaan ang loob.

“Promise, Za. Parang gusto ko lang ng konting comfort sa likod ng stage. And gusto ko lang… kasama kita.”

Tahimik akong napalingon sa bintana. Pinagmasdan ko ang mga ilaw sa daan, sinusubukang hanapin ang tamang sagot. May report pa akong kailangang gawin para kay Ate. Alam ko, hahanapin ‘yun sa Lunes. Pero…

…gusto kong lumanghap ng hangin na hindi laging may utos.

“Alam mo,” mahina kong sabi, “baka pwede naman akong gumawa ng report sa gabi. Or sa Sunday.”

Napakagat-labi si Atasha, sabay lingon saglit. “So… does that mean sasama ka?”

Tumango ako, bahagyang ngiti lang ang naibigay ko. “Oo. Sasama ako. Pero wala akong maisusuot na pang fashion show, ha? Baka matabunan ko ‘yung mga model mo.”

Napahalakhak si Atasha. “Alam mo, minsan gusto kitang sabunutan. Ang ganda mo kaya! Ikaw lang hindi naniniwala. Pero thank you, Za. As in, thank you. It means so much to me.”

“Wag mo akong paiyakin,” biro ko, pero totoo — parang may humaplos sa puso ko. Parang kahit isang beses, may taong pinipili akong isama, hindi dahil kailangan nila ako, kundi dahil gusto nila ako doon.

“Alam mo ba kung ilang beses na akong nagdasal na sana maisipan mong pumili ng ‘yes’ para sa sarili mo?” bulong niya. “Today, you did. I’m proud of you.”

Ngumiti ako. “Baby steps lang muna, Tash.”

Tumigil ang sasakyan sa harap ng gate namin. Tumitig ako sa malamig na harapan ng bahay. Dito sa loob, puro tungkulin. Sa labas, may konting kalayaan. At sa linggo, kahit saglit lang… baka maramdaman kong ako si Zarina, hindi lang si Ate’s assistant, o si Gonzales daughter.

“Za,” tawag ni Atasha, bago ako bumaba. “Don’t feel guilty, ha? Wala kang inaabandona. You’re just… showing up for yourself. Kahit minsan lang.”

Tumango ako. “Thank you, Tash. Hindi mo alam kung gaano kahalaga na may katulad mo sa buhay ko.”

Nagbeso kami bago ako bumaba. Sa bawat hakbang papunta sa gate, ramdam kong may binubuksang panibagong pintuan sa sarili ko. Isa na hindi nakatali sa utos, kundi sa sarili kong desisyon.

Pagkababa ko ng kotse, naramdaman ko agad ang lamig ng hangin — pero mas malamig ang pakiramdam ko nang tumingin ako sa gate ng bahay namin.

Ito ang bahay kung saan ako lumaki.

Malaki. Maganda. Perpekto sa paningin ng iba.

Pero walang tunog ng masayang pagtanggap.

Walang bukas na bintana. Walang ilaw sa labas na parang nag-aabang sa pagdating ko. Tahimik. Parang wala akong uuwian.

“Miss Zari, bakit di pa po kayo pumapasok?”

Boses iyon ng isa sa mga katulong namin, si Aling Mercy. Kasama niya ang driver, may bitbit na grocery bags.

“Kararating ko lang din po,” sagot ko, pilit ang ngiti.

Bumukas ang gate at tumabi ako para makadaan ang sasakyan. Habang naglalakad ako papasok, humugot ako ng malalim na hininga. Pinilit kong buuin ang sarili ko bago pumasok. Yung tapang na kahit papaano, naipon ko habang kasama si Atasha, unti-unting nalulusaw sa bawat hakbang ko papasok.

Sa sala, nadatnan ko sina Papa, Mama, at Ate — tahimik na nag-uusap. Mukhang seryoso. Walang kahit sinong napatingin agad sa akin.

“Andito na po ako,” mahinang sabi ko.

Tumigil si Papa sa pagsasalita, pero hindi siya ngumiti. Tumango lang. Si Mama, hindi man lang lumingon — nakatitig sa phone niya. Si Ate? Nakatingin lang sa akin, parang sinusuri kung magiging abala ba ako ngayong gabi.

Nagpatuloy ulit sila sa usapan, para bang wala akong sinabi. Para bang… wala ako roon.

Masakit. Kahit paulit-ulit ko nang sinasabi sa sarili kong huwag nang umasa, umaasa pa rin ako. Laging may parte sa puso ko na nagtatanong — “baka ngayon, pansinin ka nila.”

Umakyat na lang ako sa kwarto ko. Hindi na ako nagsalita pa. Ang bigat ng hakbang ko, pero mas mabigat yung katahimikan nilang lahat.

Naligo ako agad, sinusubukang hugasan ang bigat ng pakiramdam. Ngunit kahit gaano katagal ang tubig sa katawan ko, hindi maalis yung pakiramdam ng pagkukulang.

Pagkalabas ko ng banyo, kumatok si Aling Mercy.

“Miss Zari, nakahanda na po ang haponan. Kain na po kayo.”

Tumango ako at bumaba. Akala ko makikita ko sila sa hapag-kainan. Pero wala. Tapos na silang kumain. O baka… hindi na naman ako isinama.

Napaupo ako. Pinilit kong kumain kahit wala akong gana. Sa bawat subo, dama ko yung kirot sa dibdib. Parang nilulunok ko yung lungkot na di ko masabi kahit kanino.

At sa gitna ng katahimikan ng hapag, isang tanong ang paulit-ulit na bumabangga sa puso ko:

“Hanggang kailan ako magpapanggap na okay lang?”

Hindi ako iiyak. Hindi na ngayon. Hindi dito.

Kinuha ko ang phone ko at binuksan ang message thread namin ni Atasha. Nakatanggap ako ng bagong message:

Atasha: “Thank you again, Za. I’m so excited to have you with me. This weekend will be different. Promise.”

Napangiti ako. Kaunti lang. Pero totoo.

Kahit isang araw lang… may lugar pala ako na gusto akong makita. Hindi para pagsilbihan. Hindi para gumawa ng report. Kundi para lang nandun.

Sa Linggo, hindi ako magiging ‘Zarina Gonzales, taga-gawa ng report.’

Sa Linggo, ako si Zarina — kaibigan. Katuwang. Kasama.

At sa unang pagkakataon sa matagal na panahon, naramdaman kong may dapat akong abangan.