ELYSIA’S POV
Pagkaalis ni Xavier ay hindi ko mapigilang mapahagulgol.
Ang bawat salitang kanyang binigkas ay parang isang patalim na tumarak sa aking dibdib.
Masakit ang kanyang mga salitang binitiwan, mga salitang hindi ko inaasahan na kanyang sasabihin dahil taliwas iyon sa parati niyang sinasabi pero wala ng mas sasakit sa paraan ng paggamit niya sa akin. Daig ko pa ang isang basahan na pagkatapos gamitin ay itatapon na lang.
Awang- awa ako sa aking naging kalagayan. Sira-sira ang kanina’y napakaayos kong damit na para bang wala na akong maitatago, magulo ang buhok habang basang basa ang aking pisngi dahil sa mga luhang dumadaloy sa aking mga mata dahil sa labis na pighati. Hindi ko rin inaasahan na kayang gawin ni Xavier ang bagay na iyon sa akin, para niya akong pinagsamantalah
